ลมพัดความหลัง

"คุณยังปลูกต้นไม้ด้วยวิธีเดิมอยู่หรือเปล่าคะ...วิธีที่ไม่ได้หวังผลว่าจะได้ดอกผลเมื่อไหร่ แต่ทำเพียงเพราะอยากให้มันเติบโต" ประโยคนั้นดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันในสวนหลังบ้าน ธาราชะงักมือที่กำลังพรวนดินรอบโคนต้นมะลิ กลิ่นหอมจางๆ ที่เคยเป็นดั่งยารักษาใจในยามบ่ายวันนี้ กลับดูหม่นหมองลงถนัดตาเมื่อเจ้าของเสียงยืนตระหง่านอยู่หลังแนวรั้วไม้เตี้ยๆ ธาราไม่หันกลับไปมองในทันที เธอสูดลมหายใจเข้าลึก รับเอาความชื้นของดินและกลิ่นสาบของใบไม้แห้งเข้ามาไว้ในปอด เพื่อเรียกสติที่กระเจิดกระเจิงให้กลับเข้าที่ ผู้ชายที่ยืนอยู่ตรงนั้น—ชายผู้เป็นเจ้าของความทรงจำที่เธอพยายามฝังกลบไว้ใต้กองเศษใบไม้—ยังคงมีแววตาคู่เดิม สายตาที่เคยมองเห็นเธอเป็นเพียงเครื่องมือในการพิสูจน์ความสำเร็จของเขา "ที่นี่ไม่ใช่ที่ทำงานนะคะ คุณอคิน" ธาราตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย เธอวางช้อนพรวนดินลงบนพื้นหญ้าอย่างเชื่องช้า ก่อนจะค่อยๆ ยันกายลุกขึ้นยืน อคินขยับก้าวเข้ามาในเขตสวน เขาดูแปลกแยกกับสภาพแวดล้อมที่นี่อย่างเห็นได้ชัด สูทสั่งตัดราคาแพงกับรองเท้าหนังที่เปรอะเปื้อนคราบโคลนจากการเดินเข้ามาหาเธอนั้นดูไม่เข้ากันเลยแม้แต่น้อย เขาถอดแว่นตาออกแล้วเช็ดมันด้วยผ้าเช็ดหน้าสีขาวสะอาด ก่อนจะมองธาราด้วยสายตาที่ซับซ้อน "ผมไม่ได้มาเพื่อพูดเรื่องงาน ธารา" เขากล่าวพลางมองไปรอบๆ สวนที่ดูเรียบง่ายแต่เป็นระเบียบตามวิถีของคนที่เรียนรู้จะอยู่กับปัจจุบัน "ผมแค่...สงสัยว่าคนที่เคยวิ่งตามความสมบูรณ์แบบอย่างคุณ มานั่งจมปลักอยู่กับการรดน้ำต้นไม้พวกนี้ได้อย่างไร" ธาราหันไปเผชิญหน้ากับเขา เธอเห็นรอยย่นจางๆ ที่หางตาของเขา ซึ่งเป็นหลักฐานว่าเวลาที่ผ่านไปไม่ได้ปรานีใคร แม้แต่คนที่เคยเชื่อมั่นในตัวเองอย่างเขาก็ตาม เธอยิ้มบางๆ เป็นรอยยิ้มที่ไม่ถึงดวงตา แต่มีความสงบที่ซ่อนอยู่ภายใน "การได้เห็นบางอย่างเติบโตโดยที่เราไม่ต้องเร่งรัดมัน คือความสุขที่คนอย่างคุณไม่มีวันเข้าใจหรอกค่ะ" เธอตอบ พลางขยับตัวถอยห่างออกมาเล็กน้อย เพื่อรักษาระยะห่างที่ปลอดภัย "คุณเดินทางมาไกลเกินไปค่ะอคิน หมู่บ้านนี้ไม่ได้มีอะไรที่คุณต้องการ" "คุณคือสิ่งที่ผมต้องการ ธารา" คำพูดนั้นเรียบง่ายทว่าหนักแน่นราวกับก้อนหินที่ถูกโยนลงในบ่อน้ำที่นิ่งสงบ ธาราแค่นหัวเราะในลำคอ มันเป็นเสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความขบขัน แต่เต็มไปด้วยความสมเพชต่ออดีตของตัวเอง ในจังหวะนั้นเอง เสียงไม้เท้าเคาะพื้นจังหวะสม่ำเสมอดังมาจากทางเดินข้างบ้าน ลุงบุญเดินเข้ามาด้วยท่าทางสบายๆ ในมือถือตะกร้าหวายที่มีผลไม้ตามฤดูกาลวางอยู่ ชายชราหยุดยืนข้างๆ ธารา มองอคินด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก ก่อนจะคลี่ยิ้มอย่างใจดี "แขกบ้านแขกเมืองก็นั่งพักก่อนเถอะพ่อหนุ่ม" ลุงบุญกล่าวเสียงเรียบ "คนเราน่ะ มักจะมองหาสิ่งที่ตัวเองทิ้งไปเพียงเพราะในมือตอนนี้มันว่างเปล่า แต่หารู้ไม่ว่าสิ่งที่ทิ้งไปน่ะ มันเน่าเสียไปตั้งนานแล้ว" อคินขมวดคิ้ว เขาดูไม่สบอารมณ์ที่ถูกชายชราขัดจังหวะ แต่ธารากลับรู้สึกเหมือนมีมือที่มองไม่เห็นช่วยดึงเธอขึ้นมาจากหลุมแห่งความทรงจำที่กำลังจะดูดกลืนเธอลงไปอีกครั้ง เธอหันไปมองหน้าลุงบุญ แล้วหันกลับมาหาอคินด้วยแววตาที่เด็ดเดี่ยวขึ้น "ถ้าคุณมาเพื่อจะบอกว่าคุณเสียใจ หรือมาเพื่อทวงคืนความสัมพันธ์ที่พังไปแล้ว ฉันคงต้องบอกว่าเสียใจด้วยนะคะอคิน" ธาราเว้นจังหวะ สายลมวูบหนึ่งพัดผ่านสวน หอบเอากลิ่นอายของความหลังและปัจจุบันมาปะทะกัน "ตอนนี้ที่นี่ไม่มีพื้นที่ว่างสำหรับความคาดหวังของคุณอีกต่อไปแล้วค่ะ" อคินนิ่งงันไปครู่ใหญ่ แววตาของเขาไหววูบเหมือนเปลวเทียนที่ถูกลมพัดแรง เขาก้าวเข้ามาใกล้จนธาราได้กลิ่นน้ำหอมจางๆ ที่คุ้นเคย มันเป็นกลิ่นที่เธอเคยชอบ แต่ในวันนี้มันกลับทำให้เธอรู้สึกอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก "ถ้าผมบอกว่าผมไม่ได้มาเพื่อทวงคืน...แต่มาเพื่อแจ้งข่าวว่าคนที่คุณเฝ้าปกป้องในอดีตกำลังจะทำลายทุกอย่างที่คุณสร้างมาที่นี่ล่ะ?" คำพูดนั้นเหมือนฟ้าผ่าลงกลางสวน ธาราตัวแข็งทื่อ ลุงบุญที่ยืนอยู่ข้างๆ ชะงักมือที่กำลังวางตะกร้าผลไม้ อคินหยิบซองเอกสารสีน้ำตาลออกมาจากกระเป๋าเสื้อนอก แล้วยื่นมันให้ธารา มือของเขาสั่นเล็กน้อยอย่างที่เขาไม่เคยเป็นมาก่อน "ข้อตกลงซื้อขายที่ดินผืนนี้...มันถูกเปลี่ยนมือไปอยู่ในกลุ่มทุนที่คุณเกลียดที่สุดแล้ว ธารา" เขาพูดทิ้งท้ายก่อนจะก้าวถอยหลังออกไป "และพรุ่งนี้เช้า พวกเขาจะมาถึงที่นี่ เพื่อเปลี่ยนสวนหลังบ้านของคุณให้กลายเป็นโครงการรีสอร์ท" ธารารับซองเอกสารนั้นมาด้วยมือที่สั่นเทา เธอเปิดมันออกและพบชื่อเจ้าของที่ดินคนใหม่...ชื่อที่เป็นคนเดียวกับคนที่เธอเคยรักและไว้ใจที่สุดในชีวิตที่กรุงเทพฯ ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านความเงียบงันและเติบโตไปพร้อมกับดอกไม้ของธารานะคะ โดย ต้นไม้ริมระเบียง