กลิ่นธูปที่เปลี่ยนไป

“ถอยไปให้ห่างจากตัวศพเดี๋ยวนี้ รตท.ภัทรินทร์” เสียงทุ้มต่ำและราบเรียบของอคินดังแทรกขึ้นท่ามกลางความเงียบงันที่กดทับในห้องโถงกว้างของคฤหาสน์ร้าง มันไม่ใช่การสั่งในฐานะผู้ใต้บังคับบัญชา แต่เป็นคำสั่งจากชายผู้ที่มองเห็นมิติที่คนเป็นมักจะละเลย ภัทรินทร์ชะงักฝีเท้า รองเท้าคอมแบทของเธอหยุดลงเพียงไม่กี่นิ้วจากรอยคราบเลือดที่แห้งกรังเป็นปื้นบนพื้นไม้ปาร์เกต์ เธอปรายตามองชายหนุ่มร่างสูงในชุดสีดำสนิทที่ยืนหันหลังให้เธอ มือแกร่งของเขาถือไม้เท้าหัวกะโหลกแกะสลักที่ดูเก่าแก่เกินกว่าจะเป็นของประดับตกแต่งทั่วไป “ถ้าคุณจะพูดแค่เพื่อขัดจังหวะการทำงานของผม ก็ควรเก็บคำสั่งนั้นไว้สั่งคนอื่นเถอะครับ อาจารย์” ภัทรินทร์โต้กลับ น้ำเสียงเยือกเย็นของเธอยังคงรักษาระดับได้คงที่ แม้ว่ารอยแผลเป็นที่หัวไหล่ใต้เสื้อแจ็กเก็ตตำรวจจะเริ่มเตือนภัยด้วยอาการแสบร้อนแปลบๆ ขึ้นมาอีกครั้ง อคินหันกลับมา แววตาของเขาคมกริบราวกับใบมีดที่ผ่านการอาบอาคมมานับครั้งไม่ถ้วน เขาไม่ได้โกรธเคืองคำประชดประชันนั้น กลับกัน เขากลับก้าวเดินเข้ามาหาเธออย่างช้าๆ จนกลิ่นกำยานจางๆ ที่ติดตัวเขาเริ่มกลบกลิ่นคาวเลือดในอากาศจนมิด “ดูให้ดีเถอะครับ ผู้กอง... กลิ่นธูปที่นี่ไม่ได้ถูกจุดเพื่อการกราบไหว้ แต่มันถูกจุดเพื่อ ‘ตรึง’ อะไรบางอย่างเอาไว้” อคินหยุดยืนตรงหน้าเธอ ระยะห่างระหว่างทั้งสองเพียงพอที่จะทำให้ภัทรินทร์สัมผัสได้ถึงความร้อนผ่าวจากไอกายของอีกฝ่าย เธอเลิกคิ้วขึ้น สายตาของเธอไม่ได้มองที่หน้าเขา แต่มองไปที่จุดที่เขายืนอยู่เมื่อครู่—ร่างของเหยื่อรายล่าสุดที่สภาพศพถูกบิดเบี้ยวจนเกินความเป็นมนุษย์ ในจังหวะนั้นเอง อากาศในห้องเปลี่ยนไปฉับพลัน ความเย็นยะเยือกที่หาสาเหตุไม่ได้ไหลผ่านผิวหนังของภัทรินทร์เหมือนของเหลวเหนียวหนืด เธอเห็น... ความพร่ามัวในอากาศเริ่มก่อตัวเป็นรูปร่าง ควันธูปที่เคยลอยฟุ้งกระจายตัวออกราวกับถูกลมพัดแรง แต่ในห้องนี้ไร้ซึ่งหน้าต่างที่เปิดอยู่ “คุณเห็นอะไรไหมครับ” อคินกระซิบข้างหู น้ำเสียงของเขาทรงเสน่ห์และอันตรายในคราวเดียว “ผมไม่เห็นอะไรทั้งนั้น นอกจากคดีที่กำลังเน่าเฟะ” ภัทรินทร์เค้นเสียงตอบ มือขวาเอื้อมไปจับด้ามปืนพกข้างเอวโดยสัญชาตญาณ แต่อีกมือหนึ่งกลับสั่นน้อยๆ เมื่อเธอมองเห็นเงาดำทมิฬที่เริ่มก่อตัวขึ้นเหนือศพ มันไม่ใช่เงาตามธรรมชาติ แต่มันมีรอยยิ้ม... รอยยิ้มที่บิดเบี้ยวและเต็มไปด้วยความอาฆาต “ความจริงมักจะเจ็บปวดเสมอ โดยเฉพาะเมื่อคุณพยายามปฏิเสธมัน” อคินเหยียดยิ้มที่มุมปาก มือแกร่งคว้าข้อมือของภัทรินทร์ไว้แน่น แรงบีบนั้นทำให้เธอสะดุ้ง แต่สิ่งที่น่าตกใจยิ่งกว่าคือความร้อนที่ส่งผ่านผิวหนังของเขา มันเหมือนกระแสไฟฟ้าที่วิ่งพล่านไปทั่วร่างของเธอ ล้างความเย็นยะเยือกที่พยายามจะแทรกซึมเข้ามาในจิตใจให้มลายหายไป เขากำลังถ่ายเทพลัง... หรือกำลังรื้อฟื้นบางอย่างที่หลับใหลอยู่ในตัวเธอ? “ดูที่คอของศพนั่นสิครับ ภัทรินทร์” อคินออกคำสั่งอีกครั้ง คราวนี้เขาไม่ได้มองเธอ แต่ใช้สายตาเพ่งมองไปยังรอยสักที่จางหายไปจากผิวหนังเหยื่อ ภัทรินทร์ก้มลงมองตามอย่างช่วยไม่ได้ และในวินาทีนั้นเองที่เธอต้องเบิกตากว้าง รอยสักรูปยันต์ที่เธอเห็นตอนแรกว่ามันซีดจางไปแล้ว กลับค่อยๆ ปรากฏชัดขึ้นมาอีกครั้งบนผิวหนังที่เน่าเปื่อยของศพ แต่มันไม่ใช่รอยสักหมึกสีดำธรรมดา มันคือน้ำเหลืองที่ไหลซึมออกมาเป็นรูปยันต์ห้าแถวที่กำลัง ‘ขยับ’ ได้เหมือนตัวหนอน “มันไม่ใช่การฆาตกรรมเพื่อความสะใจ แต่นี่คือพิธีกรรมเบิกเนตร” อคินเอ่ยเบาๆ ภัทรินทร์รู้สึกถึงจังหวะหัวใจที่เต้นรัวแรงจนแทบหลุดออกมาจากอก เธอพยายามรวบรวมสติ แต่ทันใดนั้น เสียงกระซิบที่ฟังไม่ได้ศัพท์ก็ดังขึ้นรอบทิศทาง มันไม่ใช่เสียงคน แต่เป็นเสียงเหมือนกระดาษที่ถูกฉีกขาดซ้ำๆ “อาจารย์... นั่นมันอะไร!” เธออุทาน เมื่อเห็นเงามืดนั้นเริ่มยื่นนิ้วยาวเรียวออกมาจากอากาศธาตุ มันพุ่งตรงมาที่ใบหน้าของเธอ แต่ก่อนที่มันจะถึงตัว เสียงของอคินก็ดังสนั่นกึกก้องไปทั่วห้องด้วยบทสวดที่สั้นแต่ทรงพลัง *“โอม... ตัสมิน ตัสสะ...”* แสงสีทองสว่างวาบออกจากมือของอคิน กระแทกเข้ากับเงามืดจนมันกรีดร้องด้วยเสียงที่แหลมสูงเกินกว่าหูมนุษย์จะทนฟังได้ แรงกระแทกนั้นทำให้ภัทรินทร์เซถอยหลังไปพิงกำแพง แต่ทว่า... ในวินาทีที่ความวุ่นวายเริ่มจางลง สิ่งที่เธอเห็นกลับทำให้เลือดในกายเย็นเฉียบ ไม่ใช่แค่เงาที่เธอเห็น... แต่ศพที่เคยนอนนิ่งสนิท กลับค่อยๆ ยันตัวลุกขึ้นนั่งอย่างช้าๆ สายตาที่ไร้แววของเหยื่อจ้องเขม็งมาที่ภัทรินทร์ ปากที่เน่าเปื่อยขยับเผยอออกมาเป็นคำพูดที่แหบพร่าและสั่นประสาทจนเธอถึงกับก้าวถอยหลังไปจนสุดทาง “...กุญแจ... อยู่ที่... ไหล่... ของเจ้า...” อคินหันมามองภัทรินทร์ ทันใดนั้นเขาก็คว้าตัวเธอเข้ามาชิดอกจนแผ่นหลังของเธอแนบกับแผงอกแข็งแกร่งของเขา สายตาของเขามีความกังวลที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน ไม่ใช่กังวลเรื่องคดี... แต่กังวลเรื่องตัวเธอ "ภัทรินทร์ ฟังผมนะครับ" เขาพูดเสียงเครียด กดหน้าผากลงกับขมับของเธอ "อย่าให้ใครแตะต้องแผลเป็นนั่นเด็ดขาด แม้แต่ตัวคุณเองก็ห้าม" ภัทรินทร์ตัวแข็งทื่อ ไม่ใช่เพราะคำสั่ง แต่เพราะเธอเพิ่งสังเกตเห็นบางอย่างที่ข้อมือของอคิน... รอยแผลเป็นแบบเดียวกับที่เธอมี ปรากฏอยู่บนผิวเนื้อของเขาในตำแหน่งเดียวกันเป๊ะ เหมือนกับว่าพวกเขาต่างถูกตราไว้ด้วยบาปเดียวกัน และในความเงียบงันที่น่าสะพรึงกลัวนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักๆ ของคนหลายคนก็ดังขึ้นจากโถงทางเดินด้านนอก—มันไม่ใช่เสียงของเจ้าหน้าที่ตำรวจที่มาสมทบ แต่มันเป็นเสียงลากโซ่ตรวนที่ดังกระทบพื้นไม้เป็นจังหวะ และกลิ่นธูปที่เคยจางหายไป กลับอบอวลขึ้นมาใหม่จนคลุ้งไปทั้งห้อง... กลิ่นธูปที่หอมหวานประหนึ่งกลิ่นศพที่กำลังเน่าเปื่อย ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ยังคงยืนหยัดเคียงข้างผมในรอยทางที่มืดมิดนี้ครับ อรุณมนตราขาว