ความลับในที่ทำงาน

"พี่เกรซ... มาอยู่ที่นี่ได้ยังไงคะ" เสียงของรินรดาขาดห้วงไปเล็กน้อย ดวงตากลมโตฉายแววระแวดระวังอย่างเห็นได้ชัด เมื่อร่างระหงของ ‘เกรซ’ อดีตเจ้านายเก่าและบุคคลที่เพิ่งส่งข้อความหาเธอเมื่อไม่กี่นาทีที่แล้ว กำลังยืนหยัดอยู่ตรงหน้าประตูห้องทำงานของประธานบริษัท ทว่ายังไม่ทันที่เกรซจะได้เอื้อוйอะไรตอบกลับ เสียงทุ้มต่ำและเยือกเย็นอันเป็นเอกลักษณ์ของคนด้านในก็ดังแทรกขึ้นเสียก่อน พร้อมกับเงาร่างสูงโปร่งของปาริฉัตร—ประธานสาวสุดเพอร์เฟกต์ที่ก้าวออกมายืนซ้อนหลังรินรดาด้วยสีหน้าเรียบตึงราวกับแผ่นน้ำแข็ง "มีธุระอะไรกับเลขาฯ ของฉัน ถึงต้องตามมาถึงหน้าห้องทำงานส่วนตัวขนาดนี้คะ... คุณเกรซ" ปาริฉัตรเน้นเสียงตรงคำว่า ‘เลขาฯ ของฉัน’ ชัดถ้อยชัดคำ ดวงตาคมกริบกวาดมองผู้มาเยือนหัวจรดเท้าด้วยรังสีอำมหิตที่แผ่ซ่านออกมาจนบรรยากาศรอบตัวลดฮวบลงหลายองศา เกรซเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มมุมปากถูกจุดขึ้นบางเบา ทว่าแววตาหลังกรอบแว่นสายตากลับเต็มไปด้วยความท้าทายที่ปิดไม่มิด "แหม ท่านประธานปาริฉัตรคะ อย่าเพิ่งทำหน้าดุใส่ฉันแบบนั้นสิคะ ฉันก็แค่ผ่านมาแถวนี้ เลยแวะมาทักทาย ‘คนคุ้นเคย’ ก็เท่านั้นเอง ไม่คิดว่าบริษัทนี้จะต้อนรับแขกด้วยบรรยากาศที่หนาวเหน็บขนาดนี้" เกรซจงใจลากเสียงยาวอย่างยียวน ก่อนจะเบนสายตาเลยผ่านไหล่ของปาริฉัตรไปสบตากับรินรดาที่ยืนตัวเกร็งอยู่เบื้องหน้า รินรดากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก สมองประมวลผลอย่างรวดเร็วถึงสถานการณ์อันตรายตรงหน้า เมื่อครู่เธอกับปาริฉัตรเกือบจะ... เกือบจะจูบกันอยู่แล้วในห้องนี้ ถ้าประตูไม่ได้ถูกเคาะขัดจังหวะเสียก่อน และตอนนี้ ตัวละครจากอดีตที่เธอพยายามจะสะ¬ดัดให้หลุดพ้น ก็ดันโผล่มาถูกจังหวะราวกับนัดกันไว้ "ถ้าแค่มาทักทาย คงไม่มีความจำเป็นต้องรบกวนเวลาทำงานของพนักงานบริษัทฉันหรอกค่ะ" ปาริฉัตรก้าวเท้าขยับมาบังร่างของรินรดาให้พ้นจากรัศมีสายตาของเกรซโดยอัตโนมัติ สัญชาตญาณความเป็นเจ้าเข้าเจ้าของพุ่งพล่านจนเธอเองก็แทบไม่รู้ตัว ปากบางเม้มเข้าหากันแน่นด้วยความไม่พอใจ "รินรดา มีงานกองอยู่บนโต๊ะอีกมาก เชิญกลับไปเคลียร์ให้เสร็จค่ะ" ประโยคคำสั่งนั้นเฉียบขาดจนรินรดาต้องรีบพยักหน้ารับ "ค่ะ ท่านประธาน" เธอก้มศีรษะให้เกรซเล็กน้อยเป็นเชิงลา ก่อนจะรีบเดินเลี่ยงออกไปจากจุดเกิดเหตุทันที ทว่าจังหวะที่เดินผ่านไหล่ของเกรซนั้น กลิ่นน้ำหอมคุ้นเคยก็ลอยมาแตะจมูก พร้อมกับกระแสเสียงกระซิบเบาหวิวที่ดังลอดเข้าโสตประสาท ชนิดที่ได้ยินกันแค่สองคน *"เรื่องของเรา... ยังไม่จบแค่นี้หรอกนะ ริน..."* รินรดาชะงักฝีเท้าไปชั่วเสี้ยววินาที แต่เธอก็เลือกที่จะไม่หันกลับไปมอง ปล่อยให้ตัวเองเดินจ้ำอ้าวกลับมายังโต๊ะทำงานของตัวเอง หัวใจเต้นระรัวด้วยความรู้สึกที่ตีรันกันมั่วซุม ทั้งความหวาดหวั่นจากอดีต และความร้อนรุ่มจากสัมผัสของใครอีกคนที่ยังติดตรึงอยู่บนริมฝีปาก ตัดภาพกลับมาภายในห้องทำงานส่วนตัว ประตูบานหรูถูกปิดลงอีกครั้งด้วยฝีมือของปาริฉัตรที่สะบัดตัวเดินกลับเข้ามาด้วยสีหน้าบึ้งตึงยิ่งกว่าเดิม ร่างสูงเพรียวทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้หนังราคาแพง ดวงตาคมกริบจ้องมองเอกสารตรงหน้าอย่างไร้สมาธิ ความหงุดหงิดพุ่งพล่านอยู่ในอกจนน่ารำคาญ ยัยผู้หญิงคนนั้นเป็นใคร ทำไมถึงต้องทำหน้าตาเหมือนสนิทสนมกับรินรดานัก? แล้วไอ้ท่าทางระริกาะรี้ตอนที่มองเด็กนั่นอีก... มันน่าหมั่นไส้เสียจนเธออยากจะเซ็นคำสั่งไล่ออกจากตึกให้พ้นๆ ตา ก๊อกๆ! เสียงเคาะประตูดังขึ้นอีกครั้ง ทำเอาปาริฉัตรขมวดคิ้วมุ่นด้วยความฉุนเฉียว "ฉันบอกว่า..." "ฉันเองค่ะท่านประธาน" รินรดาดันประตูเปิดเข้ามาเองโดยไม่รออนุญาต ในมือถือแฟ้มเอกสารรายงานการประชุมที่ต้องให้เซ็นอนุมัติอย่างเร่งด่วน เด็กสาวก้าวเข้ามาด้วยฝีเท้ามั่นคง แม้ในใจจะแอบหวั่นกับรังสีความหึงหวงที่แผ่ออกมาจากตัวเจ้านายสาวจนสัมผัสได้ ปาริฉัตรเงยหน้าขึ้น ปรับสีหน้าให้กลับมาเรียบนิ่งเยือกเย็นตามวิสัยของนักบริหารมืออาชีพ "วางไว้ตรงนั้น แล้วก็ออกไปได้แล้วค่ะ" รินรดายืนนิ่ง ไม่ยอมขยับตามคำสั่ง เธอก้าวเข้าไปใกล้โต๊ะทำงานอีกนิด วางแฟ้มเอกสารลง ก่อนจะโน้มตัวลงเล็กน้อย ใช้สองมือเท้าขอบโต๊ะแล้วช้อนตาขึ้นมองคนหน้าดื้อที่กำลังนั่งกอดอกตีสีหน้าหยิ่งยโสใส่เธอ "ท่านประธานคะ..." เสียงหวานเอ่ยขึ้นเรียบๆ "อะไรอีกคะ หน้าที่การงานไม่มีทำหรือไง ถึงได้มายืนจ้องหน้าฉันอยู่ได้" ปาริฉัตรเชิดหน้าขึ้น ปากบางเอื้อนเอ่ยถ้อยคำประชดประชันกลบเกลื่อนความหวั่นไหวที่เริ่มตีตื้นขึ้นมาอีกครั้งยามเมื่อดวงตากลมโตคู่นั้นมองมาใกล้ๆ "กำลังทำอยู่ค่ะ... กำลังเคลียร์ ‘ปัญหาหัวใจ’ ของเจ้านายอยู่เนี่ยค่ะ" รินรดาแกล้งยิ้มยั่ว ปาริฉัตรแค่นหัวเราะในลำคอ "เพ้อเจ้อ! ฉันจะเป็นปัญหาหัวใจใครไม่ทราบ ท่าทางเธอจะว่างมากสินะ ถึงได้เอาเวลาไปใส่ใจเรื่องไร้สาระแบบนั้น" "ปากแข็งอีกแล้วนะคะ" รินรดาถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะตัดสินใจทำในสิ่งที่แม้แต่ตัวเองก็คาดไม่ถึง เธอก้าวอ้อมโต๊ะทำงานเข้าไปประชิดตัวปาริฉัตรในระยะประชิด จนคนนั่งอยู่บนเก้าอี้ต้องผงะถอยหลังด้วยความตกใจ "นี่เธอจะทำอะไร! ถอยไปนะรินรดา!" ปาริฉัตรเอ็ดเสียงดุ มือเรียวหมายจะผลักไหล่บางออกห่าง แต่รินรดากลับไวว่า คว้าข้อมือทั้งสองข้างของเจ้านายสาวตรึงไว้กับพนักเก้าอี้ด้วยมือข้างเดียว ส่วนมืออีกข้างก็เอื้อมไปเกลี่ยปอยผมที่ตกลงมาคลอเคลียแก้มเนียนของอีกฝ่ายออกอย่างเบามือ สัมผัสนั้นแผ่วเบาแต่นุ่มนวล จนปาริฉัตรเผลอกลั้นหายใจ ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยยามที่ใบหน้าหวานล้ำขยับเข้ามาใกล้เรื่อยๆ จนลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดรินอยู่เหนือริมฝีปาก "พี่หึงเหรอคะ..." เสียงกระซิบแผ่วเบาดังก้องอยู่ในพื้นที่ส่วนตัวที่ถูกปิดตายจากโลกภายนอก "กับผู้หญิงคนเมื่อกี้... พี่กำลังหึงรินอยู่ใช่ไหมคะ" "ใคร... ใครหึงเธอ! อย่ามาหลงตัวเองหน่อยเลยรินรดา ฉันเป็นเจ้านายเธอนะ!" ปาริฉัตรปฏิเสธเสียงแข็ง ใบหน้าสวยเริ่มขึ้นสีระเรื่ออย่างปิดไม่มิด แม้ปากจะปฏิەت聲แข็ง แต่ดวงตากลับหลบวูบอย่างคนจนมุม "ถ้าไม่ได้หึง แล้วทำไมหน้าต้องแดงขนาดนั้นด้วยล่ะคะ..." รินรดายิ้มกริ่ม ดวงตาสุกใสพราวระยับด้วยความเจ้าเล่ห์ เธอยิ่งกดน้ำหนักตัวเข้าหา จนแผ่นอกแนบชิดกับร่างระหงของประธานสาว ปล่อยให้เคมีร้อนแรงระหว่างกันแผดเผาความเยือกเย็นที่อีกฝ่ายสร้างขึ้นจนละลายหายไปจนหมดสิ้น "ไหน... ขอรินเช็คดูหน่อยซิคะ ว่าปากแข็งๆ ของท่านประธานเนี่ย มันจะยังแข็งอยู่ไหม..." ปาริฉัตรเม้มปากแน่น หัวใจเต้นโครมครามรากระรัวราวกับกลองศึก เธออยากจะเอ่ยปากไล่เด็กนี่ออกไปให้พ้นหน้า แต่เรียวปากกลับหนักอึ้ง สมองขาวโพลนยามที่ปลายจมูกรั้นคลอเคลียอยู่ใกล้แค่เอื้อม ร่างกายมันทรยศด้วยการเผลอหลับตาลงรับสัมผัสอุ่นที่กำลังจะทาบทับลงมา ทว่า... ในเสี้ยววินาทีที่ริมฝีปากของทั้งคู่กำลังจะแนบชิดกันเป็นครั้งที่สอง เสียงเคาะประตูดังปึงปังแบบไม่มีมารยาทก็ระเบิดขึ้นขัดจังหวะความเป็นความตาย! "คุณปาริฉัตรคะ! แย่แล้วค่ะ! ลูกค้ารายใหญ่จากโปรเจกต์ใหม่บุกมาโวยวายที่ล็อบบี้เพราะเอกสารอนุมัติมีปัญหา รีบออกไปดูด่วนเลยค่ะ!" เสียงตะโกนร้อนรนของเมย์ดังทะลุประตูเข้ามา พร้อมกับเสียงบิดลูกบิดประตูที่กำลังถูกหมุนเปิดออกอย่างไร้การเคาะเตือน! รินรดาผละตัวออกห่างจากปาริฉัตรแทบไม่ทัน ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจสุดขีด ขณะที่ปาริฉัตรสะดุ้งสุดตัว รีบคว้าแฟ้มเอกสารขึ้นมาบังหน้าทำทีเป็นตรวจงานทันทีที่บานประตูห้องกำลังถูกผลักเปิดผางเข้ามาโดยฝีมือของศัตรูตัวฉกาจ—เมย์ ที่ยืนจังก้าอยู่หน้าห้องด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างความแซ่บนี้ด้วยกันนะคะ!