ร่องรอยในหมึกสีดำ

"กลิ่นน้ำมันตองก้าผสมถ่านกระดูกผี... มันไม่ได้มาจากสำนักสักยันต์ทั่วไปหรอกครับ หมวดภัทรินทร์" เสียงทุ้มต่ำของอคินดังขึ้นท่ามกลางความอับชื้นของห้องเก็บของกลาง สนิมเหล็กและกลิ่นอับชื้นของเอกสารคดีเก่าคละคลุ้งจนแสบจมูก แสงไฟนีออนกะพริบติดๆ ดับๆ ส่องให้เห็นร่างสูงโปรดปรานในชุดสูทสีเข้มที่ไม่ได้ดูเข้ากับบรรยากาศสถานีตำรวจแม้แต่น้อย เขากำลังใช้คีมสเตนเลสคีบเศษผิวหนังมนุษย์ที่ติดคราบหมึกสีดำสนิทขึ้นมาส่องใต้แว่นขยายอย่างพินิจพิเคราะห์ รตท.ภัทรินทร์ยืนกอดอกพิงชั้นเหล็ก เอกสารคดีฆาตกรรมต่อเนื่องนับสิบแฟ้มกองอยู่เบื้องหลัง ใบหน้าคมคายเรียบเฉยจนเย็นชา ดวงตากลมโตคมกริบจ้องมองการกระทำของชายหนุ่มด้วยความไม่ไว้วางใจ แม้เธอจะต้องพึ่งพาความรู้ด้านไสยเวทของเขาเพื่อถอดรหัสรอยสักบนศพเหยื่อรายล่าสุด แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าเธอจะญาติดีกับความเชื่อเหล่านั้น "คุณกำลังจะบอกฉันว่า ฆาตกรสั่งซื้อหมึกสูตรโบราณนี้ทางออนไลน์อย่างนั้นหรือครับ... อาจารย์อคิน" ภัทรินทร์จงใจเน้นเสียงประชดประชันเล็กน้อย เพื่อรักษาระยะห่างทางวิชาชีพที่เธอพยายามขีดเส้นไว้ อคินวางคีมลงช้าๆ เขาเงยหน้าขึ้นสบตาเธอ แววตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นมีความหมายลึกซึ้งที่อ่านไม่ออก มันเป็นสายตาของคนที่มองทะลุความลับในจิตใจมนุษย์ได้เสมอ ซึ่งมักทำให้ภัทรินทร์รู้สึกเหมือนตัวเองกำลังยืนเปลือยเปล่าอยู่หน้ากระจกเงา "ของแบบนี้ไม่มีขายตามลาซาด้าหรอกครับ หมวด... มันต้องปรุงขึ้นมาเฉพาะกิจ และแหล่งที่มาของเขม่าควันพבורนี้ มีช่างสักเพียงไม่กี่คนในพระนครที่รู้สูตรผสมนี้" อคินเดินเข้ามาใกล้ทีละก้าว กลิ่นกายเจือจางของกำยานและไม้จันทน์หอมโชยปะทะจมูกของเธอ "และถ้าเราแกะรอยจากกลิ่นนี้... เราจะได้พบกับสถานที่ที่ไม่มีใครคาดคิดว่ามันจะผลิตความตาย" ภัทรินทร์ไม่ถอยหลังหนี แม้ระยะห่างระหว่างเขากับเธอนั้นจะใกล้เกินกว่าความจำเป็นของคู่หูชั่วคราว เธอยืดอกขึ้นเล็กน้อยเพื่อแสดงความแข็งแกร่ง ข่มความสั่นไหวแปลกๆ ที่มักเกิดขึ้นทุกครั้งที่เขาเข้าใกล้จนได้ยินเสียงลมหายใจ "ถ้าคุณมีเป้าหมายในใจแล้ว ก็เลิกอ้อมค้อมแล้วนำทางผม... เอ้ย ฉัน ไปเสียทีเถอะครับ" เธอเกือบหลุดสรรพนามผิดเพราะจังหวะการพูดที่กดดันของเขา อคินกระตุกยิ้มมุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ร้ายกาจและเซ็กซี่ในคราวเดียวกัน "ความใจร้อนไม่เคยช่วยให้ใครชนะเกมอาคมหรอกครับ... แต่เอาเถอะ ผมชอบความเด็ดเดี่ยวของคุณดี" สิบนาทีต่อมา รถยนต์ซีดานสีดำคันหรูของอคินแล่นลัดเลาะเข้าสู่ย่านเมืองเก่า ตึกแถวโบราณอายุหลายสิบปีที่ถูกปล่อยร้างและปิดตายด้วยป้ายประกาศขายทอดตลาดตั้งเรียงราย บรรยากาศเงียบสงบจนน่าขนลุก ฝนเริ่มลงเม็ดปรอยๆ ซัดกระทบกระจกรถเกิดเสียงซ่าเบาๆ ท่ามกลางความมืดมิดที่มีเพียงแสงไฟจากเสาไฟฟ้าริมทางส่องสว่างเป็นระยะ "โรงพิมพ์ไทยเจริญ... เลิกกิจการไปสามปีแล้ว แต่คุณบอกว่าที่นี่คือแหล่งผลิตหมึกสักอาคม?" ภัทรินทร์ก้าวลงจากรถ มือเรียวกระชับปืนพก Glock 19 ประจำกายแน่น สายตาสาดส่องสำรวจตึกแถวสามชั้นที่ปิดทึบ มีเพียงหน้าอกไม้เก่าๆ ที่ผุพังตามกาลเวลา "ไม่มีที่ไหนเหมาะจะซ่อนความลับสีดำ มืดทึบ และเต็มไปด้วยกลิ่นคาวเลือด เท่ากับโรงพิมพ์เก่าที่เคยใช้พิมพ์กระดาษเงินกระดาษทองหรอกครับ" อคินเดินนำหน้า ร่างสูงก้าวผ่านประตูเหล็กยืดที่ถูกงัดจนกลอนหลุด เขายกมือขึ้นห้ามไม่ให้ภัทรินทร์ส่งเสียง "ตามมาเงียบๆ ครับ... และระวังรอยสักที่ไหล่ของคุณด้วย ที่นี่มีแรงกระเพื่อมของอาคมรุนแรงพอที่จะทำให้แผลเป็นของคุณกำเริบได้" ภัทรินทร์กัดฟันแน่นเมื่อได้ยินคำเตือนนั้น รอยแผลเป็นรูปอักขระที่ไหล่ซ้ายเริ่มอุ่นวาบขึ้นมาทันที ราวกับมันรับรู้ถึงพลังงานบางอย่างที่อยู่เบื้องหลังบานประตูไม้เก่าของตึกชั้นสอง ทั้งคู่ย่องขึ้นบันไดไม้ที่ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดทุกครั้งที่น้ำหนักลงไป กลิ่นอับของกระดาษเก่าผสมกับกลิ่นเหม็นหืนของน้ำมันตองก้าเริ่มรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ จนภัทรินทร์ต้องยกมือขึ้นปิดจมูก อคินชักมีดหมอเล่มเล็กออกมาจากกระเป๋าเสื้อสูตร ใบมีดสะท้อนแสงไฟฉายวับวามในความมืด พวกเขามาหยุดอยู่ที่หน้าห้องลับชั้นบนสุด บานประตูแง้มออกเล็กน้อย มีแสงไฟสีส้มสลัวลอดออกมา พร้อมกับเสียงกระซิบกระซาบและเสียงขูดขีดวัตถุบางอย่างคล้ายกับโลหะกำลังกรีดลงบนเนื้อหนัง ภัทรินทร์ส่งสัญญาณมือให้1อคินเตรียมพร้อม เธอนับหนึ่งในใจ สูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติ แล้วใช้เท้าถีบประตูไม้เก่ากระเด็นเปิดผางด้วยพละกำลังทั้งหมด! "ตำรวจ! ห้ามขยับ!" แสงไฟฉายสาดส่องกราดไปทั่วห้อง กลิ่นคาวเลือดตีทะลุกระแทกจมูกจนอยากอาเจียน ภาพเบื้องหน้าทำให้แม้แต่ตำรวจมือปราบอย่างภัทรินทร์ยังต้องเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง กลางห้องโถงโล่ง มีแท่นพิมพ์โบราณขนาดใหญ่ตั้งอยู่ แต่แทนที่จะใช้พิมพ์กระดาษ บนแท่นนั้นกลับมีร่างของหญิงสาวคนหนึ่งถูกมึงตรึงไว้ด้วยตะปูอาคม เลือดสีดำไหลรินลงมาตามร่องพิมพ์ ขณะที่ชายสวมหน้ากากหนังมนุษย์กำลังก้มหน้าใช้เข็มเงินจ้วงแทงลงบนแผ่นหลังของเหยื่อ แต่สิ่งที่ทำให้หัวใจของภัทรินทร์กระตุกวูบ และความเย็นยะเยือกแล่นริ้วไปถึงกระดูกสันหลัง ไม่ใช่ภาพความโหดร้ายตรงหน้า... หากแต่เป็นเงาสะท้อนจากกระจกบานใหญ่ที่ตั้งอยู่มุมห้อง เงาดังกล่าวสะท้อนร่างของชายคนหนึ่งที่ยืนอยู่ด้านหลังอคิน—ชายผู้สวมสูตรสีเข้มแบบเดียวกัน ทรงผมเดียวกัน และกำลังยกยิ้มมุมปากด้วยรอยยิ้มเดียวกับที่อคินเพิ่งใช้ยิ้มให้เธอบนรถ ทั้งๆ ที่อคินตัวจริงกำลังยืนอยู่ข้างกายเธอในตอนนี้อย่างแนบชิด ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งไปในความมืดมิดนี้ด้วยกันนะครับ