คนแปลกหน้าในสวน

“ถ้าคุณกำลังตามหาคำตอบที่ถูกใจที่สุด คุณกำลังเดินหลงทางตั้งแต่ออกตัวแล้วค่ะ” ธาราวางกรรไกรตัดกิ่งไม้ลงบนโต๊ะไม้เก่าๆ เสียงโลหะกระทบไม้ดังกังวานท่ามกลางความเงียบ เธอไม่ได้หันไปมองชายหนุ่มแปลกหน้าที่ยืนประหม่าอยู่ริมรั้วสวนข้างบ้านของลุงบุญ เขาแต่งตัวด้วยเสื้อเชิ้ตลินินสีขาวสะอาดตาที่ดูไม่เข้ากับบรรยากาศสวนที่อบอวลไปด้วยกลิ่นดินและปุ๋ยหมักแม้แต่น้อย ชายหนุ่มที่ชื่อ 'นิก' ขยับแว่นสายตา ท่าทางดูรนรานอย่างคนที่ชีวิตไม่เคยห่างจากการควบคุม “แต่ผมล้มเหลว... ผมวางแผนทุกอย่างมาอย่างดี แต่ทำไมทุกอย่างถึงพังไม่เป็นท่า ผมแค่ต้องการเหตุผล ว่าควรไปต่อหรือพอแค่นี้” ลุงบุญซึ่งนั่งอยู่บนแคร่ไม้ไผ่ไม่ไกลนัก เงยหน้าขึ้นจากกระถางต้นโมก มือที่เหี่ยวย่นตามกาลเวลาชะงักไปชั่วครู่ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเนิบนาบ “เหตุผลน่ะมันเป็นแค่ตอกไม้ที่ตอกไว้เพื่อให้เราไม่รู้สึกเคว้งคว้างเท่านั้นแหละพ่อหนุ่ม แต่มันไม่ได้ช่วยให้แผลที่มือหายหรอกนะ” ธาราเดินมาหยุดอยู่ข้างลุงบุญ เธอสังเกตเห็นรอยหม่นหมองในดวงตาของนิก มันไม่ใช่ความเศร้าแบบที่สูญเสียคนรัก แต่มันคือความว่างเปล่าของคนที่เพิ่งพบว่า 'เป้าหมาย' ที่เขาทุ่มเททั้งชีวิตเพื่อมันกลับไม่มีความหมายอะไรเลยเมื่อถึงเส้นชัย เธอเข้าใจความรู้สึกนั้นดี ราวกับกำลังมองดูเงาของตัวเองเมื่อสองปีก่อนในห้องทำงานปรับอากาศที่หนาวเย็น “คุณบอกว่าคุณวางแผนมาอย่างดี” ธาราเริ่มพูดน้ำเสียงราบเรียบแต่ทว่าหนักแน่น “แต่คุณเคยถามดินในสวนนี้ไหมคะว่ามันอยากโตในจังหวะไหน บางครั้งสิ่งที่ทำให้เราทุกข์ที่สุดไม่ใช่ความล้มเหลว แต่คือการที่เราดึงดันจะออกดอกในเวลาที่ฤดูกาลยังไม่มาถึง” นิกกำสายกระเป๋าสะพายแน่น “แล้วผมควรทำอย่างไร? ผมทิ้งทุกอย่างมาที่นี่เพื่อหวังว่าจะเจอทางออกที่ชัดเจนกว่านี้” “ความชัดเจนเป็นเพียงภาพลวงตาค่ะ” ธาราขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด แววตาของเธออ่อนแสงลง “คุณอยากได้คำตอบแบบไหน? คำตอบที่ช่วยให้คุณกลับไปสวมบทบาทเดิมได้อย่างมั่นคง หรือคำตอบที่จะทำให้คุณกล้าทิ้งบทบาทที่แสดงมาตลอดชีวิตเพื่อเป็นตัวของตัวเองจริงๆ” ลุงบุญหัวเราะเบาๆ ในลำคอพลางหยิบกิ่งไม้แห้งออกจากโคนต้นโมก “คนหนุ่มมักกลัวความมืดจนลืมไปว่า ในความมืดนั่นแหละคือที่ที่เมล็ดพันธุ์ได้พักผ่อน” นิกนิ่งเงียบไปนาน ท่ามกลางเสียงนกร้องแว่วมาจากยอดไม้ไกลๆ จังหวะการหายใจของเขาเริ่มช้าลง ความกดดันที่แผ่ออกมาจากตัวเขาลดน้อยลงทีละน้อย แต่ในวินาทีที่เขากำลังจะอ้าปากตอบ คำถามที่ทิ่มแทงใจนั้นกลับถูกขัดจังหวะด้วยเสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนที่เดินเข้ามาในสวนโดยไม่ได้รับเชิญ ธาราหันไปมองร่างสูงที่ยืนอยู่ตรงซุ้มประตูทางเข้าสวน ร่างนั้นคุ้นตาอย่างประหลาดจนลมหายใจของเธอสะดุดไปชั่วขณะ เป็นชายวัยกลางคนที่สวมสูทสีเทาเนี้ยบกริบ เขาถือแฟ้มเอกสารสีน้ำเงินในมือหนึ่งเล่ม ท่ามกลางสวนที่เปื้อนฝุ่นและดิน คนผู้นี้ดูเหมือนสิ่งแปลกปลอมที่ไร้ที่มา “ขอโทษที่ขัดจังหวะนะครับคุณธารา” ชายคนนั้นกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยแต่แฝงด้วยคำสั่งที่คุ้นเคยในความทรงจำอันเลวร้ายของเธอ “แต่คุณพ่อรอคุณอยู่ที่รถครับ และการเจรจาเรื่อง 'ข้อตกลง' ของคุณ... น่าจะถึงเวลาต้องสิ้นสุดลงเสียที” ธารารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหมุนคว้าง ความเงียบงันที่เธอพยายามสร้างขึ้นพังทลายลงในพริบตา เธอไม่คิดว่าเขาจะตามหาเธอเจอที่นี่... ในสวนหลังบ้านที่เธอซ่อนตัวจากอดีตมาตลอดสองปี มือของเธอกำชายเสื้อแน่นจนสั่นเทา ลุงบุญวางอุปกรณ์ทำสวนลงช้าๆ แล้วยืนขึ้นเคียงข้างเธอด้วยท่าทีที่สงบเยือกเย็น ธาราเงยหน้าขึ้นมองชายคนนั้นด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป ไม่มีความกลัวหลงเหลืออยู่ มีเพียงความเย็นชาที่เริ่มก่อตัวขึ้น เธอตัดสินใจแล้วว่า ไม่ว่าคนแปลกหน้าคนนี้จะมาเพื่ออะไร เธอจะไม่ยอมให้สวนแห่งนี้กลายเป็นห้องทำงานที่ขังเธอไว้อีกต่อไป “กลับไปบอกเขาว่าที่นี่ไม่มีธาราคนเดิมที่เขาเคยรู้จักอีกแล้ว” เธอเอ่ยเสียงเรียบโดยไม่หลบสายตา ชายคนนั้นขยับยิ้มที่มุมปากอย่างมีเลศนัย ก่อนจะวางแฟ้มสีน้ำเงินลงบนโต๊ะไม้ข้างกรรไกรตัดกิ่ง “ผมคงต้องบอกคุณว่า คุณคิดผิดแล้วครับ... เพราะสิ่งที่คุณถือครองอยู่ในที่ดินผืนนี้ ไม่ได้เป็นของคุณตั้งแต่แรก” หัวใจของธารากระตุกวูบ เธอหันไปมองลุงบุญอย่างรวดเร็ว แต่สิ่งที่เธอเห็นในดวงตาของลุงบุญกลับไม่ใช่ความแปลกใจ แต่มันคือความเศร้าสร้อยที่เธอมองไม่ออกว่าเป็นเพราะเหตุใด... หรือว่าลุงบุญเองก็มีความลับบางอย่างที่ซ่อนไว้จากเธอมาโดยตลอด? ขอบพระคุณที่ร่วมเดินทางและเติบโตไปพร้อมกับธารานะคะ - ต้นไม้ริมระเบียง