บอสยังคงซึนเหมือนเดิม

เสียงเคาะประตูกระจกนิรภัยดังขึ้นสามครั้งสั้นๆ ก่อนที่ร่างสูงโปรดปรานของเกรซจะก้าวเข้ามาในห้องทำงานส่วนตัวของเธอเองด้วยท่าทีที่ราวกับจะประกาศสงคราม—สงครามประสาทที่เธอเป็นคนเริ่มและพยายามจะควบคุมมันด้วยตัวเอง รินรดาเงยหน้าขึ้นจากกองเอกสารหนาเตอะบนโต๊ะ ปลายปากกาในมือหยุดชะงักลงครู่หนึ่ง ดวงตากลมโตคู่นั้นกวาดมองผู้เป็นเจ้านายตั้งแต่หัวจรดเท้า ประธานสาวผู้เพอร์เฟกต์ในชุดสูทเข้ารูปสีดำสนิทวันนี้ดูเนี้ยบกริบเป็นพิเศษ เนี้ยบเสียจนผิดปกติวิสัยคนเพิ่งผ่านคืนอันเร่าร้อนและเต็มไปด้วยความอึมครึมเมื่อวานมาหมาดๆ แต่สิ่งที่สะดุดตาที่สุด... คือความพยายามอย่างยิ่งยวดที่จะตีสีหน้าราบเรียบอย่างไร้ความรู้สึก "แฟ้มสรุปยอดขายไตรมาสนี้ คุณยังตรวจไม่ถึงครึ่งเลยนะคะ, รินรดา" เสียงทุ้มต่ำติดจะเย็นชาเอ่ยขึ้นทันทีโดยไม่มีการทักทายไต่ถามสารทุกข์สุกดิบใดๆ ทั้งสิ้น เกรซหย่อนกายลงนั่งบนเก้าอี้หนังราคาแพง ไขว่ห้างอย่างสง่างาม พร้อมกับโยนแฟ้มเล่มใหม่อีกเล่มลงบนโต๊ะทำงานของเลขาฯ สาวจนเกิดเสียงดังทึบ รินรดาเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่งอย่างท้าทาย เธอไม่ได้หวาดกลัวท่าทีเย่อหยิ่งนั้นเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม... เธอกลับมองทะลุปรุโปร่งไปถึงหัวใจดวงที่กำลังเต้นรัวอยู่ภายใต้เสื้อสูทราคาแพงตัวนั้น "นอกจากแฟ้มกองนี้ที่บอสเพิ่งประเคนมาให้แล้ว เมื่อเช้าคุณยังสั่งให้ฉันจัดการเรื่องตารางประชุมของสัปดาห์หน้าทั้งหมดใหม่ รวมถึงดีลกับลูกค้ารายใหญ่ที่เพิ่งมีปัญหาด้วยนะคะ" รินรดาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง โน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อยเพื่อลดช่องว่างระหว่างเธอกับคนตัวสูง "นี่คุณกำลังสั่งงานหนักเพื่อกลบเกลื่อนความทรงจำเมื่อคืน... หรือว่ากำลังกลัวฉันกันแน่คะ, บอส?" บรรยากาศในห้องเงียบกริบลงทันที ชนิดที่ว่าถ้ามีเข็มสักเล่มหล่นลงพื้นคงจะได้ยินเสียงกังวาน เกรซชะงักไปชั่ววินาที ดวงตาคมกริบไหววูบไปชั่วเสี้ยววินาที ก่อนจะกลับมาแข็งกร้าวและเย็นชาดังเดิม สันจَมูกโด่งรั้นเชิดขึ้นเล็กน้อยตามนิสัยปากไม่ตรงกับใจของเจ้าตัว "อย่าสำคัญตัวผิดไปหน่อยเลยค่ะ, รินรดา" เกรซแค่นหัวเราะในลำคอ น้ำเสียงเย้ยหยันถูกงัดขึ้นมาใช้เพื่อปกป้องเกราะกำบังอันเปราะบางของตัวเอง "ฉันแค่เห็นว่าคุณทำงานเฉื่อยชาเกินไปในช่วงนี้ต่างหาก ในฐานะเจ้านาย... ฉันมีสิทธิ์ที่จะรีด 100% จากเงินเดือนที่จ่ายให้คุณ—หรือว่าแค่เรื่องงานแค่นี้ มันทำให้เด็กฝึกงานอย่างคุณสมองกลับจนลืมหน้าที่ไปแล้วล่ะคะ?" คำพูดเชือดเฉือนที่จงใจลดทอนสถานะถูกพ่นออกมาอย่างไร้ความปรานี แต่ทว่า... ปลายนิ้วเรียวที่กำลังเปิดแฟ้มเอกสารของเกรซกลับสั่นระริกเล็กน้อยจนคนที่ยืนจ้องอยู่อย่างรินรดาจับสังเกตได้ เด็กสาวมุมปากกระตุกยิ้มร้าย เธอชอบเหลือเกินเวลาที่คนปากแข็งอย่างเกรซจนมุมด้วยคำพูดแต่ก็ยังดึงดันจะเถียงต่อ รินรดาตัดสินใจเดินอ้อมโต๊ะทำงานเข้าไปใกล้ร่างสูงขึ้นอีกนิด กลิ่นน้ำหอมกลิ่นกุหลาบเจือกลิ่นอายความเย้ายวนจางๆ ลอยเข้าแตะจมูกจนคนที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ต้องเผลอกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว "อ๋อเหรอคะ? งานหนักที่ว่านี่... รวมถึงเรื่องที่แจ้งไปเมื่อครู่ด้วยหรือเปล่าล่ะคะ" รินรดาจงใจเอียงคอถามด้วยน้ำเสียงหวานเชื่อมแต่แฝงไปด้วยพิษสง "คนที่อยู่ด้านล่าง... 'แขกที่ไม่ได้รับเชิญ' คนนั้นน่ะค่ะ ดูท่าทางเขาจะร้อนรนอยากขึ้นมาเจอหน้าบอสเสียเหลือเกินนะคะ ถึงขนาดโวยวายเสียงดังจนรบกวนชั้นผู้บริหารแล้ว" สีหน้าของเกรซเปลี่ยนไปทันที รังสีความหงุดหงิดระคนระแวงฉายชัดขึ้นมาบนใบหน้าสวยเฉี่ยว เกรซปัดแฟ้มในมือทิ้งลงบนโต๊ะเสียงดังลั่นก่อนจะลุกขึ้นยืนเผชิญหน้ากับเลขาฯ ตัวแสบในระยะประชิด ความสูงของพวกเธอไล่เลี่ยกันจนทำให้การสบตากันตรงๆ นั้นเต็มไปด้วยกระแสไฟฟรุ้งฟริ้งที่พร้อมจะช็อตหัวใจคนมองได้ทุกเมื่อ "ปล่อยให้เขาโวยวายไปค่ะ ที่นี่ไม่ใช่ตลาดสด ถึงใครอยากจะขึ้นมาก็ขึ้นมาได้ตามใจชอบ รinรดา... คุณโทรแจ้งรปภ.หรือยังคะ หรือมัวแต่ยืนยิ้มระรื่นอยู่แบบนี้?" เกรซกัดฟันกรอด พยายามเบี่ยงเบนประเด็นเพื่อไม่ให้รินรดารู้ว่า 'แขก' คนนั้นคือใคร และทำไมมันถึงทำให้เธอกังวลใจได้มากขนาดนี้ "โทรแล้วค่ะ แต่ดูเหมือนว่า... รปภ. จะเอาไม่อยู่แล้วนะคะ" รินรดายิ้มหวานหยด ยิ่งเกรซแสดงท่าทีร้อนรน เธอกยิ่งสนุก "เพราะตอนนี้ เสียงฝีเท้าที่กำลังเดินตรงมายังหน้าลิฟต์ส่วนตัว... มันใกล้เข้ามาทุกทีแล้วล่ะค่ะ บอส" ยังไม่ทันที่เกรซจะได้เอ่ยปากต่อว่าอะไร ประตูลิฟต์สีทองอร่ามที่เชื่อมตรงมาจากชั้นจอดรถ VIP ก็เกิดสัญญาณไฟสีแดงกะพริบพร้อมกับเสียง 'ติ๊ง' ที่ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงัน รินรดายังคงยืนนิ่ง ไม่ได้แสดงอาการตื่นตระหนกแม้แต่น้อย เธอกลับถอยหลังไปหนึ่งก้าว เปิดทางให้เกรซได้เผชิญหน้ากับปัญหาที่กำลังจะพุ่งทะยานเข้ามา ขณะที่ดวงตากลมโตคู่นั้นกวาดมองไปที่บานประตูลิฟต์ด้วยความอยากรู้อยากเห็นระคนท้าทาย ติ๊ง! ประตูลิฟต์เลื่อนเปิดออกช้าๆ เผยให้เห็นร่างของใครบางคนที่ยืนรออยู่ด้านใน... และวินาทีที่สายตาของเกรซปะทะเข้ากับร่างนั้น สีหน้าที่เคยเย่อหยิ่งและเย็นชามาตลอดก็ถอดสีลงทันทีจนซีดเผือด รินรดาหรี่ตามองบุคคลที่ก้าวพ้นขอบประตูลิฟต์ออกมา พร้อมกับหัวใจที่กระตุกวูบเมื่อได้ยินเสียงทุ้มต่ำและคุ้นเคยเอמהทักทายขึ้นด้วยรอยยิ้มเยียบเย็น "สวัสดีค่ะ พี่เกรซ... ไม่เจอกันนานเลยนะคะ จำน้องสาวคนนี้ได้หรือเปล่า?" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาจิกหมอนและลุ้นไปกับความซึนของบอสด้วยกันนะคะ!