ความเหงาของมาดามผู้เย็นชา

กลิ่นไวน์แดงราคาแพงเคล้ากับความเงียบงันในเพนต์เฮาส์หรูใจกลางเมือง มันคือบรรยากาศที่รินรดาไม่เคยคาดคิดว่าจะได้สัมผัสจากผู้หญิงที่ขึ้นชื่อว่าไร้หัวใจอย่างคุณเกรซ หัวใจของรินรดากระตุกวูบ เกรซผละออกจากเธอทันที แววตาคมกริบแปรเปลี่ยนเป็นความเคร่งเครียดในเสี้ยววินาที ร่างสูงโปรجของประธานสาวถอยหลังไปหนึ่งก้าว ราวกับต้องการสร้างกำแพงน้ำแข็งขึ้นมาขวางกั้นระหว่างเธอกับเด็กในปกครองคนนี้อีกครั้ง "อย่ามองฉันด้วยสายตาแบบนั้น รินรดา" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้น เรียบเฉยราวกับเหตุการณ์เมื่อครู่ที่เป็นเพียงภาพลวงตา แต่ปลายนิ้วเรียวที่ยังคงสั่นน้อยๆ ของอีกฝ่ายกลับทรยศคำพูดทั้งหมด "สายตาแบบไหนเหรอคะ คุณเกรซ" รินรดาแค่นหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ดวงตากลมโตฉายแวววาววับด้วยความไม่ยอมคน เธอไม่ใช่ลูกไก่ในกำมือที่จะยอมให้ใครมาปั่นหัวเล่นตามอำเภอใจ แม้ว่าเมื่อกี้ หัวใจเจ้ากรรมจะเต้นรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอกก็ตามที "สายตาที่กำลังสงสัยว่า... ทำไมคนเก่งอย่างท่านประธาน ถึงต้องทำตัวเปราะบางเหมือนแก้วเจียรไนเวลาอยู่คนเดียวหรือเปล่าคะ?" เกรซขบกรามแน่น สันจاوโด่งเชิดขึ้นอย่างถือดี เธอยกแก้วไวน์ขึ้นจิบบังคับความสั่นไหวในแววตา ก่อนจะหันมามองเลขาฯ สาวด้วยรอยยิ้มเยาะที่เคลือบยาพิษ "เธอประเมินตัวเองสูงเกินไปแล้ว รินรดา คิดว่าตัวเองเป็นใคร ถึงกล้ามาวิเคราะห์สภาพจิตใจของฉัน" "ถ้าฉันประเมินตัวเองสูงเกินไป งั้นทำไมคุณเกรซถึงต้องวิ่งหนี?" รินรดาก้าวเข้าไปประชิดอีกนิด ไม่ยอมให้คนปากแข็งถอยหนีไปได้ง่ายๆ กลิ่นน้ำหอมเฉพาะตัวลอยวนอยู่ในพื้นที่ส่วนตัวที่ถูกย่นระยะ "เมื่อกี้... คุณเกรซเกือบจะสารภาพอะไรบางอย่างแล้วแท้ๆ ทำไมล่ะคะ? กลัวว่าเด็กกวนประสาทคนนี้จะรู้ว่าภายใต้เกราะเหล็กนั่น มันมีความเหงาซ่อนอยู่หรือไง" ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ บรรยากาศรอบตัวตึงเครียดจนแทบมีประกายไฟแลบแปล๊บ นี่คือมุมอ่อนแอที่รินรดาได้เห็นเป็นครั้งแรก... ภาพของมาดามผู้เย็นชาที่มักจะยืนอยู่บนจุดสูงสุดของห่วงโซ่อาหารในบริษัทเสมอ แต่ในยามค่ำคืนที่มีเพียงแสงไฟจากตึกสูงระฟ้า เกรซกลับดูโดดเดี่ยว ราวกับราชสีห์บาดเจ็บที่ไม่มีใครกล้าเข้าใกล้ และเลือกที่จะเลียแผลใจด้วยความเงียบงัน เกรซชะงักไป ดวงตาคู่สวยไหววับชั่วพริบตา ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความดุดันตามสไตล์ซึนเดระที่รินรดาคุ้นชิน มือเรียวยื่นมาผลักไหล่บางออกเบาๆ ไม่ได้รุนแรง แต่เพียงพอให้รินรดารู้สึกตัวว่ากำลังล้ำเส้นเกินไป "ปากเก่งนักนะ... ถ้าว่างงานมากจนมีเวลามาวิเคราะห์เรื่องไร้สาระ พรุ่งนี้ฉันจะเพิ่มกองเอกสารบนโต๊ะเธอเป็นสองเท่า" เกรซเชิดหน้าขึ้น พยายามดึงมาดความเย่อหยิ่งกลับมาอย่างเต็มที่ "กลับห้องไปได้แล้ว ไป!" รินรดายกยิ้มมุมปาก เธอไม่กลัวคำขู่ไร้สาระพวกนั้นเลยสักนิด ในเมื่อตอนนี้เธอมองทะลุเปลือกนอกที่แสนเย็นชาของอีกฝ่ายไปถึงข้างในเรียบร้อยแล้ว ความกลัวที่มีต่อประธานสาวจอมโหดถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกบางอย่างที่ชวนให้หัวใจพองโต... ความรู้สึกอยากเอาชนะ และความอยากปกป้องผู้หญิงคนนี้ในเวลาเดียวกัน "ก็ได้ค่ะ ฉันจะกลับไปเตรียมรับกองเอกสารพรุ่งนี้..." รินรดาแกล้งทิ้งจังหวะ โน้มใบเข้าไปกระซิบชิดริมหูของคนตัวสูงด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาแต่ชัดถ้อยชัดคำ "...แต่จำไว้นะคะคุณเกรซ ถึงคุณจะไล่ฉันยังไง ฉันก็รู้อยู่ดีว่า... ข้างในเกราะเหล็กนั่น คุณไม่ได้ใจร้ายอย่างที่ปากว่าหรอก" พูดจบ รินรดาก็ผละออกพร้อมรอยยิ้มกวนประสาท ทิ้งให้เกรซยืนนิ่งค้างอยู่กับที่ ใบหน้าสวยเฉียบขึ้นสีระเรื่ออย่างปิดไม่มิดด้วยความเขินอายที่ถูกจับไต๋ได้คาหนังคาเขา เกรซเม้มริมฝีปากแน่น มองตามแผ่นหลังบางที่เดินหันหลังให้ด้วยความรู้สึกปั่นป่วนในอกที่ยากจะควบคุม มือเรียว,กำแก้วไวน์แน่นขึ้นราวกับต้องการระบายความหงุดหงิดที่ตัวเองตกเป็นฝ่ายเพลี่ยงพล้ำให้เด็กดื้อคนนี้อีกครั้ง ติ๊ง! เสียงแจ้งเตือนจากสมาร์ทโฟนบนโต๊ะทำงานดังขึ้นท่ามกลางความเงียบ เกะซขมวดคิ้วเล็กน้อยก่อนจะหยิบขึ้นมาดูด้วยความรำคาญ แต่ทว่า... ทันทีที่สายตาคู่คมกวาดอ่านข้อความบนหน้าจอ ร่างทั้งร่างก็ชะงักกึก สีหน้าที่เพิ่งจะมีความแดงระเรื่อเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความซีดเผือดในเสี้ยววินาที *ภาพถ่ายใบเสร็จการโอนเงินก้อนโตจากบัญชีบริษัท... สู่บัญชีลับของใครบางคน พร้อมข้อความสั้นๆ ที่ส่งตรงมาจากเบอร์ปริศนา* *"ความลับเรื่องเงินก้อนนี้... ถ้าไม่อยากให้เด็กฝึกงานปากจัดคนนั้นรู้ความจริงอันเน่าเฟะของคุณ พรุ่งนี้เที่ยง... เจอฉันที่เดิม"* เกรซเบิกตากว้าง หัวใจกระตุกวูบลงไปถึงตาตุ่ม ร่างโปร่งหันขวับกลับไปมองประตูห้องที่รินรดาเพิ่งเดินออกไปเมื่อครู่ด้วยความตื่นตระหนกสุดขีด! ขอบคุณที่แวะมาดื่มด่ำความสัมพันธ์ซึนๆ ปนดราม่ารสแซ่บไปกับ "โรสแมรี่พิษ" นะคะ!