เมื่อความซึนคือเกราะป้องกัน

เสียงประตูปิดลงพร้อมกับแรงลมที่กระแทกเข้ามาเบาๆ เกรซเบิกตากว้าง หัวใจกระตุกวูบลงไปถึงตาตุ่ม ร่างโปร่งหันขวับกลับไปมองประตูห้องที่รินรดาเพิ่งเดินออกไปเมื่อครู่ด้วยความตื่นตระหนกสุดขีด! ความเงียบงันในห้องทำงานส่วนตัวกว้างขวางแผ่ขยายตัวออกราวกับก้อนเมฆฝนสีทึบที่พร้อมจะเทกระหน่ำลงมาได้ทุกเมื่อ สำหรับประธานสาวผู้เพอร์เฟกต์และไม่เคยเกรงกลัวใครหน้าไหน ภาพแว่นตาหนาเตอะที่รินรดาถอดวางทิ้งไว้บนโต๊ะ พร้อมกับรอยยิ้มเยาะหยันที่แฝงแววตาสั่นไหวในวินาทีสุดท้าย ยังคงติดตรึงอยู่ในเรตินาของเธอราวกับรอยแผลเป็น "เด็กนี่..." เกรซพึมพำกับความว่างเปล่า ริมฝีปากบางเฉียบเม้มเข้าหากันแน่นจนแทบจะเป็นเส้นตรง มือเรียวที่เคยเซ็นเอกสารนับล้านด้วยความมั่นคงกลับสั่นระริกโดยไม่ทราบสาเหตุ ความรู้สึกร้อนรุ่มตีตื้นขึ้นมาจุกที่ลำคอ ราวกับว่ากำแพงน้ำแข็งที่เธอใช้ปกป้องหัวใจตัวเองมาตลอดหลายปี กำลังถูกก้อนหินเล็กๆ ที่ชื่อรินรดาขว้างใส่จนเริ่มร้าวราน ก๊อกๆ! เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งสั้นๆ ก่อนที่ประตูจะถูกผลักเปิดออกโดยไม่รอให้เจ้าของห้องอนุญาต ร่างเพรียวระหงของเมย์ก้าวเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มหวานหยดย้อยที่เคลือบยาพิษในแบบที่เกรซเกลียดแสนเกลียด "คุณเกรซคะ เอกสารสรุปยอดโปรเจกต์ของไตรมาสนี้... เอ๊ะ รินรดาล่ะคะ ดิฉันเห็นยัยเด็กนั่นเดินหน้าตาตื่นออกไปจากห้องคุณ มีเรื่องอะไรกันหรือเปล่าคะเนี่ย" เมย์แสร้งทำเป็นเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงห่วงใย แต่ดวงตากลับพราวระยับด้วยความอยากรู้อยากเห็นและสะใจ เกรซหันขวับกลับมา ปรับสีหน้าให้กลับมาเรียบเฉย เย็นชา และไร้ช่องโหว่ดังเดิมในเสี้ยววินาที เธอเชิดคางขึ้นเล็กน้อย ส่งสายตาดุคมกริบกวาดมองผู้จัดการฝ่ายการตลาดที่ชอบล้ำเส้นเข้ามาในเขตหวงห้าม "เรื่องของฉันกับเลขาฯ ส่วนตัว คงไม่มีความจำเป็นต้องรายงานให้คุณทราบกระมังคะ คุณเมย์" เกรซเอ่ยเสียงเรียบ เย็นเยียบจนอุณหภูมิในห้องลดฮวบลงไปหลายองศา "ถ้าไม่มีอะไรจะรายงานเรื่องงาน กรุณาออกไปจากห้องของฉันด้วยค่ะ" เมย์สะดุ้งเล็กน้อยกับท่าทีที่เฉียบขาดนั้น รอยยิ้มบนใบหน้าเกร็งค้างไปชั่วขณะ ก่อนจะรีบปรับเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มเจื่อนๆ "ดิฉันก็แค่วิตกกังวลแทนค่ะ เห็นช่วงนี้คุณเกรซดูเครียดๆ แถมยัยเด็กนั่นก็ดู... ปีปีนเกลียวเกินหน้าเกินตาไปหน่อย กลัวว่าภาพลักษณ์ท่านประธานจะเสียหายเอาน่ะค่ะ" "ภาพลักษณ์ของฉันจะเป็นอย่างไร มันก็เรื่องของฉัน" เกรซก้าวเท้าเข้าไปใกล้โต๊ะทำงาน ชemมองหน้าเมย์นิ่งๆ "แต่ถ้าคุณยังว่างมากจนมีเวลามาสอดส่องเรื่องห้องทำงานของฉัน ฉันเกรงว่าโปรเจกต์ที่คุณรับผิดชอบอยู่ อาจจะไม่มีโอกาสได้เห็นเดือนเห็นตะวันอีกต่อไป เชิญค่ะ!" คำพูดเฉือดเฉือนพร้อมกับรังสีอำมหิตที่แผ่ออกมาจากตัวของประธานสาว ทำให้เมย์ต้องรีบวางแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะแล้วก้าวถอยหลังออกไปอย่างเสียไม่ได้ ประตูห้องปิดลงอีกครั้ง และในวินาทีที่ความเงียบกลับมาโอบล้อมเกรซไว้อีกรอบ เข่าเจ้ากรรมก็ทรุดลงพับกับเก้าอี้หนังราคาแพงทันที เกรซยกมือขึ้นกุมขมับ หัวใจเต้นรัวเร็วอย่างบ้าคลั่ง ภาพความทรงจำสีเทาหม่นในอดีตที่เธอพยายามฝังกลบมันไว้ก้นบึ้งของความรู้สึก กลับผุดพรายขึ้นมาหลอกหลอนอีกครั้ง ราวกับผีร้ายที่รอวันทวงแค้น * 'พี่เกรซ... ทำไมพี่ถึงทิ้งหนูไว้ข้างหลังล่ะคะ' * เสียงหวานปนสะอื้นของใครบางคนในอดีตดังสะท้อนก้องอยู่ในโสตประสาท เกรซหลับตาแน่น ปล่อยให้น้ำตาหยดใสๆ ไหลรินลงมาเงียบๆ ริมฝีปากที่เม้มแน่นสั่นเทา เธอเกลียดความอ่อนแอของตัวเองที่สุด เกลียดการที่ต้องมานั่งจมปลักอยู่กับอดีตที่ไม่มีวันแก้ไขได้ แต่ยิ่งเธอกอดความเย็นชาไว้แน่นเท่าไหร่ ความโดดเดี่ยวก็ยิ่งกัดกินหัวใจเธอมากขึ้นเท่านั้น และรินรดา... เด็กสาวปากจัดที่ไม่เคยกลัวเกรงสายตาพิฆาตของเธอเลยสักครั้ง กลับทะลุกำแพงน้ำแข็งนั้นเข้ามาได้อย่างง่ายดายอย่างไร้เหตุผล แกร็ก... เสียงลูกบิดประตูห้องทำงานหมุนเบาๆ อีกครั้ง ทำให้เกรซสะดุ้งสุดตัว เธอรีบยกมือขึ้นปาดคราบน้ำตาบนแก้มลวกๆ แล้วปรับสีหน้าให้กลับมาแข็งกร้าว ทว่าเมื่อเงยหน้าขึ้นมองบุคคลที่ก้าวเข้ามา หัวใจของเธอก็แทบหยุดเต้น ไม่ใช่เมย์... และไม่ใช่รินรดา ร่างสูงโปรغاتของใครบางคนยืนพิงกรอบประตูด้วยรอยยิ้มเยาะที่คุ้นเคย ดวงตาคู่คมกริบมองตรงมาที่ประธานสาวผู้กำลังตื่นตระหนก ร่างนั้นก้าวเข้ามาใกล้โต๊ะทำงานช้าๆ ก่อนจะโน้มตัวลงใช้มือสองข้างค้ำโต๊ะแล้วกระซิบเสียงพร่าข้างใบหูที่ขึ้นสีแดงระเรื่อของเกรซ "ร้องไห้เพราะเด็กคนนั้น... หรือเพราะอดีตที่พี่ไม่เคยลืมกันแน่ล่ะคะ, พี่เกรซ" ลมหายใจอุ่นๆ ที่ปะะทะเข้ากับต้นคอทำเอาเกรซสมองขาวโพลน ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงระคนหวาดหวั่น เมื่อเงาของคนที่เธอพยายามหนีมาตลอดหลายปี กลับยืนอยู่ตรงหน้าเธอในเวลานี้! --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ติดตามและสนับสนุน "โรสแมรี่พิษ" เสมอมานะคะ!