การประชันหน้าในห้องประชุม

"สวัสดีครับคุณเกรซ... พอดีผมได้รับคำสั่งด่วนจาก *'ท่านประธานใหญ่'* ให้มาตรวจสอบบัญชีลับที่คุณกำลังปกปิดอยู่... หวังว่าผมจะมาขัดจังหวะอะไรสำคัญของคุณกับเด็กคนนี้... หรือเปล่าครับ?" น้ำเสียงยียวนประสาทของ 'กรณ์' ผู้ช่วยผู้บริหารฝ่ายตรวจสอบภายในดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันที่กดดันจนแทบหายใจไม่ออก รอยยิ้มพายเรือในอ่างของอีกฝ่ายช่างน่าหมั่นไส้เสียจนรินรดาอยากจะคว้าแฟ้มเอกสารบนโต๊ะฟาดหน้าสักทีสองทีให้หายหงุดหงิด ทว่าเธอยังคงรักษาสีหน้าเรียบนิ่งไว้ได้อย่างยอดเยี่ยม แม้ในใจจะประเมินสถานการณ์ตรงหน้าอย่างรวดเร็ว บรรยากาศในห้องประชุมใหญ่เวลานี้เหมือนสนามรบขนาดย่อม แอร์เย็นเฉียบไม่ได้ช่วยให้ความร้อนระอุบนใบหน้าของใครหลายคนลดลงเลย โดยเฉพาะเมื่อสายตาคมกริบดั่งใบมีดของเกรซ—ประธานสาวผู้เย่อหยิ่งและไม่เคยยอมก้มหัวให้ใคร หันไปจ้องมองผู้มาใหม่ด้วยรังสีอำมหิตที่แผ่ซ่านออกมาจนน่ากลัว "คุณกรณ์... รู้สึกว่าช่วงนี้งานในส่วนของคุณจะว่างมากสินะ ถึงได้มีเวลาเดินมาสอดเรื่องของแผนกอื่นได้คล่องแคล่วขนาดนี้" เกรซเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าเย็นเยียบจนคนฟังต้องลอบกลืนน้ำลาย ริมฝีปากบางเฉียบเหยียดยิ้มเยาะเล็กน้อย "แล้วก็ช่วยกรุณาใช้สมองอันน้อยนิดคิดก่อนพูดด้วยว่า สิ่งที่คุณเรียกว่า 'บัญชีลับ' เนี่ย มันคือเอกสารโครงการปรับโครงสร้างหนี้ที่ฉันขออนุมัติจากบอร์ดบริหารโดยตรง... หรือว่าหูตาของคุณมันสั้นเกินกว่าจะรับรู้ข้อมูลระดับนั้น?" กรณ์หน้าเจื่อนลงเล็กน้อยเมื่อโดนตอกกลับด้วยวาจาเชือดเฉือนแบบไม่ไว้หน้า แต่เขาก็ยังฝืนยิ้มกลบเกลื่อน แล้วปรายตามาที่รินรดาซึ่งยืนสงบนิ่งอยู่ข้างกายเกรซ "อ๋อเหรอครับ... นึกว่าเป็นบัญชีที่แอบทำลับหลังเพื่อปกปิดผลงานของเด็กเส้นคนนี้เสียอีก เห็นช่วงนี้ตัวติดกันเป็นตังเม ไปไหนมาไหนด้วยกันตลอด จนคนเขานินทากันทั้งบริษัทแล้วว่าท่านประธานกำลังเลี้ยง... เอ๊ย เอ็นดูเด็กฝึกงานคนนี้เป็นพิเศษ" "ปากแบบนี้ ถ้าไม่มีอะไรทำมากนัก ไปเก็บเอกสารเก่าเก็บในห้องใต้ดินสิคะ น่าจะมีประโยชน์กับบริษัทมากกว่าการมายืนเห่าหอนไปวันๆ" รินรดาแทรกขึ้นด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล แต่คำพูดแต่ละคำนี่คมกริบบาดลึกถึงกระดูกดำ ดวงตากลมโตฉายแววท้าทายอย่างไม่เกรงกลัว "นี่เธอ!" กรณ์หน้าดำคร่ำเครียดด้วยความโกรธ "พอค่ะ!" เกรซตบโต๊ะเบาๆ เสียงดังพอให้ทุกคนสะดุ้ง ประธานสาวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขยับสูทเข้ารูปให้เรียบร้อยก่อนจะก้าวเข้าไปยืนบังรินรดาไว้ครึ่งตัวโดยไม่รู้ตัว "ถ้าคุณกรณ์ไม่มีหลักฐานอะไรนอกจากคำนินทาไร้สาระ ก็เชิญไสหัวออกไปจากห้องประชุมของฉันซะ ก่อนที่ฉันจะใช้สิทธิ์ประธานไล่ออกจากบริษัทข้อหาหมิ่นประมาท" รินรดาชำเลืองมองแผ่นหลังบางของคนที่ยืนบังเธอไว้ หัวใจเจ้ากรรมเต้นกระหน่ำไม่เป็นจังหวะ ความอบอุ่นแปลกประหลาดไหลซ่านเข้ามาในอก ทั้งที่ปากจัดและชอบทำเป็นดุใส่เธออยู่เรื่อย แต่เวลาแบบนี้... เกรซไม่เคยปล่อยให้ใครมารังแกเธอเลยสักครั้ง กรณ์กัดฟันกรอดด้วยความเจ็บใจ ก่อนจะโยนแฟ้มเอกสารสำเนาลงบนโต๊ะ "ฝากไว้ก่อนเถอะครับคุณเกรซ... หวังว่าผลงานในไตรมาสนี้ของคุณกับเด็กนี่ จะยอดเยี่ยมจนกลบเกลื่อนความสัมพันธ์ส่วนตัวได้ก็แล้วกัน!" พูดจบร่างสูงก็สะบัดหน้าเดินออกไปจากห้องกระแทកประตูปิดดังปัง สิ้นเสียงประตูปิดลง ความเงียบก็กลับมาปกคลุมอีกครั้ง รินรดาระบายลมหายใจยาวเหยียดออกมาก่อนจะหันไปสบตากับคนข้างๆ "ขอบคุณค่ะ... ประธาน" รินรดาเอ่ยเสียงเบา เกรซหันขวับมามอง คิ้วเรียวขมวดมุ่น ใบหน้าสวยเชิดขึ้นอย่างเคยตัวเพื่อกลบเกลื่อนความหวั่นไหวที่ฉายชัดอยู่ในแววตา "ใครช่วยเธอ? ฉันแค่ปกป้องชื่อเสียงของบริษัทต่างหากเล่า อย่าหลงตัวเองให้มากนักเลยรินรดา!" "ค่ะๆ ไม่ได้หลงตัวเองเลยค่ะ แค่จะบอกว่า... เอกสารที่ฉันเตรียมมาพิสูจน์ฝีมือเมื่อกี้ มันน่าจะทำให้คนปากเสียเมื่อครู่หุบปากไปได้สักพักใหญ่ๆ เลยล่ะค่ะ" รินรดายิ้มกริ่ม พลางหยิบแฟ้มเอกสารโปรเจกต์ที่เธออดหลับอดนอนทำมาตลอดทั้งสัปดาห์วางลงตรงหน้าเกรซ "ลองตรวจดูสิคะ ท่านประธาน... ว่าเด็กเส้นคนนี้ มีดีพอที่จะยืนข้างคุณหรือยัง" เกรซก้มมองแฟ้มเอกสารสลับกับใบหน้ามั่นอกมั่นใจของเด็กสาวตรงหน้า ดวงตาคู่สวยฉายแววทึ่งระคนพึงพอใจลึกๆ แต่ริมฝีปากยังคงดื้อรั้น "มั่นใจเกินไปแล้วนะ... ถ้าทำออกมาได้ไม่ดีล่ะก็ ฉันจะไล่ออกจริง ๆ ด้วย" เกรซพึมพำเสียงเบา ทว่ายอมนั่งลงเปิดแฟ้มเอกสารอ่านทีละหน้าอย่างตั้งใจ ความเงียบสงบในห้องประชุมถูกแทนที่ด้วยเสียงพลิกกระดาษแผ่วเบา รินรดายืนลุ้นตัวโก่ง แม้ปากจะบอกว่าไม่กลัว แต่ลึกๆ แล้วคำยอมรับจากผู้หญิงคนนี้มีความหมายกับเธอมากกว่าที่คิด ผ่านไปเกือบสิบนาที เกรซก็ปิดแฟ้มลง ช้อนสายตาขึ้นมองเด็กสาวที่ยืนกัดริมฝีปากตัวเองเบาๆ ด้วยความประหม่า "ก็..." เกรซลากเสียงยาว จงใจแกล้งให้รินรดาใจหายเล่น "ใช้ได้... ไม่สิ ต้องเรียกว่าเกินความคาดหมายต่างหาก" รินรดายิ้มกว้างออกมาทันที ดวงตาเปล่งประกายด้วยความดีใจ "เห็นไหมล่ะคะ ฉันบอกแล้วว่าฝีมือฉันไม่ธรรมดา" "อย่าเพิ่งได้ใจไป" เกรซลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก้าวเข้าไปประชิดตัวรินรดาจนเด็กสาวต้องถอยหลังไปชนกับขอบโต๊ะประชุม ดวงตากลมโตเบิกกว้างเมื่อจู่ๆ ใบหน้าสวยเฉี่ยวของประธานสาวก็โน้มเข้ามาใกล้ ชิดเสียจนลมหายใจอุ่นๆ ปะทะเข้าที่ข้างแก้ม กลิ่นน้ำหอมแบรนด์โปรดของผู้เป็นนายลอยละลิ่วเข้าจมูกจนหัวใจเต้นรัว "ในเมื่อเธอพิสูจน์ตัวเองได้แล้ว..." เกรซกระซิบเสียงแผ่วพร่าริมใบหู น้ำเสียงดุดันแต่แฝงไปด้วยความสั่นไหวเล็กน้อยที่เจ้าตัวพยายามซ่อนไว้ "คืนนี้... ต้องอยู่เคลียร์งาน 'ส่วนตัว' กับฉันที่เพนต์เฮาส์ เป็นการฉลองความสำเร็จ... ห้ามปฏิเสธเด็ดขาด เข้าใจไหม?" รินรดายังไม่ทันได้เอ่ยปากท้วงติบ ประตูห้องประชุมก็ถูกผลเปิดออกอย่างแรง พร้อมกับการปรากฏตัวของ 'เมย์' ที่ยืนหอบหายใจโยนเอกสารกองโตลงบนโต๊ะด้วยสีหน้าตื่นตระหนก "คุณเกรซคะ!แย่แล้วค่ะ! เกิดเรื่องใหญ่ที่แผนกบัญชี... มีคนแฮกเข้าระบบฐานข้อมูลหลักแล้ว!" หัวใจของรินรดากระตุกวูบ เกรซผละออกจากเธอทันที แววตาคมกริบแปรเปลี่ยนเป็นความเคร่งเครียดในเสี้ยววินาที - โปรดติดตามตอนต่อไป - ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาเติมกำลังใจให้ "โรสแมรี่พิษ" คนนี้นะคะ!