การปล่อยวางความโกรธ

“ถ้าธาราไม่ยอมทิ้งก้อนหินในมือ ก็ไม่มีทางคว้าเอาความสุขใหม่ที่วางอยู่ตรงหน้าได้หรอกนะ” เสียงแหบพร่าของลุงบุญไม่ได้ดังไปกว่าเสียงกระซิบของใบไม้ที่เสียดสีกัน แต่มันกลับดังก้องในโสตประสาทของธาราจนหัวใจเต้นผิดจังหวะ เธอไม่ได้หันไปมองชายชราที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้ตัวเก่า สายตาของเธอยังคงจดจ้องอยู่ที่เศษซากของกระถางดินเผาที่แตกละเอียดอยู่แทบเท้า—กระถางใบที่เธออุตส่าห์ทะนุถนอมมานานนับเดือน แต่เพียงเพราะความประมาทชั่ววูบในวินาทีที่คิดถึงเรื่องราวเก่าๆ ในอดีต มันก็หลุดมือร่วงลงสู่พื้นจนกลายเป็นเพียงชิ้นส่วนไร้ค่า ธาราย่อตัวลง มือที่สั่นเทาเอื้อมไปหยิบเศษกระถางขึ้นมา นิ้วเรียวถูกขอบคมของดินเผาบาดจนเลือดซิบ เธอไม่ได้รู้สึกถึงความเจ็บปวดทางกาย แต่ความเจ็บปวดในใจที่ตีตื้นขึ้นมานั้นรุนแรงจนหายใจไม่ออก “มันพังแล้วค่ะลุง...” ธาราเอ่ยเสียงแผ่ว สันกรามของเธอขบแน่น “หนูอุตส่าห์ตั้งใจจะให้มันเป็นงานชิ้นเอกที่พิสูจน์ว่าหนูไม่ใช่คนล้มเหลวอย่างที่ใครต่อใครเคยปรามาสไว้ แต่นี่ดูสิ... ความพยายามของหนูไม่มีค่าอะไรเลย นอกจากเศษดินพวกนี้” ลุงบุญขยับตัวช้าๆ เสียงไม้เท้ากระทบพื้นดินดัง ‘ก๊อก’ เป็นจังหวะที่มั่นคง ท่านหยิบเศษกระถางอีกชิ้นขึ้นมาพิจารณา ก่อนจะวางมันลงบนพื้นดินเปล่าๆ ในสวน “ธาราจำได้ไหมว่าทำไมเราถึงปลูกต้นไม้ในสวนนี้?” “เพื่อที่จะได้เห็นมันเติบโตและงดงาม...” “ไม่ใช่นะ...” ลุงบุญส่ายหน้าช้าๆ แววตาของท่านเต็มไปด้วยความเมตตา “เราปลูกต้นไม้ เพื่อให้รู้ว่าชีวิตมีความเปราะบางแค่ไหน และในความเปราะบางนั้น มันมีความงดงามที่ชื่อว่า ‘การยอมรับ’ ซ่อนอยู่ ธาราโกรธใครอยู่กันแน่? โกรธที่กระถางตก หรือโกรธตัวเองที่ไม่ยอมปล่อยให้มันตกไปตามวิถีของมัน?” คำถามนั้นเหมือนก้อนหินที่ถูกโยนลงในบ่อน้ำนิ่งสนิท ธารานิ่งงัน น้ำตาที่กลั้นไว้เริ่มเอ่อล้นออกมา เธอไม่ได้โกรธกระถาง เธอโกรธตัวเองที่แบกรับความคาดหวังมาตลอดชีวิต โกรธที่เธอยังคงยึดติดกับภาพลักษณ์ของ ‘คนเก่ง’ ทั้งที่ในความเป็นจริง เธอเป็นเพียงมนุษย์ที่ผิดพลาดและเหนื่อยล้าได้ “หนูเกลียดความผิดพลาดของตัวเอง” ธาราสารภาพออกมาในที่สุด เสียงของเธอสั่นเครือ “มันเหมือนเป็นรอยตำหนิที่ลบไม่ออก ทุกครั้งที่หนูพลาด หนูรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังกลับไปเป็นเด็กคนนั้น... เด็กที่ต้องวิ่งตามหลังความคาดหวังของครอบครัวจนหอบเหนื่อย” “รอยตำหนิที่ธาราว่า มันไม่ใช่รอยแผลเป็นที่ทำให้ชีวิตด้อยค่าหรอกนะ แต่มันคือเส้นลวดลายที่บ่งบอกว่าธาราได้ใช้ชีวิตจริงๆ ต่างหาก” ลุงบุญยื่นมือที่กร้านแดดออกมาลูบหัวหญิงสาวอย่างแผ่วเบา “การให้อภัยตัวเอง ไม่ใช่การลืมว่าเราเคยทำพลาด แต่คือการโอบกอดความผิดพลาดนั้นไว้ แล้วบอกตัวเองว่า ‘ไม่เป็นไรนะ วันนี้ฉันทำดีที่สุดแล้ว’” ธาราวางเศษกระถางในมือลง เธอหลับตาลงช้าๆ พยายามนึกถึงความรู้สึกที่ต้องแบกโลกทั้งใบเอาไว้บนบ่า ความคาดหวังของพ่อแม่ ความสำเร็จในหน้าที่การงานที่พังทลายลงในวันที่เธอเดินออกมาจากชีวิตพนักงานออฟฟิศ ทุกอย่างที่เคยคิดว่าเป็น ‘ตัวตน’ ของเธอ แท้จริงแล้วเป็นเพียงพันธนาการที่เธอถักทอขึ้นมาเองทั้งสิ้น เธอสูดลมหายใจเข้าลึก รับเอากลิ่นดินหลังฝนตกที่อบอวลไปทั่วสวนเข้าสู่ปอด ความโกรธที่เคยเป็นดั่งพายุในใจค่อยๆ สงบลงเหมือนคลื่นที่ซัดเข้าหาฝั่งแล้วจางหายไป เหลือเพียงความว่างเปล่าที่อบอุ่นและนุ่มนวล “หนูขอโทษนะ...” ธาราพึมพำกับตัวเอง เธอหยิบเศษกระถางที่แตกละเอียดขึ้นมาอีกครั้ง แต่คราวนี้แทนที่จะพยายามนำมันมาประกอบร่างใหม่ให้เหมือนเดิม เธอกลับเลือกที่จะโปรยเศษดินเหล่านั้นลงไปในแปลงดอกไม้ข้างๆ เพื่อให้มันกลายเป็นสารอาหารแก่ผืนดินต่อไป “แบบนี้แหละ ธารา...” ลุงบุญพยักหน้าด้วยรอยยิ้ม “การปล่อยวางไม่ได้แปลว่าเราไม่เสียใจ แต่มันคือการที่เราไม่เอาความเสียใจมาเป็นผู้บงการชีวิตเราอีกต่อไป” ขณะที่ธารากำลังจะก้าวขึ้นจากสวนเพื่อกลับเข้าบ้าน เสียงโทรศัพท์ที่วางอยู่บนโต๊ะไม้ใกล้ๆ ก็ดังขึ้นอย่างกะทันหัน เธอหันไปมองหน้าจอ แสงสว่างจ้าของหน้าจอโทรศัพท์ส่องกระทบใบหน้าของเธอให้เห็นความตื่นตระหนกที่ฉายชัดในแววตา ชื่อที่ปรากฏอยู่บนหน้าจอไม่ใช่คนในครอบครัว และไม่ใช่เพื่อนร่วมงานเก่า แต่เป็นชื่อของคนที่เธอเชื่อว่าได้จากชีวิตเธอไปนานแล้ว... ชื่อของคนที่เคยเป็นต้นเหตุของบาดแผลที่ใหญ่ที่สุดในใจเธอ ข้อความสั้นๆ บนหน้าจอทำเอาธาราถึงกับตัวเย็นวาบ ‘ฉันกลับมาแล้ว และฉันมีเรื่องที่ต้องคุยกับเธอ... เรื่องที่พ่อของเธอปิดบังไว้ก่อนตาย’ ขอบพระคุณที่ร่วมเดินทางและเติบโตไปพร้อมกับธารานะคะ - ต้นไม้ริมระเบียง