รอยร้าวในอดีต

"คุณกำลังบอกว่าความมั่นคงที่สร้างมาตลอดชีวิตของผม มันไร้ค่าเพียงเพราะคุณอยากนั่งมองดอกไม้บานไปวันๆ อย่างนั้นหรือ ธารา?" เสียงของพินิจ—ชายหนุ่มผู้เป็นอดีตคนรักที่ไม่ได้พบกันนานนับปี—ดังก้องอยู่ในศาลาริมน้ำของลุงบุญ น้ำเสียงของเขาไม่ได้ก้าวร้าว แต่มันกลับคมกริบราวกับใบมีดที่กรีดลงบนความเงียบสงบที่ธาราเพียรสร้างขึ้นมาตลอดหลายเดือน ธาราวางกรรไกรตัดแต่งกิ่งไม้ในมือลงช้าๆ เธอไม่ได้หันไปสบตาเขาทันที หากแต่จ้องมองหยดน้ำค้างที่เกาะอยู่บนกลีบกุหลาบมอญสีซีด "ความมั่นคงของคุณ กับความหมายของชีวิตฉัน มันอาจจะเป็นคนละนิยามกันค่ะพินิจ คุณมองเห็นยอดเขาที่ต้องปีนป่าย แต่ฉันกลับพบว่าอากาศที่เชิงเขาแห่งนี้... มันเพียงพอต่อการหายใจของฉันแล้ว" "มันคือการหนีค่ะ ธารา" พินิจก้าวเข้ามาใกล้ แววตาของเขาฉายชัดถึงความสมเพชปนความโหยหา "คุณหนีจากความคาดหวังของทุกคน หนีจากตำแหน่งที่คุณควรจะได้ และตอนนี้คุณก็กำลังหนีจากความเป็นจริงที่ว่า โลกข้างนอกนั่นไม่มีที่ว่างให้สำหรับคนขี้แพ้ที่เลือกจะพอใจแค่การปลูกผักสวนครัว" ธาราสูดลมหายใจเข้าลึก กลิ่นดินชื้นหลังฝนตกช่วยประคองสติของเธอไว้ เธอหันไปมองเขา แววตาที่เคยหวั่นไหวกับคำวิจารณ์ของคนรอบข้างในอดีต บัดนี้กลับนิ่งสงบดั่งผิวน้ำที่ไร้กระแสลม "ถ้าการเลือกว่าจะใช้ชีวิตอย่างไรให้มีความสุขคือความขี้แพ้ ฉันก็ยินดีที่จะเป็นคนแพ้ค่ะพินิจ แต่คุณเคยถามตัวเองไหม... ว่าคนที่อยู่บนยอดเขาที่คุณหลงใหลน่ะ พวกเขาเคยมีเวลาเงยหน้ามองฟ้าโดยไม่กังวลถึงตัวเลขในบัญชีบ้างหรือเปล่า?" ลุงบุญที่นั่งเงียบอยู่มุมมืดของศาลามาตลอด ขยับกายเล็กน้อย เสียงไม้เท้ากระทบพื้นเบาๆ เหมือนจังหวะหัวใจที่เต้นอย่างมั่นคง "คนเรามักเข้าใจผิดว่าความทะเยอทะยานคือการวิ่งไปข้างหน้าเสมอไปนะพ่อหนุ่ม แต่บางครั้ง... ความทะเยอทะยานที่ยากที่สุด คือการกล้าที่จะหยุด เพื่อทบทวนว่าเรากำลังวิ่งไปเพื่ออะไร และสิ่งที่ได้รับมันคุ้มกับลมหายใจที่สละไปหรือเปล่า" พินิจแค่นยิ้ม "ลุงพูดเหมือนปรัชญาในหนังสือเก่าๆ แต่โลกของผมมันคือความจริงครับ ธารา... คุณไม่มีทางหนีพ้นปมในใจเรื่องพ่อของคุณได้หรอก ถ้าคุณไม่ประสบความสำเร็จให้เขายอมรับ คุณก็เป็นแค่เด็กผู้หญิงที่วิ่งหนีปัญหามาซ่อนตัวอยู่ในสวนของคนแปลกหน้าเท่านั้นแหละ" ประโยคนั้นทำให้ธารารู้สึกเหมือนมีหินหนักทับลงบนหน้าอก ความคาดหวังของผู้เป็นพ่อคือเงาดำที่เธอพยายามลบออกจากใจมาโดยตลอด และในวินาทีที่เธอคิดว่าเธอวางมันลงได้แล้ว พินิจกลับขุดมันขึ้นมาตอกย้ำด้วยความใจร้ายอย่างเลือดเย็น "ฉันไม่ได้หนีค่ะพินิจ" ธาราเอ่ยเสียงสั่นเล็กน้อยก่อนจะบังคับให้มันกลับมามั่นคง "ฉันแค่เลิกวิ่งตามเงาของคนอื่น แล้วหันมาเดินตามทางของตัวเอง แต่ถ้าสิ่งที่คุณต้องการจะเห็นคือความพ่ายแพ้ของฉัน งั้นเชิญคุณนั่งมองฉันตายไปพร้อมกับความเงียบเหงาที่นี่เลยค่ะ เพราะฉันจะไม่กลับไปเป็นหุ่นยนต์ที่เดินตามคำสั่งใครอีกแล้ว" บรรยากาศในศาลาร้อนระอุขึ้นมาทันตาเห็น พินิจจ้องมองเธอด้วยความผิดหวัง เขาหยิบซองเอกสารสีน้ำตาลออกมาจากกระเป๋าเสื้อสูทเนื้อดีแล้ววางลงบนโต๊ะไม้เก่าๆ เสียงกระดาษกระทบไม้ดังแผ่วเบา แต่สำหรับธารามันกลับดังราวกับเสียงฟ้าร้องในยามวิกาล "นี่คือข้อเสนอจากบริษัทเก่าของคุณที่ผมเป็นคนอนุมัติเอง" พินิจเอ่ยทิ้งท้ายด้วยน้ำเสียงที่เย็นเยียบ "ถ้าคุณอยากพิสูจน์ว่าคุณ 'เลือก' ทางนี้จริงๆ ก็เซ็นเอกสารลาออกจากสิ่งที่เหลืออยู่ของชีวิตคุณในเมืองนี้ทั้งหมดเสีย แล้วยอมรับความจริงว่าคุณไม่เคยลืมอดีตที่พ่อคุณเคยทิ้งคุณไปได้เลย" เขาก้าวเดินออกไปจากศาลา ทิ้งไว้เพียงกลิ่นน้ำหอมราคาแพงที่อบอวลปนกับกลิ่นสาบดิน ธารายืนนิ่งราวกับรูปปั้น ดวงตาของเธอจ้องมองที่ซองเอกสารนั้น หัวใจที่เคยสงบสุขเริ่มสั่นไหวด้วยความขัดแย้งที่ไม่เคยปรากฏมาก่อน ลุงบุญเอื้อมมือมาแตะไหล่เธอเบาๆ "ดอกไม้ในสวนนี้ไม่เคยเรียกร้องให้ใครมายอมรับหรอกนะธารา เพราะมันรู้ดีว่าคุณค่าของมันอยู่ที่การเบ่งบาน ไม่ใช่การไปอวดโฉมให้ใครชื่นชม" ธาราหันไปหาลุงบุญด้วยดวงตาที่เอ่อคลอด้วยน้ำใส "แต่ถ้าความจริงที่เขาพูดมามันคือส่วนหนึ่งของสิ่งที่หนูเป็นล่ะคะลุง? ถ้าหนูไม่ได้ปล่อยวางอย่างที่หนูเข้าใจ แต่หนูแค่กำลังโกหกตัวเอง?" ขณะที่ธารากำลังจะเอื้อมมือไปหยิบซองเอกสารนั้น เสียงโทรศัพท์มือถือของเธอก็ดังขึ้นหน้าจอแสดงชื่อที่เธอไม่ได้เห็นมานานกว่าสามปี... ชื่อของคนที่เธอเชื่อว่าเสียชีวิตไปแล้วในเหตุการณ์เพลิงไหม้ครั้งใหญ่ที่โรงงานของพ่อเมื่อหลายปีก่อน สายเรียกเข้าจาก... 'คุณพ่อ' ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านรอยร้าวในอดีตไปพร้อมกับธารานะคะ โดย ต้นไม้ริมระเบียง