จุดเริ่มของมหันตภัย

กลิ่นอับชื้นของห้องเก็บของใต้ถุนสถานีตำรวจภูธรภาคเหนือ ผสมผสานกับกลิ่นคาวเลือดจางๆ ที่ล้างไม่ออก ช่างเป็นกลิ่นที่ รตท.ภัทรินทร์ คุ้นเคยเสียจนมันกลายเป็นส่วนหนึ่งของลมหายใจเข้าออก ตลอดสามวันที่ผ่านมา ความกดดันจากเบื้องบนบีบอัดจนอากาศในห้องทำงานแคบลงถนัดตา แต่ไม่มีสิ่งใดเทียบเท่ากับความหนาแน่นของอากาศในวินาทีนี้ เมื่อโทรศัพท์บนโต๊ะทำงานแผדเสียงแหลมสูงขึ้นทำลายความเงียบ "สารวัตร... ทางพิสูจน์หลักฐานแจ้งพิกัดด่วนครับ พบศพที่สองแล้ว บริเวณโกดังร้างริมแม่น้ำเก่า และ... สภาพของเหยื่อ ตรงกับคดีแรกทุกประการ" เสียงปลายสายสั่นพร่าจนแทบจับใจความไม่ได้ แต่ภัทรินทร์ไม่จำเป็นต้องฟังซ้ำ ดวงตาคู่คมที่ผ่านการอดนอนมาหลายคืนหรี่ลงเล็กน้อย มือเรียวภายใต้ถุงมือหนังกำแน่นจนข้อต่อขึ้นสีขาวโพลน เธอก้าวฉับๆ ออกจากห้องโดยไม่เอ่ยคำใด ทิ้งให้ความเงียบงันและเงาตะคุ่มของแฟ้มคดีค้างคาไว้เบื้องหลัง รถกระบะขับเคลื่อนสี่ล้อพุ่งทะยานผ่านสายฝนโปรยปรายที่ไม่ได้ช่วยชำระล้างความสกปรกของเมืองนี้ให้เจือจางลงเลย เมื่อมาถึงที่เกิดเหตุ แสงไฟวับวาบสีแดงและน้ำเงินจากรถตำรวจสะท้อนกับผืนน้ำสีดำสนิท อคินยืนรออยู่ก่อนแล้วในชุดโค้ตสีเข้ม ร่างสูงโปร่งยืนสงบนิ่งอยู่ท่ามกลางความโกลาหลของเจ้าหน้าที่นิติเวช สายตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นโลหะมองลึกลงไปยังร่างที่ถูกห่อด้วยผ้าใบสีดำบนพื้นดินโคลน บรรยากาศรอบตัวเขามีพลังงานบางอย่างที่กดดันเสียจนนายตำรวจชั้นประทวนหลายคนไม่กล้าเข้าใกล้รัศมีสามเมตร ภัทรินทร์ก้าวลงจากรถ รองเท้าคอมแบทเหยียบย่ำลงบนดินโคลนจนเกิดเสียงดังเฉอะแฉะ เธอเดินตรงเข้าไปหาชายหนุ่มด้วยใบหน้าไร้ระลอกคลื่น แม้หัวใจข้างในจะเต้นระรัวด้วยความรู้สึกที่เธอพยายามกดไว้—ไม่ใช่ความกลัว แต่เป็นความโกรธเกรี้ยวที่ถูกท้าทาย "คุณมาช้าไปสิบนาที, ผู้กอง" อคินเอ่ยขึ้นโดยไม่หันมามอง น้ำเสียงนุ่มทุ้มแต่เจือด้วยความเยียบเย็น "และพลังงานรอบตัวคุณ... กำลังบอกผมว่าคุณกำลังสูญเสียการควบคุม" "ฉันควบคุมทุกอย่างได้ดีกว่าที่คุณคิด, อาจารย์อคิน" ภัทรินทร์สวนกลับทันควัน น้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบคมดึงดูดสายตาของคนรอบข้างให้หันมามอง "โดยเฉพาะการไม่ต้องพึ่งพาไสยเวทครึ่งๆ กลางๆ ของคุณในการบอกว่าใครคือฆาตกร" อคินหันกลับมาเผชิญหน้า ระยะห่างระหว่างทั้งสองสั้นลงจนภัทรินทร์ได้กลิ่นอายจางๆ ของกำยานและไม้จันทน์ที่ติดตัวเขาเสมอ ชายหนุ่มโน้มตัวลงกระซิบด้วยน้ำเสียงที่ทำให้อุณหภูมิรอบตัวลดฮวบลง "ถ้าอย่างนั้น... คุณพร้อมจะพิสูจน์ความเชื่อมั่นของคุณกับสิ่งที่รออยู่ตรงนี้หรือยังล่ะครับ" อคินผายมือไปยังร่างไร้วิญญาณที่ถูกเปิดผ้าคลุมออก เจ้าหน้าที่นิติเวชถอยกรูดเปิดทางให้ร้อยตำรวจตรีหญิงก้าวเข้าไปใกล้ แสงไฟฉายสาดส่องลงบนร่างนั้น และในเสี้ยววินาทีนั้นเอง ลมหายใจของภัทรินทร์ก็สะดุดกึก ร่างกายแข็งทื่อราวกับถูกตรึงไว้ด้วยตะปูอาคม บนแผ่นอกของศพ... มีรอยสักอักขระโบราณลายเส้นเดียวกับคดีแรก ไม่มีผิดเพี้ยน แต่สิ่งที่ทำให้โลกทั้งใบของภัทรินทร์พังทลายลงในพริบตา ไม่ใช่ความสยดสยองของบาดแผล ใบหน้าซีดเผือดไร้สีเลือดของเหยื่อรายนี้ คือ "สารวัตรวิสุทธิ์" อดีตสารวัตรมือสะอาด ผู้เป็นทั้ง mentor คนแรกในวงการสืบสวน และเป็น "อา" แท้ๆ ของภัทรินทร์เอง ผู้ชายที่สอนให้เธอยืนหยัดในความยุติธรรมมาตลอดชีวิต "ไม่... เป็นไปไม่ได้" ภัทรินทร์พึมพำ ขาสองข้างแทบทรุดลงไปกองกับพื้นโคลน มือที่เคยนิ่งสนิทกลับสั่นเทาอย่างควบคุมไม่อยู่ รอยแผลเป็นที่ไหล่ขวาเริ่มร้อนผ่าวขึ้นมาดั่งถูกไฟลวก ปฏิกิริยาทางไสยเวทที่เธอไม่เคยเชื่อมั่นกำลังแผดเผาผิวเนื้อจากภายใน อคินก้าวเข้ามาประคองข้อศอกเธอไว้ทันท่วงที สัมผัสจากมือของเขาแน่นหนาและเต็มไปด้วยพลังงานลึกลับที่แผ่ซ่านเข้ามาในกระแสเลือด ช่วยพยุงไม่ให้เธอล้มลงไปต่อหน้าลูกน้อง "ตั้งสติไว้, ภัทรินทร์" น้ำเสียงของอคินเปลี่ยนเป็นจริงจังและทรงอำนาจอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ไม่มีร่องรอยของการหยอกเย้า มีเพียงความดุดันของพราหมณ์ผู้รู้เท่าทันเกมมืด "นี่ไม่ใช่แค่การฆาตกรรมเพื่อแก้แค้น แต่มันคือพิธีกรรม... และเป้าหมายที่แท้จริงของมัน ไม่ใช่สารวัตรวิสุทธิ์" ภัทรินทร์เงยหน้าขึ้นสบตากับเขา แววตาแข็งกร้าวเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความร้าวรานและความสงสัยที่กัดกินจิตใจ "หมายความว่ายังไง..." อคินไม่ตอบทันที เขาก้มลงหยิบวัตถุชิ้นเล็กๆ ที่ตกอยู่ข้างมือของศพขึ้นมา มันคือเหรียญตราตำรวจเก่าแก่ที่สลักชื่อของภัทรินทร์ไว้ที่ด้านหลัง—เหรียญที่เธอเคยทำหายไปเมื่อสามปีก่อน ในคืนวันที่เธอได้รอยแผลเป็นนี้มา "หมายความว่า... ฆาตกรไม่ได้ทิ้งร่องรอยไว้ให้เราตามหาครับ" อคินเงยหน้าขึ้น มองตรงไปในความมืดของป่าชายเลนเบื้องหน้าด้วยสายตาคมกราบ "แต่มันกำลังส่งคำเชิญ... ถึงคุณโดยเฉพาะ" ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงบทนี้ด้วยกันนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ