ห้องลับใต้เรือนไทย

“อย่าขยับ ถ้าไม่อยากให้ไสยเวทในตัวคุณแปรปรวนจนเส้นเลือดระเบิดตายเสียก่อน” น้ำเสียงทุ้มต่ำที่เย็นเยียบเหมือนคมมีดบาดลึกผ่านความเงียบของห้องใต้ดิน ภัทรินทร์ชะงักมือที่กำลังคว้าบันทึกปกหนังเก่าคร่ำคร่าบนโต๊ะไม้สัก หัวใจของเธอเต้นกระหน่ำรัวราวกับกลองรบขณะที่สติสัมปชัญญะสั่งให้เธอหันกลับไปเผชิญหน้ากับต้นเสียง ทว่าเธอไม่ได้หันไป... กลิ่นธูปหอมจางๆ ผสมกับกลิ่นคาวสนิมเหล็กและมวลอากาศที่หนักอึ้งกดทับจนเธอแทบหายใจไม่ออก อคินไม่ได้เข้ามาใกล้ เขาเพียงแค่ยืนอยู่ตรงเชิงบันไดหินลับตาในเงามืด สายตาของเขามันคมกริบเสียจนเธอรู้สึกเหมือนถูกเปลื้องผ้าอาคมที่ปกปิดรอยแผลเป็นบนไหล่ขวาออกอย่างไม่เหลือชิ้นดี “คุณล้ำเส้นผมมาไกลเกินไปนะ... หมวดภัทรินทร์” อคินขยับก้าวหนึ่ง เสียงรองเท้าหนังกระทบพื้นหินดังก้องกังวาน “ในที่ที่คนตายคุยกับคนเป็น คุณไม่ควรพกความอยากรู้อยากเห็นติดตัวมาด้วย” ภัทรินทร์สูดลมหายใจเข้าลึก พยายามกดความสั่นไหวในน้ำเสียงให้มิดที่สุด “เรือนไทยหลังนี้ไม่ได้มีไว้เพื่ออยู่อาศัย แต่มันมีไว้เพื่อกักขังใช่ไหม อคิน? บันทึกเล่มนี้... รอยสักบนศพพวกนั้น... มันสัมพันธ์กับพิธีอเวจีที่คุณอ้างว่ากำลังสืบสวนอยู่!” เธอตัดสินใจหันไปประจันหน้า แม้ความมืดจะทำให้เห็นเพียงเค้าโครงของชายหนุ่ม แต่ดวงตาคู่นั้น... ดวงตาที่ลึกล้ำราวกับห้วงเหวไร้ก้นบึ้งของเขากำลังจับจ้องมาที่เธอด้วยความรู้สึกที่อ่านไม่ออก มันไม่ใช่ความโกรธ ไม่ใช่ความเกลียดชัง แต่มันคือความกระหายที่ทำให้ผิวหนังของเธอรู้สึกร้อนวูบวาบอย่างประหลาด อคินสาวเท้าเข้ามาหาจนระยะห่างเหลือเพียงไม่กี่คืบ ความสูงของเขาทำให้ภัทรินทร์ต้องเงยหน้าขึ้นสบตา มือหนาของเขาเอื้อมมาเชยคางเธอขึ้นเบาๆ แต่น้ำหนักมือกลับหนักแน่นราวกับจะบังคับให้เธอต้องรับรู้ถึงอำนาจที่เขามีเหนือเธอในวินาทีนี “ตำรวจอย่างคุณ เชื่อในหลักฐานทางนิติวิทยาศาสตร์ แต่กลับลืมไปว่ามนุษย์ไม่ได้ถูกสร้างขึ้นมาจากเซลล์และดีเอ็นเอเพียงอย่างเดียว” เขาโน้มตัวลงมาจนลมหายใจอุ่นรดรินอยู่ข้างหู “เราถูกสร้างขึ้นจากความปรารถนาที่มืดบอด... และบาปที่รอวันชำระ” “ปล่อยผมเดี๋ยวนี้” เธอพยายามขัดขืน แต่ทว่ารอยแผลเป็นที่ไหล่ขวาเริ่มปวดหนึบราวกับถูกเข็มเงินนับพันเล่มทิ่มแทง แรงอาคมของเขากำลังขานรับกับรอยสักปริศนาที่เธอได้รับมาตั้งแต่วันที่เข้าทำคดีนี้ “ผมปล่อยคุณได้” อคินกระซิบ เสียงของเขาแปรเปลี่ยนเป็นความนุ่มนวลที่แฝงไปด้วยอันตราย “แต่ถ้าคุณเปิดสมุดเล่มนั้นออกดู คุณจะไม่มีวันได้กลับออกไปเป็นคนเดิม... คุณอยากจะเห็นสิ่งที่อยู่หลังม่านของโลกใบนี้จริงๆ หรือ?” ภัทรินทร์กัดฟันแน่น มือที่ยังจับสมุดเล่มนั้นสั่นไหว เธอรู้ดีว่านี่คือกับดัก แต่ความทะเยอทะยานในฐานะตำรวจนักสืบที่ต้องการเปิดโปงความจริง ทำให้เธอตัดสินใจกระชากสมุดเล่มนั้นออกมาจากแท่นวางอย่างรวดเร็ว *พรึ่บ!* ทันทีที่สมุดถูกเปิดออก กลิ่นอายมรณะที่อบอวลอยู่รอบห้องก็พุ่งเข้าใส่ดั่งพายุทอร์นาโด กระดาษทุกหน้ามีรอยจารึกอักขระสีแดงฉานที่ดูคล้ายกับเลือดสดๆ มันกำลังเคลื่อนไหว... วนเวียนราวกับมีชีวิต ภาพวาดประกอบในสมุดไม่ใช่ภาพทิวทัศน์หรือบันทึกพรรณไม้ แต่มันคือ ‘แผนผังของรอยสัก’ ที่ปรากฏบนแผ่นหลังของเหยื่อทุกรายที่เธอพบ! และที่น่าตกใจยิ่งกว่านั้น... ตรงกลางของหน้ากระดาษแผ่นสุดท้าย มีรูปถ่ายใบหนึ่งถูกเสียบไว้ มันเป็นรูปของเธอ... ในชุดเครื่องแบบตำรวจ กำลังยืนอยู่หน้าเรือนไทยหลังนี้ในตอนกลางคืน ท่ามกลางความมืดมิดที่มีเงาร่างปริศนาสีดำทมิฬโอบกอดเธอไว้จากด้านหลัง มือของภัทรินทร์สั่นเทา สมุดเล่มนั้นร่วงหล่นลงพื้น เสียงกระดาษกระทบหินดังกังวานในความเงียบ เธอเงยหน้าขึ้นมองอคิน แต่สิ่งที่เห็นกลับทำให้ลมหายใจเธอสะดุดกึก อคินไม่ได้ยืนอยู่ตรงนั้นอีกต่อไปแล้ว แต่ในเงามืดเบื้องหลังของเขา... กลับมี ‘เงาร่างนับสิบ’ ที่มีรูปร่างบิดเบี้ยว ดวงตาแดงก่ำราวกับถ่านไฟกำลังจ้องมองเธอด้วยความหิวกระหาย และเมื่อเธอเบนสายตากลับมาที่อคินอีกครั้ง เขาก็ขยับเข้าใกล้จนหน้าอกของเขาแทบจะชิดกับหน้าอกของเธอ เขายกนิ้วชี้ขึ้นแตะริมฝีปากตัวเองเบาๆ ก่อนจะโน้มลงมาที่หูของเธออีกครั้ง “บอกแล้วใช่ไหม... ว่าอย่าเปิดดู” เสียงของเขาในครั้งนี้ไม่ได้เป็นของมนุษย์อีกต่อไป แต่มันเต็มไปด้วยเสียงก้องของวิญญาณนับร้อย “เพราะตอนนี้... คุณไม่ใช่ผู้มาเยือนเรือนไทยอีกต่อไปแล้ว แต่คุณคือ ‘เครื่องสังเวย’ ชิ้นสุดท้ายที่รอการประทับตรา” ภัทรินทร์เบิกตากว้างเมื่อเธอก้มลงมองที่ไหล่ขวาของตัวเอง รอยแผลเป็นจากอาคมเดิม... บัดนี้มันกำลังขยายตัวออกเป็นรูปอักขระโบราณที่เรืองแสงสีเลือดวูบวาบสอดรับกับสมุดบนพื้น ประตูทางออกของห้องลับถูกปิดตายลงอย่างแรงด้วยแรงลมที่มองไม่เห็น และในความมืดมิดนั้น เสียงฝีเท้าของใครบางคน... หรือบางสิ่งที่มากกว่าคน... ก็เริ่มดังขึ้นช้าๆ จากเงามืดมุมลึกที่สุดของห้องตรงมาที่เธอ ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งลงสู่ความมืดมิดในรอยบาปนี้ไปพร้อมกับผมนะครับ อรุณมนตราขาว