วันที่ฝนตกอีกครั้ง

เสียงฟ้าร้องคำรามก้องสะเทือนกระจกบานใหญ่ของเพนต์เฮาส์หรูชั้นบนสุด สายฝนเทกระหน่ำลงมาอย่างไร้ความปรานี ราวกับโลกใบนี้กำลังถูกชะล้างด้วยความอ้างว้าง เม็ดฝนที่สาดกระเซ็นกระทบกระจกใสสร้างบรรยากาศอึมครึมจนน่าอึดอัด แต่สิ่งที่น่าอึดอัดยิ่งกว่าคือความเงียบงันระหว่างคนสองคนที่ยืนอยู่ห่างกันเพียงแค่เอื้อมมือ รินรดาตวัดสายตาคมกริบมองร่างสูงระหงของคนที่ยืนกอดอกนิ่งอยู่หน้ากองเอกสาร เกรซในยามนี้ไม่ได้ดูน่าเกรงขามเหมือนเวลาอยู่ท่ามกลางบอร์ดบริหาร หากแต่แววตาไหววับที่ซ่อนอยู่หลังกรอบแว่นสายตากลับฟ้องชัดเจนว่าเจ้าตัวกำลังพยายามสร้างกำแพงน้ำแข็งขึ้นมาปกป้องความเปราะบางบางอย่าง "คุณเกrซเรียกดิฉันเข้ามาเซ็นเอกสาร หรือแค่ต้องการหาเพื่อนยืนมองฟ้าผ่าเล่นกันแน่คะ?" รินรดาเป็นฝ่ายทำลายความเงียบขึ้นมาก่อน น้ำเสียงของเธอนิ่งเรียบแต่แฝงความประชดประชันไว้อย่างแนบเนียน สมกับเป็นเลขาฯ ฝีมือฉกาจที่ไม่เคยยอมก้มหัวให้ใคร แม้กระทั่งกับเจ้านายจอมซึนที่ยืนทำหน้ายักษ์ใส่เธออยู่ทุกวัน เกรซเม้มริมฝีปากแน่น ปรายตามองเด็กในปกครองที่วันนี้สวมเสื้อเชิ้ตสีขาวเข้ารูปและกางเกงสแลคขายาว ท่าทางมั่นอกมั่นใจนั่นชวนให้น่าหมั่นไส้จนเธออยากจะเข้าไปหยิกแก้วตาสองข้างนั้นสักที แต่ติดตรงที่หัวใจเจ้ากรรมดันเต้นผิดจังหวะทุกครั้งที่รินรดาก้าวเข้ามาใกล้ในระยะประชิดต่างหาก "อย่าสำคัญตัวผิดไปเลย รินรดา" เกรซแค่นหัวเราะในลำคอ พยายามบังคับน้ำให้ราบเรียบที่สุดเท่าที่จะทำได้ "ฉันแค่จะให้คุณเช็คยอดงบประมาณไตรมาสหน้า... แต่ดูเหมือนสมองของคุณตอนนี้คงคิดไปไกลกว่างานบนโต๊ะซะแล้วมั้ง" "ถ้าหมายถึงคิดว่าคุณกำลังกลัวเสียงฟ้าผ่าล่ะก็... ดิฉันไม่ได้คิดไปเองหรอกนะคะ" รินรดายกยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความรู้ทันทำให้เกรซถึงกับชะงัก เธอก้าวเท้าเข้าไปใกล้ประธานสาวอีกหนึ่งก้าวอย่างไม่เกรงกลัว "ตัวสั่นขนาดนี้ ยังจะมีหน้ามาปากแข็งอีกเหรอคะ เจ้านาย" "รินรดา!" เกรซเสียงEสูงขึ้นเล็กน้อย ใบหน้าเนียนขึ้นสีแดงระเรื่อด้วยความอับอายที่ถูกจับจุดได้ "ฉันไม่ได้กลัว... ฉันแค่... รำคาญเสียงฝน!" "ค่ะ เชื่อก็บ้าแล้ว" รินรดาตอบกลับทันควันด้วยน้ำเสียงล้อเลียน ดวงตากลมโตฉายแววเจ้าเล่ห์ ยิ่งเห็นเกรซทำท่าทางเก๊กขรึมกลบเกลื่อนความกลัว เธอก็ยิ่งรู้สึกสนุกจนอยากจะแกล้งให้หนักกว่าเดิม บรรยากาศในห้องทำงานกว้างขวางเริ่มเปลี่ยนไป ความตึงเครียดเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยกระแสความร้อนรุ่มบางอย่างที่แม้แต่เจ้าตัวก็ไม่อาจปฏิเสธได้ ฝนที่ตกหนักข้างนอกทำให้โลกทั้งใบเหลือเพียงแค่พวกเธอสองคน กลิ่นอายความทรงจำเก่าๆ จากคืนวันที่เคยติดอยู่ในลิฟต์ด้วยกันเมื่อหลายเดือนก่อนลอยวนกลับมาสะกิดหัวใจ รินรดาจำได้แม่นว่าในวันนั้น เกรซก็แสดงอาการเปราะบางแบบนี้ออกมาให้เธอเห็นเป็นครั้งแรก... ความลับที่ซ่อนอยู่ภายใต้เปลือกนอกอันเย็นชา เกรซถอยหลังไปก้าวหนึ่งจนสะโพกชนเข้ากับขอบโต๊ะทำงาน เมื่อเห็นรินรดายังคงรุกคืบเข้ามาใกล้เรื่อยๆ ระยะห่างที่ลดลงทำให้กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ จากตัวของเลขาสาวลอยมาแตะจมูก ปลุกเร้าความรู้สึกบางอย่างที่เธอพยายามกดทับเอาไว้มานานแสนนาน "ถอยไปนะ..." เกรซเอ่ยเสียงเบาหวิว มือบางเผลอยื่นไปดันลาดไหล่ของอีกฝ่ายไว้ แต่แรงแค่นั้นรินรดากลับมองว่ามันคือการออดอ้อนเสียมากกว่า "ไม่ถอยค่ะ จนกว่าคุณเกรซจะยอมรับความจริง" รินรดาหยุดยืนประชิดตัว ช้อนสายตาขึ้นสบกับดวงตาสวยหลังกรอบแว่นอย่างไม่หลบเลี่ยง ปลายจมูกของพวกเธอห่างกันเพียงไม่กี่เซนติเมตรจนสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นๆ ที่รดรินรดกัน "ปากบอกว่าเกลียดเสียงฝน... แต่ทำไมเวลาอยู่กับดิฉัน ถึงไม่เห็นคุณไล่ให้ออกไปข้างนอกบ้างล่ะคะ?" คำถามนั้นราวกับคมมีดที่กรีดทะลวงผ่านเกราะป้องกันทุกชั้นของเกรซ ดวงตาคู่สวยสั่นไหววูบ หัวใจเต้นโครมครามจนกลบเสียงฟ้าฝนภายนอกไปจนหมดสิ้น เกรซเม้มปากแน่น ความดื้อรั้นและฟอร์มจัดที่สั่งสมมานานพังทลายลงในพริบตาเมื่อสบเข้ากับแววตาจริงจังที่ซ่อนอยู่ภายใต้รอยยิ้มหยอกเย้าของรินรดา "เธอ... มันร้ายกาจที่สุด รินรดา" เกรซกระซิบเสียงสั่น เปลือกตาบางหลบวูบลงเล็กน้อยด้วยความเขินอายที่พุ่งทะลุขีดจำกัด "ทำไมถึงชอบต้อนฉันให้จนมุมอยู่เรื่อย..." "เพราะเวลาที่คุณจนมุม... น่ารักที่สุดเลยล่ะค่ะ" รินรดาพูดด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลอย่างที่หาฟังได้ยาก มือเรียวยื่นไปถือวิสาสะถอดแว่นสายตาออกจากใบหน้าของเกรซอย่างเบามือ เพื่อให้พวกเธอได้มองตากันชัดเจนยิ่งขึ้น ไม่มีกำแพง ไม่มีตำแหน่งหน้าที่การงานคั่นกลาง เหลือเพียงแค่ผู้หญิงสองคนที่หัวใจกำลังเต้นตรงกัน เกรซนิ่งงันปล่อยให้อีกฝ่ายทำตามอำเภอใจ ความอุ่นร้อนจากปลายนิ้วที่แตะโดนพวงแก้มทำให้เธอเผลอเอียงหน้าเข้าหาโดยไม่รู้ตัว ความรู้สึกโหยหาที่อัดอั้นมานานนับแรมเดือนกำลังจะระเบิดออก เกรซเงยหน้าขึ้นเตรียมจะเอ่ยคำพูดบางอย่างที่เก็บงดไว้ในใจลึกๆ คำพูดที่จะเปลี่ยนความสัมพันธ์ของพวกเธอไปตลอดกาล— *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* เสียงเคาะประตูดังขึ้นขัดจังหวะความเป็นส่วนตัวราวกับมีใครตั้งใจกลั่นแกล้ง ตามมาด้วยเสียงเปิดประตูที่ถูกผลักเข้ามาอย่างไร้มารยาท พร้อมกับร่างเพรียวของใครบางคนก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเจิดจ้า "คุณเกรซคะ เมย์เอาเอกสาร—อุ๊ย!" เสียงของเมย์ชะงักกึกทันที ดวงตาคู่โฉบเฉี่ยวเบิกกว้างด้วยความตกใจ เมื่อเห็นภาพตรงหน้า... ท่านประธานสาวสุดเนี๊ยบกำลังยืนชิดติดขอบโต๊ะ โดยมีรินรดายืนโน้มตัวเข้าหาในระยะประชิด ชนิดที่เรียกว่าเกือบจะลมหายใจเดียวกันอยู่รอมร่อ! รินรดาตวัดสายตาขวับกลับไปมองผู้มาใหม่ทันทีด้วยความหงุดหงิดระคนไม่พอใจ ส่วนเกรซรีบผลักร่างของเลขาสาวออกห่างอย่างรวดเร็ว ปรับสีหน้ากลับมาเรียบตึงเป็นปกติในเสี้ยววินาที แต่รอยแดงระเรื่อบนสองแก้มยังคงฟ้องชัดเจนว่าเมื่อครู่เกิดอะไรขึ้นบ้าง เมย์หรี่ตามองคนทั้งคู่สลับกันไปมาด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ รอยยิ้มที่แฝงไปด้วยความหมายชวนหมั่นไส้จนรินรดาอยากจะเดินเข้าไปคว้าคอเสื้อแล้วโยนออกนอกห้องซะเดี๋ยวนี้ "โอ๊ะ... ดูเหมือนเมย์จะเข้ามาผิดจังหวะสินะคะ ขอตัวก่อนนะคะคุณเกรซ พอดีไม่รู้ว่าเลขาฯ อย่างคุณรินรดาเขามีหน้าที่... *พิเศษ* แบบนี้ด้วย" เมย์จงใจเน้นเสียงคำว่าพิเศษพร้อมกับส่งยิ้มเยาะให้รินรดา เกรซขมวดคิ้วมุ่นเตรียมจะเอ่ยปากไล่เพื่อรักษาฟอร์ม แต่ทว่า... ก่อนที่ใครจะได้พูดอะไร เสียงโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะทำงานของเกรซก็แผดเสียงดังขึ้นทำลายความอึดอัด หน้าจอแสดงเบอร์โทรเข้าจากบุคคลที่ไม่มีใครคาดคิดว่าจะติดต่อมาในเวลานี้ และเมื่อเกรซก้มลงมองชื่อบนหน้าจอ สีหน้าของประธานสาวก็ถอดสีลงทันทีจนซีดเผือด... มือบางที่ถือโทรศัพท์สั่นระริกอย่างควบคุมไม่ได้ รินรดาขมวดคิ้วด้วยความสงสัย เธอย่างสามขุมเข้าไปใกล้แล้วก้มมองหน้าจอโทรศัพท์เครื่องนั้น ก่อนที่ลมหายใจของเธอจะสะดุดกึกเมื่อเห็นชื่อที่ปรากฏอยู่บนหน้าจอ—ชื่อของคนที่ควรจะหายสาบสูญไปจากชีวิตของเกรซเมื่อห้าปีก่อน... คนที่เคยทำลายหัวใจของเกรซจนย่อยยับ! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างและเดินทางมาถึงตอนนี้ด้วยกันนะคะ ห้ามพลาดตอนหน้าเด็ดขาดค่ะ!