พันธะแห่งความเงียบ

กลิ่นไออับชื้นของห้องสอบสวนชั้นใต้ดินในสถานีตำรวจนครบาลคละคลุ้งไปด้วยกลิ่นสนิมเหล็กและควันบุหรี่จางๆ ที่ลอยวนอยู่ใต้แสงไฟนีออนกะพริบถี่ "คุณกำลังเล่นกับสิ่งที่คุณไม่เข้าใจ ร้อยตรีภัทรินทร์" เสียงทุ้มต่ำของอคินดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงัน เขายืนพิงกรอบประตู กอดอกมองร่างของพยานปากเอก—ชายวัยกลางคนผู้มีรอยสักยันต์เก้ายอดจางๆ ที่ต้นคอ ซึ่งกำลังนั่งตัวสั่นเทาอยู่บนเก้าอี้เหล็กตรงกลางห้อง แววตาของพยานรายนี้เต็มไปด้วยความหวาดกลัวขั้นสุด ประหนึ่งเพิ่งเห็นประตูแห่งขุมนรกเปิดกว้างต่อหน้า ภัทรินทร์ไม่ยอมสบตาเขา หญิงสาวในชุดสูทสีเข้มก้าวเข้าไปใกล้โต๊ะสอบสวน สันกรามของเธอบดเข้าหากันแน่นจนเป็นสันนูน แผลเป็นจากอาคมที่ไหล่ซ้ายเริ่มส่ง5ความร้อนรุ่มจางๆ ใต้ร่มผ้าทุกครั้งที่พลังงานบางอย่างในห้องนี้บิดเบี้ยว เธอก้มตัวลงใช้สองมือค้ำโต๊ะ จ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่เบิกโพลงของพยาน "ฉันไม่สนว่าคุณจะกลัวใครข้างนอกนั่น แต่ในห้องนี้ ฉันคือกฎหมาย" ภัทรินทร์เค้นเสียงลอดไรฟัน "บอกชื่อคนที่สั่งให้คุณสลักยันต์เส้นนั้น แล้วฉันจะคุ้มครองคุณ" พยานริมฝีปากสั่นระริก เขากำลังจะอ้าปากเปล่งเสียงออกมา— ทว่า ในวินาทีนั้นเอง อุณหภูมิภายในห้องกลับดิ่งฮวบลงอย่างฉับพลัน ลมหายใจของทุกคนกลายเป็นไอสีขาวขุ่น หลอดไฟนีออนบนเพดานส่งเสียงฮัมต่ำก่อนจะระเบิดแตกกระจาย เศษแก้วร่วงกราวลงพื้น ทิ้งให้ห้องสอบสวนตกอยู่ในความมืดสลัวที่มีเพียงแสงไฟฉุกเฉินสีแดงก่ำสาดส่อง "หมอบลง!" อคินคำรามลั่น สัญชาตญาณพราหมณ์กระชากร่างสูงใหญ่ของเขาพุ่งเข้าใส่ภัทรินทร์ รวบเอวเธอแล้วกระโจนหลบหลังเสาคอนกรีตเสริมเหล็กในเสี้ยววินาที *ฉับ!* เสียงของมีคมตัดผ่านอากาศดังหวีดหิว ตามมาด้วยเสียงของเหลวบางอย่างสาดกระเซ็นกระทบผนังคอนกรีตอย่างรุนแรง ภัทรินทร์เบิกตากว้าง หัวใจเต้นโครมครามด้วยความตกใจปนโกรธ เธอชักปืนพกประจำกายออกจากซองข้างเอวอย่างรวดเร็ว พร้อมลุกขึ้นตั้งท่าเตรียมยิง ทว่าภาพเบื้องหน้ากลับทำให้ลมหายใจของเธอสะดุดกึก พยานปากเอกยังคงนั่งอยู่บนเก้าอี้ตัวเดิม ทว่าศีรษะของเขากลับเอียงพับไปด้านหลังในมุมที่ผิดธรรมชาติ ลำคอมีรอยกรีดลึกเป็นทางยาว เลือดสีดำข้นคลั่กทะลักย้อมเสื้อเชิ้ตสีขาวจนชุ่มโชก สิ่งที่น่าสะพรึงกลัวที่สุดคือ นัยน์ตาของศพเบิกโพลงจ้องมองตรงมาที่พวกเขา โดยที่รอบริมฝีปากไม่มีแม้แต่เสียงร้องโหยหวนสุดท้าย เลือดในกายของเหยื่อถูกสูบฉีดออกไปจนแห้งเหือดภายในเวลาไม่ถึงสามวินาที ข้างนอกห้องนั้น... มีเจ้าหน้าที่ตำรวจและสายสืบไม่ต่ำกว่าสิบชีวิตเดินตรวจตราอยู่ตามทางเดินหนาแน่น แต่ไม่มีใครสักคนได้ยินเสียงกรีดร้อง ไม่มีใครสักคนขยับตัวเข้ามาช่วยเหลือทันท่วงที "นี่มัน... บ้าอะไรกัน" ภัทรินทร์พึมพำ มือที่กำด้ามปืนสั่นเทาน้อยๆ ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะความคับแค้นใจที่ถูกหยามเกียรติถึงถิ่นผู้พิทักษ์สันติราษฎร์ "เราอยู่กันท่ามกลางตำรวจเป็นสิบคนนะอคิน! มันฆ่าพยานต่อหน้าต่อตาเราได้อย่างไร!" อคินก้าวช้าๆ ออกมาจากที่กำบัง สายตาคมกริบกวาดมองไปทั่วห้อง ร่างสูงก้มลงพิจารณารอยแผลที่ลำคอของศพ นิ้วเรียวยาวแตะหยดเลือดสีดำบนพื้นเล็กน้อย ก่อนจะเอาขึ้นมาดมกลิ่นเพียงเสี้ยววินาที "ไม่ใช่ฝีมือของคนธรรมดา..." อคินเงยหน้าขึ้น น้ำเสียงของเขาสุขุมจนน่ากลัว "มันคือ 'มนต์ทมิฬโลหิตา' วิชาสายดำชั้นสูงที่ใช้จิตผูกขาดกับเงา ผู้ลงมือไม่ได้อยู่ในห้องนี้... และอาจไม่ได้อยู่แม้แต่ในตึกนี้ด้วยซ้ำ เขาใช้พยานคนนี้เป็นเพียงสะพานเชื่อมเพื่อปิดปาก" ภัทรินทร์กัดฟันกรอด เธอก้าวเข้าไปประชิดตัวอคิน ดวงตาสองคู่จ้องประสานกันท่ามกลางแสงไฟสีแดงสลัว ความโกรธเกรี้ยวในแววตาของตำรวจหญิงปะทะเข้ากับความนิ่งลึกที่ยากจะหยั่งถึงของชายหนุ่ม "คุณรู้อยู่แล้วใช่ไหม?" น้ำเสียงของภัทรินทร์เต็มไปด้วยการคาดคั้น "คุณรู้ว่ามันจะเกิดอะไรขึ้น แต่คุณจงใจปล่อยให้มันเกิดขึ้นเพื่อล่อให้มันแสดงตัว!" อคินไม่หลบสายตา มุมปากหยักลึกยกขึ้นเป็นรอยยิ้มจางๆ ที่ไร้ซึ่งความอบอุ่น "ร้อยตรีภัทรินทร์ คุณเป็นตำรวจที่เก่งกาจ... แต่คุณยังมองโลกในกรอบของกฎหมายมนุษย์ ศัตรูที่เรากำลังล่าไม่ได้ใช้กฎหมายเป็นเกราะ แต่มันใช้ชีวิตและความตายเป็นเดิมพัน ถ้าผมไม่ทำเช่นนี้ เราก็ไม่มีวันรู้ว่า 'ใคร' คือหนอนกระดูกที่แท้จริงในกรมตำรวจแห่งนี้" ก่อนที่ภัทรินทร์จะได้เอ่ยปากโต้ เสียงวิทยุสื่อสารที่เหน็บอยู่บนไหล่ของเธอซึ่งถูกตัดสัญญาณไปชั่วขณะ กลับส่งเสียงซ่าแตกพร่าดังขึ้นอีกครั้ง พร้อมกับเสียงรายงานจากลูกน้องหน้าห้อง *"ผู้หมวดครับ! เรา... เราเพิ่งพบรอยเลือดปริศนาที่หน้าลิฟต์ชั้นเจ็ด และ... และที่สำคัญที่สุด กล้องวงจรปิดทุกตัวในตึกนี้ถูกบล็อกสัญญาณพร้อมกันตอนเวลาเที่ยงคืนตรงเป๊ะครับ!"* ภัทรินทร์หันขวับกลับไปมองประตูห้องสอบสวนที่เปิดอ้าออก ความมืดมิดของทางเดินด้านนอกดูราวกับปากอสูรกายที่กำลังอ้าคอยกลืนกินทุกสิ่ง อคินเอื้อมมือมาแตะเบาๆ ที่ข้อศอกของเธอ แรงบิดจากฝ่ามืออุ่นจัดส่งผ่านเนื้อผ้าเข้ามาจนเธอรู้สึกได้ เขาก้มกระซิบข้างใบหูของเธอด้วยน้ำเสียงที่ทำเอาขนลุกซู่ไปทั้งร่าง "อย่าเพิ่งตกใจไปเลยผู้หมวด... เพราะตอนนี้ สิ่งที่ถูกฆ่าไม่ใช่แค่พยานคนนั้นคนเดียว แต่ประตูห้องขังนิรภัยชั้นใต้ดินสุด... กำลังถูกเปิดออกแล้ว" อคินดึงมือกลับช้าๆ พร้อมกับที่เสียงโลหะหนักหน่วงบด1กันดังสนั่นมาจากส่วนลึกที่สุดของอาคาร ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งลงสู่ความมืดมิดในรอยบาปนี้ไปพร้อมกับผมนะครับ อรุณมนตราขาว