ความลับที่ไม่ได้ถูกฝัง

กลิ่นคาวสนิมเหล็กและกลิ่นอายจางๆ ของน้ำมันจันทน์ผสมผสานกันอย่างน่าสะอิดสะเอียนภายในห้องเก็บของลับใต้ถุนกองปราบปราม แสงไฟนีออนสีนวลกะพริบติดๆ ดับๆ สร้างเงาทอดยาวบิดเบี้ยวบนผนังปูนเปลือยที่ชื้นแฉะ รตท. ภัทรินทร์ ใช้ปลายนิ้วที่สวมถุงมือยางสีขาวแตะลงบนรอยสักรูปอักขระโบราณที่ลอกลอยอยู่บนผิวหนังของชิ้นส่วนมนุษย์ ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบหน้าอันเคร่งเครียดสะท้อนความจริงอันน่าสะพรึงกลัวที่เพิ่งถูกขุดคุ้ยขึ้นมา รอยสักนี้ไม่ได้ถูกทำขึ้นโดยฆาตกรโรคจิตอิสระตามที่พวกเขาวิเคราะห์กันมาตลอดสัปดาห์ หากแต่เป็น "ยันต์ราชปักษี"—อักขระชั้นสูงที่สงวนไว้สำหรับใช้ลงอาคมเฉพาะภายในสายงานสืบสวนสอบสวนระดับสูงของกรมตำรวจเท่านั้น "คุณกำลังคิดว่าฉันตาฝาดไปเองหรือไง อคิน" เสียงทุ้มต่ำของนายตำรวจหญิงเอ่ยทำลายความเงียบขึ้น เธอไม่ได้หันกลับไปมองชายหนุ่มผู้ยืนกอดอกพิงกรอบประตูด้วยซ้ำ แต่ความรู้สึกกดดันจากแผ่นหลังบอกให้รู้ว่าเขากำลังก้าวเข้ามาใกล้ อคินสาวเท้าเข้ามาในระยะประชิด กลิ่นกายสะอาดเจือจางด้วยกำยานและชาขาวลอยปะทะประสาทสัมผัส มือหนาเอื้อมไปแตะข้อศอกของเธอเบาๆ เป็นเชองห้ามไม่ให้เธอสัมผัสหลักฐานนั้นโดยตรง ดวงตาคมลุ่มลึกราวกับหลุมดำจ้องมองรอยสักบนชิ้นเนื้อนั้นด้วยความเงียบงันที่น่ากลัว "รอยแผลเป็นที่ไหล่ของคุณกำลังร้อนผ่าวใช่ไหมล่ะ ภัทรินทร์" อคินเอ่ยเสียงเรียบ แต่แฝงนัยยะลึกซึ้งที่บาดลึกถึงจิตวิทยา "ไสยเวทไม่ได้โกหกใคร... และยิ่งไปกว่านั้น มันไม่เคยเลือกรับใช้คนนอก" ภัทรินทร์สูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นความสั่นไหวในอก รอยแผลเป็นจากการถูกทำร้ายเมื่อหลายปีก่อนบนไหล่ขวาของเธอกำลังส่ง0ความร้อนระอุแปลบปลาบราวกับจะเตือนภัย เธอกัดริมฝีปากจนเป็นรอยขาว ก่อนจะหันขวับมาเผชิญหน้ากับที่ปรึกษาหนุ่ม ระยะห่างระหว่างพวกเขาลดลงจนแทบไม่มีช่องว่าง แววตาสีเทาเข้มของทั้งคู่ประสานกันอย่างไม่มีใครยอมใคร "ถ้าฆาตกรคือคนในกรมตำรวจ... คนที่ยืนเซ็นอนุมัติงบประมาณสืบสวน หรือคนที่นั่งอยู่โต๊ะทำงานถัดจากฉันไปแค่สามล็อกล่ะ?" น้ำเสียงของภัทรินทร์สั่นเครือเล็กน้อยด้วยความโกรธเกรี้ยวระคนผิดหวัง "คุณจะให้ฉันไว้ใจใคร อคิน? ในเมื่อแม้แต่เงาของตัวเองในกระจกตอนนี้ ฉันยังรู้สึกว่ามันน่าสงสัย" อคินโน้มใบหน้าลงมาเล็กน้อย สายตาคู่นั้นกวาดมองสำรวจใบหน้าเนียนที่เปื้อนฝุ่นควันและหยดเหงื่อของเธอด้วยความรู้สึกที่อ่านไม่ออก ระหว่างความเห็นอกเห็นใจกับความเยือกเย็นแบบนักอาคม "ไว้ใจคนที่ถืออาวุธเดียวกับคุณสิ... ความจริง" เขาตอบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่ทรงพลังราวกับสะกดจิต "แม้ว่าความจริงนั้น จะแ레งคมจนพร้อมจะบาดมือเราทั้งคู่ก็ตาม" บรรยากาศระหว่างคนทั้งสองอัดแน่นไปด้วยกระแสไฟฟ้าทางอารมณ์ ความตึงเครียดจากคดีฆาตกรรมถูกบดบังด้วยแรงดึงดูดอันตรายที่พวกเขากำลังพยายามผลักไสแต่มันกลับยิ่งทวีความรุนแรงขึ้น ภัทรินทร์เป็นฝ่ายเบือนหน้าหนีจากสายตาร้อนแรงคู่นั้น ก่อนจะหยิบแฟ้มลับสีน้ำตาลขึ้นมาเปิดกางออกบนโต๊ะสแตนเลส "นี่คือบัญชีรายชื่อเจ้าหน้าที่ที่เบิกตัวอقสารลงอักขระและน้ำมันไพรดำในช่วงสามเดือนที่ผ่านมา มีชื่อถูกขีดฆ่าออกไปสามคน... สองคนเสียชีวิตด้วยอุบัติเหตุปริศนา และอีกหนึ่งคน..." เธอนิ่งงันไปชั่วขณะ นิ้วเรียวชี้ไปยังบรรทัดสุดท้าย "เพิ่งทำเรื่องขอย้ายไปสังกัดกองปราบปรามพิเศษเมื่อเช้า" อคินก้มมองชื่อนั้น ดวงตาคมหรี่ลงเล็กน้อย "คนที่คุณกำลังสงสัย ไม่ได้มีอำนาจแค่ในกรมตำรวจเท่านั้น... แต่เขามีสายสัมพันธ์ลึกซึ้งกับตระกูลผู้มีอิทธิพลที่คุณกำลังพยายามโค่นล้มด้วย" ก่อนที่ภัทรินทร์จะได้ตอบโต้อะไร เสียงฝีเท้าหนักหน่วงหลายคู่ก็ดังสะท้อนก้องมาจากทางเดินด้านนอก ทางเข้าห้องใต้ถุนถูกปิดกั้นด้วยความมืด และเสียงปลดล็อกกลอนประตูดัง "คลิก" ขึ้นอย่างชัดเจน ร่างของใครบางคนในชุดเครื่องแบบเต็มยศก้าวเข้ามาพร้อมกับแสงไฟฉายที่สาดส่องตรงมายังพวกเขาทั้งสอง "ดึกดื่นป่านนี้... ร้อยตำรวจตรีภัทรินทร์ และคุณอคิน มาทำอะไรลับๆ ล่อๆ ในห้องเก็บหลักฐานคดีพิเศษครับ?" เสียงทุ้มเย็นเยียบเอ่ยถามพร้อมรอยยิ้มที่มุมปาก ขณะที่เงาร่างในความมืดค่อยๆ ก้าวเผยให้เห็นใบหน้าที่ทำให้ลมหายใจของภัทรินทร์สะดุดกึกทันที ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงบทนี้ด้วยกันนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ