ความหวงที่ปิดไม่มิด

หน้าจอโทรศัพท์มือถือเครื่องนั้นสั่นระริกติดต่อกันหลายครั้งบนโต๊ะทำงาน เผยให้เห็นชื่อที่สลักหราอยู่บนล็อกสกรีน—'กรณ์' คนที่เคยฝากรอยแผลเป็นไว้ในอดีต และเป็นเพียงคนเดียวในโลกที่สามารถทำลายเกราะน้ำแข็งของท่านประธานผู้เย่อหยิ่งให้แตกละเอียดได้ในพริบตาเดียว รินรดาขยับเข้าไปใกล้กว่าเดิมโดยไม่รู้ตัว ปลายนิ้วเรียวเผลอกำชายเสื้อตัวเองแน่นจนยับยู่ยี่ หัวใจของเธอเต้นกระหน่ำด้วยความระแวงและโกรธเกรี้ยวแทนเจ้านายสาว แต่ยังไม่ทันที่เธอจะได้เอ่ยปากทักท้วงอะไร ร่างสูงโปรดของเกรซก็พุ่งพรวดเข้ามาคว้าโทรศัพท์เครื่องนั้นขึ้นมาด้วยความเร็วดุจพายุหมุน ใบหน้าสวยเฉี่ยวที่เคยนิ่งสนิทราวกับรูปปั้นน้ำแข็งบัดนี้กลับซีดเผือด ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันแน่นจนแทบไม่เหลือสีเลือด "ไม่มีสิทธิ์..." น้ำเสียงที่ลอดออกมาจากไรฟันของเกrซสั่นน้อยๆ เต็มไปด้วยความกรุ่นโกรธที่ถูกกดทับไว้ "ใครอนุญาตให้เธอ... มายืนจ้องโทรศัพท์ของฉัน?" "ฉันแค่มองเห็นมันโดยบังเอิญต่างหากล่ะคะคุณเกรซ" รินรดาเชิดหน้าขึ้นสู้ สายตาคมกริบกวาดมองใบหน้าของอีกฝ่ายที่กำลังรauร้าวอย่างเห็นได้ชัด "และฉันคิดว่า... คุณควรจะจัดการกับ 'ผีเน่ากับโลงผุ' จากอดีตพวกนั้นให้เรียบร้อย ก่อนจะเอาเวลามาเหวี่ยงใส่ฉันนะคะ" "รินรดา!" เกรซตบโต๊ะทำงานเสียงดังสนั่น ลมหายใจหอบกระชั้นด้วยความโกรธที่พุ่งพล่านจนควบคุมไม่อยู่ "เธอล้ำเส้นไปกันใหญ่แล้วนะ รู้ตัวบ้างไหม!" บรรยากาศในห้องทำงานส่วนตัวตึงเครียดจนแทบจะตัดเฉือนได้ เสียงเครื่องปรับอากาศทำงานแข่งกับเสียงหัวใจที่เต้นรัวของคนทั้งคู่ แต่ก่อนที่สงครามประสาทระหว่างเจ้านายกับเลขาสาวจะได้ทวีความรุนแรงไปมากกว่านี้ เสียงเคาะประตูก็Jังขึ้นสองครั้งอย่างสุภาพ ก่อนที่บานประตูไม้เนื้อดีจะเปิดออก ชายหนุ่มในชุดสูทสากลตัดเย็บเนี๊ยบกริบ เรือนผมเซ็ตเข้ารูปอย่างดี และรอยยิ้มพราวเสน่ห์ที่เคลือบไว้ด้วยความเจ้าเล่ห์ก้าวเข้ามาในห้อง พร้อมกับช่อดอกไม้กุหลาบสีขาวช่อใหญ่ "สวัสดีครับคุณเกรซ... ผมไม่ได้เจอคุณซะนานเลย สวยขึ้นเป็นกองเลยนะครับ" กรณ์ก้าวเข้ามาโดยไม่รอให้อำนาจเชิญชวน สายตาของเขาไม่ได้หยุดอยู่แค่ที่ประธานสาว แต่ยังเหลือบมองรินรดาด้วยความประเมินค่าชั่วแวบหนึ่ง ก่อนจะส่งยิ้มหวานหยดที่ชวนให้รู้สึกคลื่นไส้ในสายตาของเลขาฯ สาว เกรซยืนนิ่งค้าง ราวกับถูกสาบให้กลายเป็นหิน ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ร่างกายแข็งทื่อ ความทรงจำอันเจ็บปวดเมื่อห้าปีก่อนไหลทะลักกลับเข้ามาในหัวราวกับเขื่อนแตก ภาพที่เขาหันหลังให้เธอในวันที่เธอต้องการเขามากที่สุด ภาพคำพูดดูแคลนที่ยังคงกรีดลึกอยู่ในใจ... ทุกอย่างมันย้อนกลับมาฉายซ้ำราวกับเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวานนี้ "คุณ... มาทำไมที่นี่" เกรซเค้นเสียงถามออกไปทีละคำ น้ำเสียงแหบพร่าและเต็มไปด้วยความรังเกียจอย่างไม่คิดจะปิดบัง "ผมก็แค่คิดถึง... เอ้ย หมายถึงคิดถึงเรื่องธุรกิจที่เราเคยคุยกันค้างไว้นะครับ"กรณ์ก้าวเข้าไปใกล้โต๊ะทำงานมากขึ้นอีกนิด จงใจส่งสายตาหวานเชื่อมและเอื้อมมือจะไปแตะแขนเรียวของเกรซ "ห้าปีที่ผ่านมา ผมรู้ว่าคุณเก่งขึ้นมาก จนผมอดไม่ได้ที่จะอยากกลับมาร่วมงาน... หรืออาจจะ 'เริ่มต้นใหม่' กับคุณอีกครั้ง" เพี๊ยะ! เสียงตบโต๊ะดังสนั่นยิ่งกว่าเดิม... แต่ไม่ใช่เสียงของเกรซ ร่างบางของรินรดาก้าวพรวดเข้าไปแทรกกลางระหว่างคนทั้งคู่โดยไม่เกรงกลัวอำนาจหรือหน้าตาทางสังคมใดๆ ทั้งสิ้น เธอยกมือขึ้นกอดอก สายตาคมกริบจ้องมองหน้ากรณ์ด้วยรอยยิ้มเยาะหยันที่ทรงพลังที่สุดเท่าที่เธอเคยมีมา "อุ๊ย ขอโทษทีนะคะมือมันลั่น" รินรดาแสร้งทำเป็นอุทานเสียงใส แต่แววตากลับแข็งกร้าวราวกับใบมีดโกน "พอดีแถวนี้มันมี 'ขยะเปียก' เดินเข้ามาส่งกลิ่นเหม็นรบกวนการทำงานของท่านประธาน ฉันในฐานะเลขาฯ ที่มีหน้าที่ดูแลความเรียบร้อยของห้องนี้ ก็เลยต้องรีบกำจัดสิ่งแปลกปลอมออกไปหน่อยค่ะ" กรณ์หน้าเสีย รอยยิ้มการค้าบนใบหน้าบิดเบี้ยวทันที "นี่คุณ! เป็นใคร ถึงกล้ามาพูดจาต่ำทรามใส่ผมแบบนี้? ผมกำลังคุยธุระสำคัญอยู่กับคุณเกรซนะ!" "ธุระสำคัญอะไรคะ? ธุระที่จะมาหลอกกินเศษเนื้อข้างทางหลังจากที่ตัวเองทิ้งเขาไปจนย่อยยับแล้วเหรอคะ?" รินรดาย้อนกลับทันควัน น้ำเสียงเยือกเย็นแต่เชือดเฉือนจนคนฟังหน้าชา "เชิญป้ายหน้าโน่นเลยค่ะ รสนิยมของคุณเกรซสูงเกินกว่าจะเก็บขยะที่คนอื่นเขี่ยทิ้งแล้วกลับมาใช้ซ้ำหรอกนะคะ!" เกรซยืนมองเหตุการณ์ทั้งหมดด้วยความรู้สึกที่บรรยายเป็นคำพูดไม่ได้ หัวใจที่เคยด้านชาและเจ็บปวดกลับถูกกระชากด้วยความรู้สึกอบอุ่นแปลกประหลาดที่ตีตื้นขึ้นมาจุกอยู่ที่คอ ความหึงหวง ความโกรธแค้น และความอัดอั้นตันใจระเบิดออกมาพร้อมกัน เมื่อเห็นเลขาฯ ปากจัดของเธอกำลังยืนกางปีกปกป้องเธอจากผู้ชายสารเลวคนนั้นอย่างไม่กลัวเกรง "ออกไปจากห้องของฉันซะ กรณ์" เสียงหวานเยือกเย็นที่หลุดออกมาจากริมฝีปากของเกrซทรงพลังเสียยิ่งกว่าเสียงตะโกน เธอก้าวเข้ามายืนเคียงข้างรินรดา ปลายไหล่ของพวกเธอแนบชิดกันจนสัมผัสได้ถึงความร้อนระอุของอารมณ์ที่พุ่งพล่าน ดวงตาสีเข้มคมกริบจ้องมองอดีตคนรักด้วยแววตารังเกียจอย่างถึงที่สุด "จำไว้ว่าที่นี่ไม่มีพื้นที่ให้คนไร้ค่าอย่างนาย... และถ้ากล้าโผล่มาเหยียบนี่อีกแม้แต่ก้าวเดียว ฉันจะให้ฝ่ายกฎหมายจัดการจนนายไม่มีแผ่นดินจะ 100!" กรณ์หน้าซีดเผือดจนเขียวคล้ำ เขาขบกรามแน่นด้วยความอัปยศอดสู แต่เมื่อสบเข้ากับสายตาดุดันและบรรยากาศอันน่าสะพรึงกลัวที่แผ่ออกมาจากตัวของประธานสาวแห่งอาณาจักรธุรกิจ เธอก็รู้ทันทีว่าการดื้อ 100 ต่อไปมีแต่จะพังพินาศ เขาจึงจำต้องคว้าช่อดอกไม้แล้วก้าวถอยหลังออกไปอย่างทุลักทุเล พร้อมกับกระแทกประตูห้องปิดดังปัง ความเงียบงันกลับมาปกคลุมห้องทำงานอีกครั้ง ทว่าบรรยากาศกลับไม่ได้ผ่อนคลายลงเลยแม้แต่น้อย รินรดาถอนหายใจยาวเหยียดแล้วหันกลับมาเตรียมจะพ่นคำบ่นใส่เจ้านายจอมซึนสักกระบุงใหญ่ แต่ยังไม่ทันที่ริมฝีปากจะได้ขยับ... หมับ! ข้อมือเรียวของรินรดาถูกกระชากอย่างแรงด้วยมืออุ่นจัด แรงดึงนั้นทำให้ร่างบางเซถลาเข้าไปปะทะกับแผงอกอุ่นของอีกฝ่ายอย่างจัง ก่อนที่แผ่นหลังของเธอจะถูกดันให้แนบชิดติดกับบานประตูห้องที่เพิ่งปิดสนิทลง รินรดาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ เงยหน้าขึ้นสบตากับเกรซที่โน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดรดแก้ว แววตาของเกรซในตอนนี้ไม่ได้มีความเย็นชาหลงเหลืออยู่เลยแม้แต่น้อย มีเพียงประกายไฟแห่งความปรารถนาและความหวงก้างที่ลุกโชนจนน่ากลัว... มือเรียวอีกข้างหนึ่งยกขึ้นประคองกรอบหน้าของรินรดาไว้แน่น นิ้วโป้งเกลี่ยเบาๆ ที่ริมฝีปากอิ่มอย่างถือสิทธิ์ "ใครอนุญาตให้เธอ... ไปออกตัวปกป้องฉันแบบนั้นฮะ, รินรดา?" เสียงกระซิบพร่าเลือนดังชิดริมฝีปาก แววตาของคนพูดสั่นไหวรุนแรงจนน่าใจหาย "เธอรู้ตัวไหม... ว่าเธอกำลังทำให้ฉันอยากจะ 'จูบ' เพื่อปิดปากร้ายๆ ของเธอซะเดี๋ยวนี้!" (โปรดติดตามตอนต่อไปนะคะ) ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาจิกหมอนและอินไปกับความปากแข็งของยัยคุณประธานคนสวยด้วยนะคะ! ❤️