ศัตรูตัวฉกาจปรากฏกาย

เสียงกระดาษปึกใหญ่กระทบลงบนโต๊ะทำงานกระจกใสเสียงดัง *ปึก* จนรินรดาต้องสะดุ้งสุดตัว ดวงตากลมโตตวัดมองผู้มาใหม่ด้วยความไม่สบอารมณ์ทันที ขณะที่ปาริฉัตร—ประธานสาวผู้เย่อหยิ่งและขึ้นชื่อเรื่องความไร้เทียมทาน—กำลังปรับสีหน้าให้กลับมาเรียบนิ่งสนิทราวกับน้ำแข็งได้อย่างรวดเร็ว ทว่าร่องรอยความไหววูบในแววตานั้นไม่ได้รอดพ้นไปจากการจับจ้องของอสรพิษสาวที่ยืนยิ้มระรื่นอยู่ตรงข้ามเลยแม้แต่น้อย "อุ๊ย... ดูเหมือนฉันจะเข้ามาขัดจังหวะสำคัญอะไรหรือเปล่าคะเนี่ย ท่านประธานกับน้องรินถึงได้ดู... หน้าตาตื่นกันขนาดนั้น" เมย์ลากเสียงยาวอย่างจงใจ รอยยิ้มบนริมฝีปากเคลือบลิปสติกสีแดงสดนั้นกรีดลึกจนแทบจะฉีกถึงใบหู สายตาดุดันคู่นั้นกวาดมองสำรวจตั้งแต่เรือนร่างระหงของปาริฉัตรที่จัดเสื้อสูทให้เข้ารูปอย่างลนลานเล็กน้อย ไปจนถึงรินรดาที่กำลังยืนจัดปกเสื้อให้เรียบร้อยด้วยท่าทีที่พยายามตีสีหน้าให้ปกติที่สุด รินรดาแค่นหัวเราะในลำคอเบาๆ กอดอกมองผู้มาใหม่ด้วยแววตาท้าทาย "ถ้าสายตามีปัญหาจนแยกไม่ออกว่าคนกำลังทำงานกับคนกำลังคุยงาน ก็ควรไปตัดแว่นใหม่นะคะคุณเมย์ หรือจะให้ดิฉันช่วยเบิกงบสวัสดิการบริษัทให้เป็นกรณีพิเศษดีล่ะคะ?" "ปากเก่งไม่เปลี่ยนเลยนะคะรินรดา..." เมย์หุบยิ้มฉับพลัน ดวงตาคมกริบจ้องเขม็งเข้าใส่เลขาฯ ตัวแสบ "หวังว่าฝีปากจะเก่งได้สักครึ่งของฝีมือการทำงานนะยะ เพราะโปรเจกต์ใหญ่รอบนี้... ทางบอร์ดบริหารเขาเรียกหาตัว *'คนที่มีศักยภาพตัวจริง'* ไม่ใช่เด็กเส้นที่อาศัยเกาะกระโปรงใครบางคนไต่เต้าขึ้นมา" บรรยากาศในห้องทำงานส่วนตัวของประธานสาวอุณหภูมิลดฮวบลงจนติดลบในพริบตา รังสีความกดดันแผ่ซ่านออกมาจากร่างของปาริฉัตรที่นั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้หนังราคาแพง ดวงตาคมกริบราวกับพญาเหยี่ยวตวัดมองเมย์นิ่งๆ แต่กลับทรงพลังพอที่จะทำให้ผู้หญิงตรงหน้าชะงักไปชั่วขณะ "ระวังคำพูดด้วยค่ะคุณเมย์" ปาริฉัตรเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบสนิท แต่เย็นเยียบเสียจนคนฟังต้องขนลุกซู่ "ห้องนี้เป็นห้องทำงานของดิฉัน และคนที่คุณกำลังดูถูก... คือเลขาฯ ที่ดิฉันเป็นคนเลือกและแต่งตั้งด้วยตัวเอง ถ้าคุณมีเวลาว่างมาเดินสอดรู้สอดเห็นเรื่องชาวบ้านจนลืมหน้าที่ของตัวเอง เอาเวลาไปจัดการยอดขายในแผนกของคุณให้มันพ้นโซนแดงก่อนดีกว่าไหมคะ" เมย์หน้าเสียไปชั่วขณะ ปั้นยิ้มไม่ออกอยู่หลายวินาที ก่อนจะหัวเราะกลบเกลื่อนความอับอาย "แหม ท่านประธานก็... เมย์ก็แค่แวะเอาเอกสารสรุปยอดไตรมาสนี้มาส่ง แถมได้ยินข่าวลือหนาหูมาว่าท่านประธานให้ความสนิทสนมกับเลขาฯ คนนี้เป็นพิเศษ จนพนักงานข้างนอกเขานินทากันให้แซดแล้วค่ะว่าท่านประธานกำลัง *'เลี้ยงต้อย'* เด็กใหม่อยู่หรือเปล่า" *เพล้ง!* เสียงในหัวของรินรดาราวกับมีกระจกแตกกระจาย เธอเตรียมจะอ้าปากสวนกลับด้วยถ้อยคำเชือดเฉือนที่เจ็บแสบยิ่งกว่า แต่ทว่า... ปาริฉัตรกลับไวกว่า ประธานสาวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แรงกดดันจากท่าทีที่เย่อหยิ่งและทรงอำนาจทำให้เมย์ต้องถอยหลังไปก้าวหนึ่งโดยไม่รู้ตัว "ถ้าพนักงานคนไหนว่างงานจนเอาเวลาไปนินทาเจ้านาย คุณก็ช่วยกรุณาบอกพวกเขาด้วยนะคะว่าถ้าไม่อยากตกงานในสิ้นเดือนนี้... ก็ไสหัวกลับไปทำงานซะ!" ปาริฉัตรก้าวเข้าไปประชิดเมย์ทีละน้อย ดวงตาสีเข้มจ้องมองคู่สนทนาราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ "ส่วนเรื่องความสัมพันธ์ระหว่างดิฉันกับเลขาฯ มันเป็น *เรื่องส่วนตัว* ที่คนนอกอย่างคุณ... ไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะตั้งคำถามค่ะ" รินรดารู้สึกเหมือนหัวใจเต้นผิดจังหวะ เธอมองแผ่นหลังของคนที่ยืนบังเธอเอาไว้ ปาริฉัตรกำลังปกป้องเธอ... ประธานสาวปากร้ายที่ชอบดุเธอทุกวันคนนั้น กำลังยืนหยัดปกป้องเธอต่อหน้าศัตรูตัวฉกาจอย่างไม่เกรงกลัวหน้าอินทร์หน้าพรหม หัวใจดวงน้อยที่เคยพยายามแข็งกระด้างกลับไหววับและพองโตขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ เมย์เม้มปากแน่นจนเป็นเส้นตรง ความริษยาพุ่งพล่านจนปิดไม่มิด เธอกวาดสายตาคมมองลอดไหล่ของปาริฉัตรไปยังรินรดาที่ยืนอมยิ้มมุมปากอยู่ด้านหลัง ก่อนจะแค่น "ค่ะ! งั้นก็เชิญท่านประธานกับเลขาฯ *คนโปรด* สวีทกันตามสบายนะคะ หวังว่าความสัมพันธ์ลึกซึ้งนี้... จะรอดพ้นจากการตรวจสอบของบอร์ดบริหารชุดใหญ่ในสัปดาห์หน้าก็แล้วกัน!" พูดจบ เมย์ก็สะบัดหน้าพรืด หมุนตัวเดินกระแทกส้นสูงออกจากห้องไปอย่างหัวเสีย แรงกระแทกจากบานประตูที่ปิดลงดังปัง สะท้อนความตึงเครียดที่ยังคงหลงเหลืออยู่ในอากาศ ความเงียบเข้าปกคลุมห้องทำงานอีกครั้ง รินรดาลอบถอนหายใจออกมาเบาๆ ก่อนจะหันไปมองเจ้านายสาวที่ยังคงยืนนิ่ง คิ้วเรียวขมวดมุ่นเข้าหากันด้วยความเครียด "ขอบคุณนะคะ... ที่ช่วยพูดให้" รินรดาเอ่ยเสียงเบา ความกวนประสาทเมื่อครู่หายไปหมด เหลือเพียงความรู้สึกบางเบaที่ก่อตัวขึ้นในอก ปาริฉัตรหันขวับกลับมามองทันที สีหน้าของเธอยังคงมีความขุ่นเคืองหลงเหลืออยู่ แต่ดวงตากลับฉายแววความกังวลอย่างปิดไม่มิด เธอสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะกระแทกเสียงใส่ตามสไตล์คนปากแข็ง "ใครช่วยเธอ! ฉันแค่รำคาญยัยนั่นที่มารarบกวนเวลาทำงานต่างหากเล่า! อีกอย่าง... ถ้าเธอไม่ทำตัวน่าสงสัยจนโดนเขาส블ือเข้าล่ะก็ เรื่องแบบนี้มันก็คงไม่เกิดขึ้นหรอก ยัยเด็กตัวแสบ!" รินรดาหลุดหัวเราะคิกออกมาอย่างหมั่นไส้ เดินเข้าไปใกล้ประธานสาวอีกก้าวหนึ่ง ดวงตากลมโตเป็นประกายระยิบระยับ ช้อนขึ้นมองคนตัวสูงกว่าอย่างท้าทาย "อ๋อเหรอคะ? เมื่อกี้ใครกันนะที่บอกว่าเป็น *'เรื่องส่วนตัว'* แหม... ฟังแล้วชวนให้คิดไกลจังเลยค่ะท่านประธาน หรือจริงๆ แล้วที่คุณเกรซปกป้องหนูเนี่ย... เพราะกลัวคนอื่นรู้ว่าแอบหึงหนูกับคนอื่นกันแน่คะ?" "รินรดา!" ปาริฉัตรเสียงดังขึ้น ใบหน้าสวยเฉียบขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างรวดเร็ว เธอรีบยกมือขึ้นกอดอกเพื่อซ่อนอาการพิรุธ "เธอนี่มัน... กล้ามากนะที่มาต้อนฉันแบบนี้! กลับไปเคลียร์กองเอกสารบนโต๊ะเธอเดี๋ยวนี้เลยนะ ไม่งั้นฉันจะหักเงินเดือน!" "โธ่... ขู่เก่งเป็นที่หนึ่งเลยนะคะระวังเถอะค่ะ..." รินรดาอมยิ้มกริ่ม ขยับเข้าไปกระซิบข้างใบหูของคนปากแข็งด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาชวนใจสั่น "ปากแข็งแบบนี้... ระวังหนูจะปล้นหัวใจเอาไปจริงๆ แล้วจะหาว่าไม่เตือนนะคะ" ปาริฉัตรชะงักกึก หัวใจเต้นโครมครามจนแทบจะทะลุออกมานอกอก ไอความร้อนแผ่ซ่านไปทั่วใบหน้าและลำตัว ขณะที่เธอกำลังจะอ้าปากเอ็ดเด็กแสบให้สำนึก ทันใดนั้นเอง... *ก๊อกๆๆ!* เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งติดกันอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย ก่อนที่บานประตูห้องจะถูกผลักเปิดผางเข้ามาอีกครั้งโดยไม่รอให้เจ้าของห้องอนุญาต ร่างสูงสมส่วนของชายหนุ่มในชุดสูทเนี๊ยบก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มพินيسพิเคราะห์ และประโยคถัดมาที่เขาเอ่ยขึ้น... ก็ทำให้ลมหายใจของทั้งปาริฉัตรและรินรดาต้องสะดุดกึกทันที! "สวัสดีครับคุณเกรซ... พอดีผมได้รับคำสั่งด่วนจาก *'ท่านประธานใหญ่'* ให้มาตรวจสอบบัญชีลับที่คุณกำลังปกปิดอยู่... หวังว่าผมจะมาขัดจังหวะอะไรสำคัญของคุณกับเด็กคนนี้... หรือเปล่าครับ?" ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาติดกับดักความซึนของท่านประธานคนสวยไปด้วยกันนะคะ!