ศพไร้รอยเลือด

กลิ่นธูปเก่าและกลิ่นสาบสางของซากอิฐมอญชื้นแฉะผสมปนเปกันจนกลายเป็นความอับชื้นที่บาดลึกถึงโคนประสาท กลิ่นนั้นไม่ใช่กลิ่นซากศพเน่าเฟะตามธรรมชาติ หากแต่เป็นกลิ่นของความตายที่ถูกควบคุม... ถูกกักขัง และถูกปรุงแต่งขึ้นด้วยพิธีกรรมอันบิดเบี้ยว "คุณผู้หญิงคิดว่าคนร้ายจงใจเลือกที่นี่ หรือแค่บังเอิญพบมุมอับสายตาที่ดีที่สุดในรอบยี่สิบปีกันแน่ครับ, หมวด" เสียงทุ้มต่ำที่เจือความเยارเย็นและกวนประสาทเล็กน้อยดังขึ้นจากความมืดเบื้องหลัง อคินก้าวเท้าเหยียบบนเศษกระเบื้องแตกอย่างเงียบเชียบ ร่างสูงในชุดเสื้อคลุมสีเข้มกลกลืนไปกับเงาของเสาโบสถ์เก่าที่พังทลาย เขาไม่ได้พกคบเพลิงหรือไฟฉาย มีเพียงแสงจันทร์สีนวลที่ลอดผ่านโครงหลังคารั่วลงมาสาดกระทบใบหน้าคมคายและแววตานิ่งสนิทที่กำลังมองตรงไปยังร่างไร้ลมหายใจตรงหน้า รตท. ภัทรินทร์ ไม่ได้หันกลับไปมองผู้มาเยือน เธอยังคงยืนนิ่งอยู่หน้าแท่นพระประธานที่ถูกกาลเวลากัดกร่อนจนเหลือเพียงปูนปั้นครึ่งซีก นิ้วเรียวใต้ถุงมือยางสีขาวยกขึ้นกดสัญชาตญาณความระแวงในใจให้สงบลง สายตาคมกริบของเธอไล่สำรวจสภาพศพอย่างละเอียดถี่ถ้วน ไม่มีรอยเลือด... หยดเลือดแม้แต่หยดเดียวก็ไม่มีบนพื้นปูนซีเมนต์ที่แห้งผาก "ถ้าเป็นการฆาตกรรมเพื่อระบายความแค้น คนร้ายคงไม่เลือกสถานที่ที่ยากจะเข้าถึงแบบนี้หรอกครับ อาจารย์อคิน" ภัทรินทร์ตอบเสียงเรียบ นัยน์ตาคู่สวยสะท้อนภาพร่างของชายหนุ่มนิรนามที่นอนหงายเหยียดตรงอยู่บนพื้น "แต่ถ้าเป็นการจัดฉากเพื่อประกาศศักดา... ที่นี่คือโรงละครที่สมบูรณ์แบบที่สุด" เธอก้มตัวลงต่ำเพื่อตรวจสอบลำคอและหน้าอกของเหยื่อ ผิวหนังของชายผู้นั้นซีดขาวราดกระดาษไข ทว่าสิ่งที่น่าสะพรึงกลัวไม่ใช่ความตายของเขา แต่เป็นรอยสักสีชาดและหมึกดำที่ถูกบรรจงกรีดและฝังลงไปในชั้นผิวหนังทั่วทั้งร่าง ลวดลายนั้นไม่ใช่ศิลปะร่วมสมัย แต่มันคือยันต์อักขระโบราณขนานแท้—อักขระที่เธอจำได้แม่นยำว่ามันตรงกับรอยแผลเป็นที่ซ่อนอยู่ใต้ร่มผ้าตรงหัวไหล่ของเธอเอง แผลเป็นที่เคยเกือบคร่าชีวิตเธอในคดีเมื่อสามปีก่อน "คุณกำลังใช้เหตุผลของตำรวจมาอธิบายสิ่งที่วิทยาศาสตร์เข้าไม่ถึงอีกแล้วนะครับ, หมวดภัทรินทร์" อคินเดินเข้ามาหยุดยืนอยู่เบื้องหลังเธอในระยะประชิด กลิ่นกายจางๆ ของไม้จันทน์หอมผสมกับความเย็นเยียบของไสยเวทลอยแตะจมูก "เลือดไม่ได้ไหลออกทางบาดแผล... เพราะมันถูกสูบออกไปเพื่อเป็นน้ำหมึกใช้เขียนยันต์พวกนี้ต่างหากล่ะครับ" ภัทรินทร์ชะงัก ลมหายใจสะดุดไปเสี้ยววินาที เธอนิ่วหน้าด้วยความหงุดหงิดที่ต้องยอมรับว่าข้อสันนิษฐานของชายด้านหลังนั้นสอดคล้องกับสภาพความจริงตรงหน้าอย่างน่าขนลุก เธอลุกขึ้นยืนเต็มความสูงแล้วหันขวับกลับไปเผชิญหน้ากับเขา ดวงตาสองคู่ประจันกันในระยะห่างที่ไม่ถึงคืบ ความตึงเครียดแผ่ซ่านระหว่างคนทั้งสองราวกับกระแสไฟฟ้าแรงสูง "อย่ามาพูดจาเพ้อเจ้อแถวนี้ อาจารย์อคิน" น้ำเสียงของเธอกดต่ำและเฉียบขาด "นี่คือคดีอาชญากรรม ไม่ใช่พิธีกรรมไสยศาสตร์ป่าเถื่อน หากินกับความกลัวของชาวบ้าน คุณช่วยใช้สมองส่วนหน้าวิเคราะห์ในฐานะที่ปรึกษาคดี ไม่ใช่หมอผีต้มตุ๋นจะได้ไหม" อคินไม่โกรธ รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นที่มุมปากหยักลึก แววตาของเขาพราวระยับด้วยความขบขันเจือความจริงจังที่อ่านไม่ออก ชายหนุ่มโน้มใบหน้าลงมากระซิบข้างใบหูของเธอแผ่วเบา จนความเย็นจากริมฝีปากของเขาเฉียดผ่านผิวแก้มเนียน "ความกลัวคือหลักฐานชิ้นแรกที่วิทยาศาสตร์มองไม่เห็นหรอกครับ... หมวดคนเก่ง" อคินเว้นจังหวะเล็กน้อย ปล่อยให้กลิ่นอายความกดดันโอบล้อมคนทั้งคู่ ก่อนที่เขาจะปรายตามองไปยังมุมมืดสุดของโบสถ์ร้าง "อีกอย่าง... ผมว่าเราไม่ใช่สิ่งแปลกปลอมเดียวในสถานที่นี้แล้วล่ะครับ" ภัทรินทร์ขมวดคิ้วแน่น สัญชาตญาณนักล่าสัญชาตญาณดิบตื่นตัวขึ้นทันที มือเรียวละจากกระเป๋าเสื้อโค้ทเพื่อเอื้อมไปกุมด้ามปืนพกสั้นที่เหน็บอยู่ข้างเอวอย่างรวดเร็ว ความเงียบงันภายในวัดร้างถูกแทนที่ด้วยเสียงบางอย่างที่ทำให้ขนหัวลุกชัน *กรอบ... แกรบ...* เสียงย่างก้าวบนเศษกระเบื้องและใบไม้แห้งดังมาจากความมืดเบื้องหลังแท่นพระประธาน มันไม่ใช่เสียงฝีเท้าของคนจำนวนมาก แต่เป็นเสียงลากขาที่เชื่องช้า หนักหน่วง และเต็มไปด้วยเจตนาคุกคาม อคินก้าวเข้ามาขวางหน้าภัทรินทร์ไว้ด้วยสัญชาตญาณการปกป้อง แม้สีหน้าของเขาจะยังคงสุขุม แต่กล้ามเนื้อทุกส่วนเตรียมพร้อมรับมือกับความไม่ชอบมาพากล สายตาคมกราบกวาดมองผ่านความมืดไปเบื้องหน้า เงาร่างหนึ่งค่อยๆ ก้าวออกมาจากหลังเสาโบสถ์ที่ผุกร่อน ร่างนั้นโคลงเคลงไปมาอย่างคนไร้กระดูก ดวงตาส통กลวงโบ๋ไร้แววชีวิต และที่น่าตกใจที่สุดคือ... บนหน้าอกของร่างที่กำลังเดินตรงมาหาพวกเขานั้น มีรอยสักอักขระโบราณแบบเดียวกับศพไร้เลือดบนพื้นไม่มีผิดเพี้ยน! ศพที่สอง... กำลังเดินเข้าหาพวกเขาด้วยสองขาของตัวเอง ภัทรินทร์ชักปืนออกจากซองขึ้นเล็งทันที นิ้วชี้ทาบบนไกปืนพร้อมเหนี่ยวไกในเสี้ยววินาที แต่ก่อนที่เธอจะได้ลั่นกระสุนเพื่อป้องกันตัว อคินกลับคว้าข้อมือเธอไว้แน่นด้วยมือข้างเดียว แรงบีบนั้นหนักหน่วงและเด็ดขาดจนเธอต้องนิ่วหน้าหันกลับมามองเขา "อย่าเพิ่งยิงครับ, หมวด..." อคินกระซิบเสียงเครียด นัยน์ตาคมกริบจ้องมองร่างที่กำลังเดินเข้ามาใกล้ด้วยความระแวงขั้นสุด "เพราะนั่นไม่ใช่คน... และสิ่งที่เรากำลังเจอ มันเพิ่งเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น" ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามอ่านและร่วมดำดิ่งไปในความมืดด้วยกันนะครับ