ทัศนคติที่ขัดแย้ง

กลิ่นคาวสนิมเหล็กและธูปหอมเกรดต่ำตีรวนขึ้นมาในโพรงจมูก จนผู้กองสาวแห่งกองปราบปรามต้องขบกรามแน่นจนสันนูน "อย่าเพิ่งยิงครับ, หมวด..." เสียงกระซิบนั้นแหบพร่า ทว่ากังวานและทรงอำนาจพอจะหยุดนิ้วเรียวที่กำลังเหนี่ยวไกปืนพกออกซิการ์ .38 ไว้ได้ทันท่วงที รตท. ภัทรินทร์สูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นความหงุดหงิด เธอยังจำสัมผัสเย็นเยียบของรอยแผลเป็นรูปอักขระที่ไหล่ซ้ายได้ดี มันมักจะเตือนสติเธอเสมอว่าโลกใบนี้ไม่ได้มีแค่กฎหมายอาญา แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็เกลียดชังความงมงายที่ใช้บังหน้าอาชญากรรมยิ่งกว่าสิ่งใด เบื้องหน้าของทั้งคู่ คือร่างของเหยื่อสาวเคราะห์ร้ายในคดีฆาตกรรมต่อเนื่อง ร่างไร้วิญญาณถูกตรึงไว้กับพื้นด้วยแท่งเหล็กตอกทะลุกระดูกไหปลาร้า ผิวหนังบริเวณแผ่นหลังถูกกรีดลอกออกเป็นลวดลายรอยสักโบราณที่ยังชุ่มไปด้วยเลือดสดๆ แต่สิ่งที่ทำให้ภัทรินทร์ต้องเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึงจนเกือบเสียหลัก คือเงาดำทะมฬที่บิดเบี้ยวผิดรูป กำลังลอยวนเวียนอยู่เหนืองร่างนั้น มันส่งเสียงกรีดร้องโหยหวนในคลื่นความถี่ต่ำที่สั่นสะเทือนไปถึงกระดูกสันหลัง อคิน ในชุดสูทสีเทาเข้มไร้รอยยับ ก้าวเท้าผ่านหน้าเธอไปอย่างไม่เกรงกลัว ชายหนุ่มยกมือขึ้นวาดเป็นวงอากาศ ท่องคาถาภาษาขอมโบราณด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มแต่เด็ดขาด นิ้วเรียวยาวสะบัดผงธูปสีดำสนิทลงบนร่างไร้ชีวิตเพื่อสกัดกั้นการคุกคามของพลังงานชั่วร้าย "หยุดเดี๋ยวนี้! อาจารย์อคิน!" ภัทรินทร์พุ่งเข้าคว้าต้นแขนของเขาไว้ แรงดึงนั้นกึ่งบังคับให้เขาต้องหันกลับมาเผชิญหน้า "คุณกำลังทำลายสถานที่เกิดเหตุ! หลักฐานทางนิติวิทยาศาสตร์ รอยนิ้วมือ รอยเท้า หรือแม้แต่ดีเอ็นเอของคนร้าย กำลังถูกคุณทำลายด้วยพิธีกรรมป่าเถื่อนพวกนี้!" อคินหยุดชะงัก เขามองมือเรียวที่กำรอบแขนเสื้อของเขาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อยๆ เบนสายตาขึ้นมาสบตากับดวงตาสีดำสนิทที่เต็มไปด้วยความดื้อรั้นและเด็ดขาดของตำรวจสาว แววตาของเขาไม่ได้มีความตื่นตระหนกแม้แต่น้อย มีเพียงความสุขุมลุ่มลึกที่แฝงประกายความเย้ยหยันจางๆ "หมวดภัทรินทร์ครับ..." อคินเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ทว่าบาดลึกถึงขั้วหัวใจ "กฎหมายของคุณมีอำนาจจำกัดอยู่แค่ในโลกของมนุษย์ที่มีลมหายใจ แต่สิ่งที่อยู่ตรงหน้าคุณ... มันเลยเขตอำนาจศาลไปไกลโขแล้ว ถ้าผมไม่ตรึงวิญญาณอาฆาตนี้ไว้ มันจะหลุดออกไปสิงสู่และฆ่าพยานปากเอกคนต่อไปในคืนนี้... ถึงตอนนั้น ต่อให้คุณมีหมายจับจากศาลอาญาสูงสุด ก็ไม่มีประโยชน์อะไรเลยครับ" "อย่ามาอ้างเรื่องไสยศาสตร์เพื่อกลบเกลื่อนความจริงน่าทุเรศนี่นะ!" ภัทรินทร์ตวาดกลับ เสียงของเธอสั่นเครือด้วยความโกรธ เธอยกปืนขึ้นจ่อat อกเสื้อของเขาในระยะประชิด "คุณอ้างกฎแห่งกรรม อ้างวิญญาณ อาคม เพื่อปกปิดอะไรอยู่หรือเปล่า? หรือแท้จริงแล้ว... มือที่กรีดรอยสักบนหลังเหยื่อคนนี้ ก็คืออาจารย์ผู้ทรงศีลอย่างคุณกันแน่!" บรรยากาศภายในห้องใต้ดินอันอับชื้นเงียบสงบลงทันที มีเพียงเสียงหยดน้ำจากท่อระบายน้ำที่ดังต๊อกแต๊ก และเสียงลมหายใจที่สอดประสานกันอย่างตึงเครียด ร่างสูงใหญ่ของอคินขยับเข้ามาใกล้เรื่อยๆ จนปลายกระบอกปืนแนบชิดกับเนื้อผ้าสูทบริเวณหัวใจของเขา เขาก้มลงมองผู้กองสาวที่เตี้ยกว่าเล็กน้อยด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก "ถ้าผมเป็นฆาตกรจริง..." อคินกระซิบช้าๆ ริมฝีปากหยักลึกยกยิ้มมุมปากอย่างท้าทาย "ปืนในมือคุณคงลั่นใส่ผมตั้งแต่ก้าวแรกที่เดินเข้ามาแล้วล่ะครับ... เพราะสัญชาตญาณดิบในตัวคุณ มันกรีดร้องเตือนคุณตั้งนานแล้วว่า ผมคืออันตรายที่สุดในชีวิตคุณ" คำพูดนั้นจี้ใจดำของภัทรินทร์เข้าอย่างจัง เธอรู้ดีว่าตั้งแต่แรกพบ อิทธิพลบางอย่างจากชายคนนี้กำลังสั่นคลอนความเชื่อมั่นอันแข็งแกร่งของเธอ ร่างกายของเธอบอกว่าเขาคือผู้ต้องสงสัย แต่หัวใจที่เต้นรัวผิดจังหวะกลับบอกว่า เธอกำลังหลงใหลในความดาร์กที่แสนอันตรายนี้อย่างถอนตัวไม่ขึ้น "ถอยไป..." ภัทรินทร์กัดริมฝีปากจนห่อเลือด พยายามดึงสติกลับมาควบคุมสถานการณ์ "ฉันให้เวลาคุณทำพิธีต่ออีกแค่สามนาที... หลังจากนั้น ถ้าคุณยังขัดขวางการทำงานของเจ้าหน้าที่ ผมจะใส่กุญแจมือคุณข้อหาขัดขวางการปฏิบัติงานและทำลายหลักฐาน โดยไม่สนว่าคุณจะเป็นที่ปรึกษาคนโปรดของใครหน้าไหนทั้งนั้น" อคินยิ้มรับอย่างใจเย็น เขายกมือขึ้นปัดปืนในมือเธอลงเบาๆ ด้วยปลายนิ้ว ความสัมผัสที่เฉียดผ่านผิวเนื้อทำให้ภัทรินทร์สะราวกับถูกไฟช็อต "ตกลงครับ... สามนาทีก็เกินพอสำหรับการเปิดประตูต้อนรับความจริงแล้วล่ะครับ" ชายหนุ่มหันหลังกลับไปเผชิญหน้ากับศพอีกครั้ง เขาหยิบกริชโบราณที่อาบด้วยน้ำมันพรายขึ้นมา ท่องคาถาบทสุดท้ายด้วยน้ำเสียงทรงพลัง แผ่นหลังของเหยื่อที่ถูกสักด้วยหมึกอาคมเริ่มเปล่งแสงสีแดงฉานขึ้นมาทีละน้อย รอยแผลเป็นที่ไหล่ของภัทรินทร์เริ่มร้อนผ่าวขึ้นมาอีกครั้งราวกับมีถ่านแดงๆ มาจี้ ทว่า ในวินาทีที่แสงสีแดงสว่างวาบจนแสบตา เสียงฝีเท้าหนักหน่วงหลายคู่ก็ดังขึ้นที่บันไดทางลงห้องใต้ดิน พร้อมกับเสียงตะโกนลั่นของหมวดวิชาญ ลูกน้องคนสนิทของเธอ "ผู้กองครับ! แย่แล้วครับ!" วิชาญพุ่งพรวดเข้ามาด้วยใบหน้าซีดเผือก หอบหายใจโยนแฟ้มเอกสารเก่าคร่ำครึลงบนโต๊ะไม้ใกล้ๆ "เราเพิ่งเช็กประวัติทะเบียนราษฎร์ของศพนี้อย่างละเอียด... เธอไม่ได้ตายเพราะถูกฆาตกรรมครับผู้กอง!" ภัทรินทร์ขมวดคิ้วแน่น ละสายตาจากอคินชั่วขณะ "หมายความว่ายังไง? รอยแผล รอยสัก แท่งเหล็กพวกนี้ มันไม่ใช่การฆาตกรรมทรมานหรือไง?" วิชาญกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก สายตาสั่นระริกมองไปยังร่างไร้วิญญาณก่อนจะหันมามองหน้าผู้บังคับบัญชา "เปล่าเลยครับ... เธอคนนี้ เสียชีวิตด้วยอุบัติเหตุทางรถยนต์เมื่อสามเดือนก่อนที่ต่างจังหวัด... และในใบมรณะบัตรระบุชัดเจนว่า... ร่างของเธอถูกฝังอยู่ในสุสานของตระกูลอคิน ตั้งแต่เดือนที่แล้วครับ!" ความเงียบสงัดเข้าปกคลุมห้องใต้ดินทันที ภัทรินทร์หันขวับกลับไปมองอคินที่ยังคงยืนนิ่งอยู่หน้าศพ ชายหนุ่มค่อยๆ หันกลับมา ชายเสื้อสูทสะบัดตามแรงหมุน รอยยิ้มลึกลับปรากฏขึ้นบนใบหน้าคมคาย ขณะที่ดวงตาคู่คมทอประกายระยับราวกับล่วงรู้ความลับทั้งหมดของจักรวาลนี้ดีอยู่แล้ว "ยินดีต้อนรับสู่คดีที่แท้จริงครับ, หมวด..." อคินกล่าวทิ้งท้ายด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มที่ดังก้องกังวานในความมืด --- ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งไปในความมืดมิดนี้ด้วยกันนะครับ