รินรดาเริ่มรุกบ้าง

กลิ่นน้ำหอมกลิ่นวานิลลาเจือกลิ่นกุหลาบป่าลอยวนอยู่ในอากาศแคบๆ ของลิฟต์โดยสารส่วนตัว เสียงสัญญาณเตือนชั้นผู้บริหารดังขึ้นเบาๆ ทว่ากลับหนักอึ้งในความรู้สึกของรินรดา ประตูกระจกใสเลื่อนเปิดออกเผยให้เห็นร่างสูงโปรดปรานในชุดสูทเข้ารูปของเกรซ ประธานสาวผู้ทรงอิทธิพลที่กำลังยืนกอดอก ใบหน้าเรียบนิ่งไร้รอยยิ้ม ดวงตากลมโตคู่คมกริบมองตรงมายังผู้มาเยือนด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก และเธอก็ไม่ได้มาคนเดียว... ข้างกายของเกรซมีร่างระหงของ 'เมย์' ที่ส่งยิ้มหวานหยาดเยิ้มมาให้ พร้อมกับมือเรียวที่ถือแฟ้มเอกสารแนบชิดติดต้นแขนของท่านประธานเสียจนเกินความจำเป็น "มาช้าไปสามนาทีนะคะ, คุณรินรดา" เสียงทุ้มต่ำติดจะเยียบเย็นเอ่ยขึ้นทันทีที่ประตูลิฟต์ปิดสนิทลง เกรซก้าวเข้ามาใกล้จนกลิ่นน้ำหอมเฉพาะตัวโชยปะทะจมูก ร่างสูงกดดันด้วยออร่าความเย่อหยิ่งตามวิสัยคนปากแข็ง "หรือว่ามัวแต่ไปต้อนรับแขกเก่า จนลืมหน้าที่ของตัวเองในบริษัทไปแล้วล่ะคะ?" รินรดาเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่งอย่างไม่สะทกสะท้าน เด็กสาวสู้ชีวิตที่ผ่านอะไรมาเยอะอย่างเธอ ไม่มีทางก้มหัวให้สายตากดดันพวกนี้หรอกค่ะ เธอยกยิ้มมุมปาก ส่งสายตาแพรวพราวกลับไปแบบไม่ยอมแพ้ "แหม... พี่เกรซก็พูดเกินไปนะคะ" รินรดาจงใจลากเสียงยาวอย่างออดอ้อน ก้าวเท้าเข้าไปประชิดตัวร่างสูงขึ้นอีกนิดจนเกรซต้องเผลอถอยหลังไปครึ่งก้าว "แขกเก่าอะไรกันล่ะคะ คนคนนั้นเป็นแค่... คนที่ผ่านมาแล้วก็ผ่านไป ไม่เห็นจะมีค่าอะไรเท่ากับท่านประธานคนสวยตรงนี้เลยสักนิดนี่คะ" คำหยอกเย้าที่เจือความกะล่อนนิดๆ ทำให้ใบหน้าสวยเฉียบของเกรซกระตุกวูบ ดวงตาคมกริบไหวระริกชั่วเสี้ยววินาที ก่อนจะถูกกลบเกลื่อนด้วยความเย็นชาตามเดิม เกรซเม้มริมฝีปากแน่นอย่างขัดใจ ปรายตามองรินรดาที่กล้าอาจหาญต่อปากต่อคำกับเธอ "ปากเก่งนักนะคะ... งานในมือเคลียร์เสร็จหรือยัง ถึงได้มีเวลามาหยอดคำหวานไร้สาระแถวนี้" เกรซเชิดหน้าขึ้น พยายามดึงอำนาจของความเป็นเจ้านายกลับคืนมา ทั้งที่หัวใจเจ้ากรรมดันเต้นผิดจังหวะไปกับคำว่า 'ท่านประธานคนสวย' ของอีกฝ่ายเสียแล้ว "ยังไม่เสร็จค่ะ..." รินรดาตอบหน้าตาเฉย ดวงตากลมโตพราวระยับด้วยความเจ้าเล่ห์ เธอแกล้งขยับเข้าไปใกล้เกรซอีกจนแทบจะแนบชิด กลิ่นกายหอมกรุ่นของเด็กสาวทำเอาเกรซแทบจะลืมวิธีหายใจ "ก็เพราะมัวแต่คิดถึง... เอ๊ย เป็นห่วงงานของบริษัท จนสมาธิหลุดหมดแล้วนี่คะ" เมย์ที่ยืนมองเหตุการณ์อยู่ข้างๆ หน้าเสียทันที หญิงสาวรีบขยับเข้ามาแทรกตรงกลางระหว่างทั้งคู่ พร้อมส่งเสียงหวานเลี่ยนขัดจังหวะ "คุณเกรซคะ เอกสารสรุปยอดไตรมาสนี้ เมย์ตรวจทานให้อย่างละเอียดเรียบร้อยแล้วนะคะ ให้เมย์เอาเข้าไปวางไว้ที่ห้องทำงานเลยไหมคะ?" เมย์จงใจเบียดไหล่เข้าหาเกรซ พร้อมส่งสายตาเยาะเย้ยมาทางรินรดา รินรดาหรี่ตามองภาพนั้นทันที ความหึงหวงพุ่งปรี๊ดขึ้นมาจนต่อมความอดทนขาดผึ่ง ร่างบางไม่รอช้า พุ่งมือไปคว้าข้อมือเรียวของเกรซแล้วดึงเข้าหาตัวเบาๆ จนร่างของประธานสาวเซเข้ามาชนอกเธออย่างจัง "อุ๊ย! ขอโทษทีนะคะคุณเมย์..." รินรดาเอ่ยด้วยน้ำเสียงหวานหยด แต่แววตากลับคมกริบราวกับใบมีด "พอดีว่าตำแหน่งเลขาฯ ส่วนตัว... เอ, หรือจะเรียกว่า 'คนสนิท' ของท่านประธานเนี่ย หน้าที่จัดเอกสารและดูแลท่านประธาน เป็นหน้าที่ของ 'ฉัน' คนเดียวนะคะ ไม่รบกวนคนนอกมาช่วยหรอกค่ะ" คำว่า 'คนนอก' กระแทกใจเมย์เข้าเต็มเปิก หน้าของเมย์เผือดสีลงทันทีด้วยความโกรธ "รินรดา!" เกรซอุทานเสียงหลง ใบหน้าสวยหวานขึ้นสีแดงจัดด้วยความเขินปนความตกใจที่โดนรุกหนักต่อหน้าคนอื่น มือบางพยายามจะสะบัดข้อมือออกจากการเกาะกุม แต่รินรดากลับยิ่งกระชับแน่นขึ้น พร้อมกับโน้มใบหน้าเข้าไปกระซิบข้างใบหูของคนตัวสูงด้วยน้ำเสียงแหบพร่าและเย้ายวน "ถ้าพี่เกรซยังขืนดุหนูอีก หรือยังปล่อยให้คนอื่นมาทำตัวสนิทสนมเกินหน้าเกินตาแบบนี้... หนูจะลงโทษด้วยวิธีที่พี่เกรซจะต้องยอมจำนน... ดีไหมคะ?" ลมหายใจอุ่นๆ ที่เป่ารดต้นคอทำให้เกรซขนลุกซู่ สมองขาวโพลนไปหมด ความเย็นชาที่เคยสร้างกำแพงไว้พังทลายลงในพริบตาเดียว หัวใจเต้นรัวแรงจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยิน เกรซเงยหน้าขึ้นสบตาเด็กสาวตัวแสบอย่างคนจนมุม ปากอิ่มเม้มเข้าหากันแน่น กำลังจะอ้าปากเอ็ดตะโรกลบเกลื่อนความเขินอาย ติ๊ง! เสียงลิฟต์เปิดออกที่ชั้นประธานดังขึ้นขัดจังหวะพอดี ทว่ายังไม่ทันที่ใครจะได้ขยับตัวก้าวออกไป ร่างสูงโปร่งของใครบางคนที่ยืนรออยู่หน้าลิฟต์ก็ก้าวสวนเข้ามาเสียก่อน พร้อมกับรอยยิ้มเย็นเยียบที่ทำให้บรรยากาศรอบตัวลดฮวบลงทันตาเห็น "ขอโทษนะคะ... ขัดจังหวะอะไรกันหรือเปล่าคะ ดูท่าทางน่าสนุกจังเลย" รินรดาชะงักกึก ดวงตาเบิกกว้างเมื่อเห็นใบหน้าของแขกไม่速มาเยือนที่ยืนขวางประตูอยู่—พี่เกรซคนเดิมในอดีต คนที่เพิ่งทักข้อความมาหาเธอนั่นเอง! ขอบคุณที่ติดตามอ่านและสนับสนุน "โรสแมรี่พิษ" เสมอมานะคะ