แผนซ้อนแผน

กลิ่นอายของกำยานจันทน์หอมผสมกับกลิ่นโลหะสนิมเขรอะลอยอวลอยู่ในห้องใต้ดินอับชื้น แสงไฟจากหลอดนีออนดวงเปลือยสווสั่นไหวตามกระแสไฟฟ้าที่ใกล้หมดความเสถียร ทอดเงายาวน่ากลัวของโครงกระดูกมนุษย์และอักขระคาถาโบราณที่ถูกเขียนละเลงด้วยเลือดสด ๆ บนผนังปูนเปลือย อคินยืนสงบนิ่งอยู่กลางวงสายσิญจน์ ร่างสูงโปร่งในชุดเสื้อเชิ้ตสีดำพับแขนเสื้อขึ้นจนเห็นรอยสักยันต์เกราะเพชรจาง ๆ ที่ต้นแขน ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตากวาดมองความว่างเปล่าเบื้องหน้าด้วยความรู้สึกที่อ่านไม่ออก เขาไม่ได้มาที่นี่เพื่อรอรับความตาย... แต่เขามาเพื่อเป็นเหยื่อล่อให้เงามืดที่ซ่อนตัวอยู่ยาวนานนับสัปดาห์ยอมเปิดเผยโฉมหน้า "คุณกำลังเล่นกับไฟ อคิน" เสียงกระซิบผ่านวิทยุสื่อสารขนาดเล็กที่ซ่อนอยู่ในปกเสื้อดังขึ้น แฝงความกังวลและกระแสเสียงที่เย็นชาจนเกือบเป็นคำสั่งห้าม รตท. ภัทรินทร์กำลังซุ่มอยู่บนชั้นลอยเหนือห้องใต้ดิน ร่างเพรียวในชุดหน่วยปฏิบัติการพิเศษสีดำสนิทแนบเนื้อ มือข้างหนึ่งกระชับปืนพก Sig Sauer P320 แน่นจนข้อต่อนิ้วขาวซีด ดวงตาสีเข้มจดจ้องผ่านกล้องสโคปปืนไปยังเป้าหมาย—ร่างของอคินที่ยืนเป็นเป้านิ่งกลางวงอาคม "ไฟบางชนิด ถ้าเราไม่ยอมเข้าไปใกล้..." อคินขยับริมฝีปากตอบกลับเบา ๆ เสียงของเขาเรียบสนิทจนน่าโมโห "...เราก็ไม่มีวันรู้ว่ามันแผดเผาหัวใจใครอยู่บ้าง คุณภัทรินทร์" ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ ภัทรินทร์กัดริมฝีปากแน่นจนได้กลิ่นคาวเลือดจาง ๆ เธียเกลียดความสุขุมที่เย็นชาจนเกินมนุษย์ของชายคนนี้ เกลียดสายตาที่มักจะมองทะลุปรุโปร่งทุกความรู้สึกที่เธอพยายามซ่อนไว้ และเหนือสิ่งอื่นใด... เธอเกลียดความจริงที่ว่า หัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะทุกครั้งที่เขานำตัวเองเข้าไปเสี่ยงอันตรายเช่นนี้ "ถ้านี่คือแผนสารเลวของคุณเพื่อจะสลัดฉันทิ้ง บอกไว้ก่อนเลยนะว่าถ้าคุณตาย ฉันจะขุดศพคุณขึ้นมาสอบสวนคดีซ้ำรอบสองข้อหาขัดคำสั่งเจ้าพนักงาน" เธอขู่ลอดไรฟัน น้ำเสียงสั่นระรัวด้วยความเครียดที่สะสม อคินมุมปากกระตุกขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มจาง ๆ ที่เปี่ยมด้วยความเย้ยหยันและเสน่ห์อันตรายในคราเดียวกัน "ผมเกรงว่าคดีนั้นคงไม่มีวันปิดลงได้หรอกครับ... เพราะผู้ต้องสงสัยอย่างผม คงไม่ยอมให้คุณจับกุมตัวได้ง่าย ๆ" บรรยากาศรอบตัวเริ่มเปลี่ยนแปลงอย่างฉับพลัน อุณหภูมิในห้องใต้ดินลดฮวบลงจนลมหายใจกลายเป็นไอสีขาว กลิ่นหอมของกำยานจันทน์ถูกแทนที่ด้วยกลิ่นเน่าเละของซากศพที่โชยมาตามลมเย็นเยียบ เงาดำทึบที่มุมห้องเริ่มบิดเบี้ยวและขยายใหญ่ขึ้นราวกับมีชีวิต *มาแล้วสินะ...* อคินหลับตาลงชั่วพริบตา ตั้งจิตมั่น ท่องคาถาบทสวดสะกดวิญญาณในใจเพื่อเปิดช่องว่างระหว่างภวังค์และโลกหลังความตาย รอยสักรูปเสมาธรรมจักรที่แผ่นหลังเริ่มร้อนผ่าราวกับถูกนาบด้วยเหล็กแดง เขาเปิดเผยจุดอ่อนของตัวเอง ยอมให้อาคมคุ้มตัวอ่อนแรงลง เพื่อล่อให้ "ฆาตกร" ที่ใช้ไสยเวทสายดำควบคุมเหยื่อก้าวออกมาจากที่ซ่อน *แกร็ก...* เสียงฝีเท้าหนักหน่วงดังขึ้นจากความมืดที่มุมอับของห้องใต้ดิน มันไม่ใช่เสียงของวิญญาณ แต่เป็นเสียงของมนุษย์... มนุษย์ที่มีลมหายใจ มีเจตนาฆ่า และมีความแค้นฝังหุ่น ภัทรินทร์ที่อยู่ด้านบนสุดกลั้นหายใจ นิ้วชี้แตะอยู่ที่ไกปืนพร้อมเหนี่ยวตลอดเวลา แสงไฟนีออนกะพริบถี่รัวก่อนจะดับวูบลงเหลือเพียงความมืดสลัว ร่างในเงาสวมฮู้ดสีดำสนิทก้าวออกมาจากความมืด ในมือถือมีดอาคมโบราณที่อาบด้วยคราบเลือดแห้งกรัง ใบหน้าของมันถูกบังด้วยหน้ากากหนังมนุษย์ที่เย็บเข้าด้วยกันอย่างน่าสยดสยอง ดวงตาหลังหน้ากากคู่นั้นจ้องมองอคินด้วยความกระหายเลือด "ในที่สุดแกก็ตกหลุมพรางของตัวเอง, อาจารย์อคิน" เสียงแหบแห้งราดด้วยความเกลียดชังดังลอดออกมาจากหน้ากาก "ตระกูลของแกต้องชดใช้ด้วยเลือด!" อคินลืมตาขึ้นช้า ๆ แววตาไม่มีความหวาดกลัวแม้แต่น้อย มีเพียงความเยือกเย็นของพราหมณ์ผู้ถือสัจจะ "เลือดของตระกูลผม หลั่งรินไปมากเกินพอแล้วครับ... แต่เลือดของคุณ วันนี้คงต้องใช้ล้างพื้นห้องนี้เสียหน่อย" สิ้นคำพูดของอคิน ฆาตกรคำรามลั่น พุ่งเข้าหาเขาด้วยความเร็วปานสัตว์ป่า มีดอาคมในมือเงื้อขึ้นสูง หมายจะปักลงกลางอกของอาจารย์อาคมผู้ถือตัว "หยุดนะ!" เสียงตะโกนก้องของภัทรินทร์ดังทะลุความมืด พร้อมกับเสียงคำรามกึกก้องของกระสุนปืนที่เจาะทะลุผ่านความเงียบ แต่ทว่า... เร็วกว่ากระสุนปืน เงาดำอีกสายหนึ่งที่ซ่อนอยู่หลังเสาปูนกลับพุ่งเข้าขวางทางกระสุนแทน ร่างนั้นล้มลงไปนอนกับพื้น ท่ามกลางเลือดที่ไหลทะลักออกมา อคินเบิกตากว้างเล็กน้อยเมื่อเห็นใบหน้าที่แท้จริงของผู้ที่เข้ามาขวาง—ไม่ใช่ฆาตกรใต้หน้ากาก แต่เป็น "สารวัตรธนา" นายตำรวจหนุ่มผู้เป็นหัวหน้าชุดสืบสวนและเป็นผู้บังคับบัญชาโดยตรงของภัทรินทร์! มือของสารวัตรธนากำลังยื่นออกไป คว้าข้อมือของอคินไว้แน่น ในขณะที่ปากของเขากระอักเลือดออกมาเป็นลิ่ม สีหน้าบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวด แต่ริมฝีปากกลับยกยิ้มเหี้ยมเกรียมที่อคินไม่เคยเห็นมาก่อน "แก... พลาดแล้วล่ะ, อคิน..." สารวัตรธนาเค้นเสียงหัวเราะแหบพร่าออกมา ท่ามกลางความตกตะลึงที่แล่นริ้วขึ้นมาในอกของอคิน "...คนที่ชักใยฆาตกร... ไม่ใช่ใครอื่นไกลหรอก" ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงบทนี้ด้วยกันนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ