ปมในใจ

“ถอดเสื้อออกเสีย รอยแผลที่ไหล่ของเธอ... มันกำลังเต้นเป็นจังหวะเดียวกับชีพจรของคนตาย” อคินเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบงันในห้องทำงานที่อบอวลไปด้วยกลิ่นกำยานไม้กฤษณา เขาไม่ได้หันมามอง แต่สายตาคมกริบดุจมีดโกนของพราหมณ์หนุ่มจดจ้องอยู่กับคัมภีร์ใบลานโบราณบนโต๊ะไม้สัก ภัทรินทร์ชะงักมือที่กำลังปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตสีขาว เธอขบกรามแน่น ความเย็นวาบแล่นปราดผ่านกระดูกสันหลัง ไม่ใช่เพราะความหนาว แต่เพราะคำพูดของเขาขุดเอา ‘ฝันร้าย’ ที่เธอพยายามฝังกลบไว้ใต้กองเอกสารคดีอาชญากรรมขึ้นมาอีกครั้ง “คุณมองเห็นอะไร อคิน” เธอถาม น้ำเสียงเย็นชาทว่าแฝงความสั่นไหวเล็กน้อย “เห็นบาปกรรมของคนอื่น หรือเห็นความโง่เขลาของตำรวจที่พยายามหาเหตุผลให้เรื่องเหนือธรรมชาติกันแน่” อคินวางปากกาขนนกในมือลง เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เงาของเขาทาบทับลงบนร่างบางจนดูราวกับว่าเขากำลังโอบล้อมเธอไว้ในกรงขังแห่งอาคม เขาเดินอ้อมโต๊ะมาหาช้าๆ ทิ้งระยะห่างเพียงลมหายใจกั้น “ผมเห็นรอยสักที่ไม่ได้เกิดจากหมึก... แต่เกิดจากเลือดที่ถูกสาปแช่งในคืนที่บ้านของคุณกลายเป็นนรก” ภาพในหัวของภัทรินทร์ฉายชัดขึ้นมาทันที ราวกับถูกกระชากกลับไปเมื่อสิบห้าปีก่อน—กลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้งในอากาศ เสียงกรีดร้องของมารดาที่ดังสะท้อนก้องในโสตประสาท ความมืดมิดที่ไม่ได้เกิดจากไฟดับ แต่เป็นความมืดที่ไหลซึมออกมาจาก ‘รอยสัก’ บนแผ่นหลังของฆาตกรที่พรากทุกอย่างไปจากชีวิตเธอ “วันนั้น... พ่อฉันไม่ได้ตายเพราะอุบัติเหตุ” ภัทรินทร์เอ่ยเบาหวิว มือของเธอสั่นเทาขณะปลดกระดุมเม็ดสุดท้ายออก เผยให้เห็นรอยแผลเป็นประหลาดที่ไหล่ซ้าย รอยแผลที่มีรูปร่างคล้ายอักขระโบราณซึ่งมักจะร้อนผ่าวทุกครั้งที่มีกลิ่นอายของไสยเวทเข้าใกล้ “พวกมันต้องการ ‘กุญแจ’” อคินขยับเข้าไปใกล้ขึ้น นิ้วเรียวยาวของเขาสัมผัสที่ผิวเหนือรอยแผลเบาๆ ราวกับจะหยั่งเชิงพลังงานที่ซ่อนอยู่ข้างใต้ “ตระกูลของคุณถือครองสิ่งที่เรียกว่า ‘อาถรรพ์ทิพย์เนตร’ รอยแผลนี้ไม่ใช่แค่รอยแผล แต่มันคือตราประทับที่บันทึกความทรงจำสุดท้ายของเหตุการณ์นั้นเอาไว้” “อย่ามาทำเป็นรู้ดี” ภัทรินทร์ผลักอกเขาออกเต็มแรงด้วยความโกรธที่ปิดบังความกลัวไม่มิด “คุณก็แค่พวกหากินกับความงมงาย คุณต้องการอะไรจากฉันกันแน่? อยากได้คำตอบจากคดี หรืออยากได้ตัวฉันไปเป็นเครื่องมือในการสืบสวนคดีที่แม้แต่ตำรวจยังไม่มีปัญญาขุดคุ้ย!” อคินไม่สะทกสะท้าน เขายังคงมองเธอด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก มันเป็นแววตาของนักล่าที่หลงรักในเหยื่อ แต่ในขณะเดียวกันก็พร้อมจะสังหารเหยื่อตัวนั้นหากมันขวางทางสัจธรรม “ภัทรินทร์... ผมไม่ได้ต้องการเครื่องมือ แต่ผมกำลังมองหา ‘ผู้รอดชีวิต’ ที่แท้จริง” เขาเว้นจังหวะ เสียงของเขาทุ้มต่ำและเปี่ยมไปด้วยอำนาจ “คืนนั้น คุณไม่ได้แค่เห็นพวกมันฆ่าพ่อแม่คุณ คุณเห็น ‘หน้า’ ของคนที่ร่ายมนต์สั่งการคนนั้นด้วยใช่ไหมล่ะ? เพียงแต่คุณสะกดจิตตัวเองให้ลืม เพราะจิตใจของเด็กหญิงตัวน้อยรับความจริงไม่ได้” คำพูดนั้นดั่งคมหอกปักลงกลางใจ ภัทรินทร์ทรุดตัวลงบนเก้าอี้ข้างโต๊ะ ความเย็นยะเยือกแล่นเข้าจับขั้วหัวใจ ภาพของชายในชุดคลุมสีดำที่ยืนเหนือร่างไร้วิญญาณของมารดาค่อยๆ ชัดขึ้น... ชายคนนั้นไม่ได้มีใบหน้าแบบมนุษย์ หากแต่มีรอยสักรูปอสรพิษพันรอบดวงตา “ฉัน... ฉันไม่รู้” “คุณรู้” อคินโน้มตัวลงมาประชิด กลิ่นหอมจางๆ ของดอกไม้ไสยเวทจากตัวเขาทำเอาภัทรินทร์หายใจติดขัด “และตอนนี้... คนคนนั้นกลับมาแล้ว” เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งสั้นๆ ตัดบทสนทนาที่ตึงเครียด อคินถอยกลับไปตั้งหลักทันที ประตูห้องทำงานถูกเปิดออกโดยลูกน้องของภัทรินทร์ที่วิ่งหน้าตื่นเข้ามา ใบหน้าของเขาซีดเผือด “ผู้กองครับ! เราพบเบาะแสใหม่ในที่เกิดเหตุคดีศพไร้เงาเมื่อคืน... มันไม่ใช่ศพธรรมดา แต่ในปากศพมีแผ่นทองคำสลักชื่อ ‘พ่อ’ ของผู้กองวางอยู่ครับ!” ภัทรินทร์ตัวแข็งทื่อ อคินหันไปมองลูกน้องคนนั้นด้วยแววตาที่วาวโรจน์ขึ้นมาวูบหนึ่ง ก่อนจะหันกลับมาสบตากับภัทรินทร์ด้วยรอยยิ้มที่เย็นเยือกและน่าสะพรึงกลัวที่สุดเท่าที่เธอเคยเห็น “ดูเหมือน ‘เจ้าบ้าน’ จะเริ่มเชิญเราไปร่วมงานเลี้ยงแล้วนะ ภัทรินทร์” ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งลงสู่ความมืดมิดในรอยบาปนี้ไปพร้อมกับผมนะครับ อรุณมนตราขาว