ความผิดพลาดครั้งใหม่

กลิ่นน้ำหอมกลิ่นวานิลลาเจือจางยังคงลอยวนเวียนอยู่ในโสตประสาทของรินรดา ราวกับว่าสัมผัสอุ่นร้อนจากลมหายใจของเกกรซเมื่อครู่ยังคงเป่ารดอยู่บนผิวแก้ม แรงกระตุ้นจากคำพูดท้าทายและแววตาสั่นไหวคู่นั้นยังไม่ทันจางหาย ความโกลาหลครั้งใหม่ก็พัดถล่มเข้ามาในห้องทำงานแผนกเลขาฯ จนแทบตั้งตัวไม่ทัน "เอกสารสัญญาโครงการพาร์ทเนอร์ชิปกับบริษัท K-Group หายไปไหนคะคุณรินรดา!" เสียงแหลมสูงของเมย์ดังแทรกขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของช่วงสาย ใบหน้าที่มักจะแต่งแต้มด้วยรอยยิ้มจอมปลอมบิดเบี้ยวด้วยความตื่นตระหนกที่ถูกปรุงแต่งขึ้นอย่างแนบเนียน มือเรียวยาวสั่นเทาเล็กน้อยขณะชี้ไปยังโต๊ะทำงานของรินรดาซึ่งถูกรื้อค้นจนข้าวของกระจัดกระจาย รินรดาชะงักฝีเท้าที่เพิ่งก้าวเข้ามาจากห้องทำงานส่วนตัวของประธานสาว เธอหรี่ตามองภาพตรงหน้าด้วยความรู้สึกเย็นวาบที่สันหลังวาบหนึ่ง ไหวพริบอันรวดเร็วทำให้เธอจับพิรุธในท่าทีของเมย์ได้ทันที รอยยิ้มมุมปากที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความตกใจนั่น... มันชัดเจนเสียยิ่งกว่าตัวหนังสือบนหน้ากระดาษ "ฉันจะไปรู้ได้ยังไงคะคุณเมย์ ในเมื่อโต๊ะทำงานของฉัน คุณเป็นคนมีสิทธิ์เข้าถึงเท่าๆ กับฉัน หรือบางที... คุณอาจจะจำสลับกับโต๊ะตัวเองหรือเปล่าคะ?" รินรดาลอยหน้าลอยตากลับด้วยน้ำเสียงเรียบสนิท แต่นัยน์ตากลับคมกริบราวกับใบมีดโกนที่ซ่อนอยู่ภายใต้แพขนตางอนงาม "อย่ามาพูดจาปัดสวะให้พ้นตัวนะคะ!" เมย์เสียงดังขึ้นเรียกความสนใจจากพนักงานคนอื่นๆ ที่เริ่มชะเง้อมอง "เมื่อเช้าท่านประธานเรียกหาแฟ้มนี้ด่วนที่สุด ฉันเดินมาหาที่โต๊ะคุณเพื่อจะเอาไปให้ท่าน แต่กลับไม่เจออะไรเลย แถมเมื่อวาน... คนสุดท้ายที่อยู่เคลียร์เอกสารจนดึกดื่นก็คือคุณรินรดาไม่ใช่เหรอคะ?" เสียงซุบซิบเริ่มดังระงับไปทั่วห้องทำงานเปิดโล่ง สายตาสมเพชเวทนาและแปลกใจพากันพุ่งเป้ามาที่รินรดาเป็นจุดเดียว หลายคนเริ่มกระซิบกระซาบถึงความทะเยอทะยานของเธอที่อาจจะทำอะไรพลาดพลั้งจนสร้างความเสียหายครั้งใหญ่ให้กับบริษัท รินรดากัดริมฝีปากแน่นอย่างเจ็บใจ เธอไม่ได้กลัวคำกล่าวหาเลื่อนลอยนี่เลยสักนิด แต่สิ่งที่ทำให้เธอเดือดดาลคือความสกปรกของวิธีการที่เมย์ใช้ กล้าเอาอนาคตในหน้าที่การงานมาเดิมพันเพื่อกำจัดเธอลงจากตำแหน่งที่เกรซไว้วางใจ ช่างเป็นเกมตื้นเขินที่น่ารังเกียจสิ้นดี "ถ้าจะใส่ร้ายกัน ช่วยหาหลักฐานที่มันดูฉลาดกว่านี้หน่อยนะคะคุณเมย์ เอกสารสำคัญระดับนั้น ไม่มีทางที่ฉันจะปล่อยให้มันหายไปเฉยๆ แน่ หรือว่า... คุณเองต่างหากที่ร้อนตัวกลัวว่าโปรเจกต์นี้จะผ่านมือฉันไปจนต้องเล่นสกปรกแบบนี้?" รินรดาก้าวเท้าเข้าประชิดอีกฝ่ายด้วยท่าทีไม่เกรงกลัว ดวงตาดำขลับจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของอีกฝ่ายจนเมย์ต้องเป็นฝ่ายหลบตาไปชั่วขณะ "เกิดอะไรขึ้นเสียงดังไปถึงข้างนอกกันคะ?" น้ำเสียงเย็นเยียบเฉียบขาดดังขึ้นจากประตูห้องทำงานใหญ่ พร้อมกับการปรากฏตัวของเกรซ ประธานสาวในชุดสูทเข้ารูปสีเทาเข้ม ใบหน้าสวยเฉี่ยวนิ่งสนิทไร้รอยยิ้ม ทว่าแววตากลับคมกราบกวาดมองพนักงานทุกคนในห้องด้วยความกดดันจนแทบหยุดหายใจ บรรยากาศรอบตัวลดฮวบลงจนหนาวเยือก เมย์หันขวับไปหาเกรซทันที น้ำตาปลอมๆ ถูกเรียกออกมาคลอหน่วยได้อย่างรวดเร็วจนน่าทึ่ง ร่างบางแสร้งทำเป็นตัวสั่นด้วยความหวาดกลัว "ท่านประธานคะ... คือเรื่องเอกสารสัญญาของ K-Group ที่เราต้องใช้ประชุมด่วนบ่ายนี้... มันหายไปค่ะ เมย์พยายามหาทั่วโต๊ะคุณรินรดาแล้วแต่ก็ไม่เจอ ถามเจ้าตัวก็เอาแต่ปฏิเสธท่าเดียว เมย์เกรงว่า... มันจะส่งผลกระทบต่อภาพลักษณ์ของบริษัทเรานะคะ" เมย์ฟ้องด้วยน้ำเสียงสั่นเครือที่จงใจบีบให้ฟังดูน่าสงสารที่สุด เกรซไม่แม้แต่จะชายตามองเมย์ผู้กำลังตีบทแตกกระเจิง สายตาคู่คมกริบของเธอกลับพุ่งตรงมาที่รินรดา ร่างสูงเพรียวสาวเท้าเข้ามาใกล้ทีละก้าว ความกดดันแผ่ซ่านออกมาจากตัวเธอจนรินรดายังต้องเผลอกลั้นหายใจ "รินรดา..." เกรซเรียกชื่อเธอด้วยน้ำเสียงต่ำพร่า ลมหายใจอุ่นร้อนเจือกลิ่นกาแฟจางๆ ลอยมาปะทะจมูก "เธอมีอะไรจะแก้ตัวไหม?" รินรดาเงยหน้าขึ้นสบตาคนตัวสูงกว่าอย่างไม่หลบเลี่ยง ต่อให้คนทั้งโลกจะไม่เชื่อใจเธอ แต่สายตาของเกรซในตอนนี้... มันไม่ใช่ความผิดหวัง แต่มันคือความระแวงที่ถูกจุดขึ้นมาโดยฝีมือของคนอื่นต่างหาก และนั่นแหละคือสิ่งที่เธอเจ็บใจที่สุด "ถ้าฉันบอกว่าไม่ได้ทำ... ท่านประธานจะเชื่อฉันไหมคะ?" รินรดาถามกลับด้วยน้ำเสียงที่สั่นน้อยๆ ไม่ใช่เพราะกลัว แต่เพราะความน้อยใจที่พุ่งพล่านขึ้นมาในอก เกรซนิ่งเงียบไปชั่วขณะ ขบกรามแน่นจนสันกรามขึ้นเป็นรอยนูน ดวงตาคู่สวยฉายแววความขัดแย้งรุนแรงภายในจิตใจ เธออยากจะเชื่อเด็กดื้อตรงหน้าเหลือเกิน แต่หลักฐานและสถานการณ์มันบีบบังคับให้เธอต้องทำตามกฎระเบียบของบริษัท "เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องเล่นๆ นะรินรดา..." เกรซพูดด้วยน้ำเสียงเข้มงวด ปากบางเม้มเข้าหากันแน่นเพื่อสะกดกลั้นอารมณ์บางอย่าง "เอกสารนั่นมีมูลค่ามหาศาล ถ้าเธอพิสูจน์ไม่ได้ว่ามันไม่ได้หายไปเพราะความสะเพร่าหรือเจตนาของเธอ ฉันก็ช่วยเธอไม่ได้เหมือนกัน" คำพูดนั้นแทงเข้ามาในใจของรินรดาจนชาหนึบ รอยยิ้มหยันผุดขึ้นที่มุมปากของเมย์อย่างปิดไม่มิด ชัยชนะอยู่แค่เอื้อมแล้วสำหรับนางมารร้ายประจำแผนก "ค่ะ ถ้าท่านประธานมองว่าฉันเป็นคนแบบนั้น..." รินรดาแค่นหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ดวงตารื้นไปด้วยหยาดน้ำใสแต่ถูกกักเก็บไว้อย่างหยิ่งผยอง "งั้นก็ตามใจเลยค่ะ อยากจะไล่ออกหรือสอบสวนฉันยังไงเชิญตามสบาย!" พูดจบ รินรดาก็สะบัดหน้าหนีเตรียมจะเดินพ้นออกไปจากรัศมีความอึดอัดนี้ ทว่าก่อนที่ปลายนิ้วของเธอจะแตะถึงลูกบิดประตู เสียงทุ้มห้วนของเกรซก็ดังตัดอากาศขึ้นมาเสียก่อน "หยุดอยู่ตรงนั้น... ใครอนุญาตให้เธอเดินหนีฉัน?" รินรดาชะงักเท้า หันกลับมามองด้วยความไม่เข้าใจ ทว่ายังไม่ทันที่เธอจะได้อ้าปากเถียง เกรซก็คว้าข้อมือเธอไว้แน่นด้วยแรงที่ไม่มากไม่น้อยเกินไป แต่มันรั้งตัวเธอไว้ให้อยู่กับที่ได้สนิท "ฉันยังไม่ได้บอกว่าจะไล่เธอออก..." เกรซกระซิบเสียงลอดไรฟัน ดวงตาคู่คมจ้องลึกเข้ามาในความดื้อรั้นของรินรดา "แต่ถ้าอยากพิสูจน์ความบริสุทธิ์... อยู่เคลียร์กับฉันในห้องส่วนตัวเดี๋ยวนี้" เมย์ที่ยืนมองเหตุการณ์อยู่หน้าโต๊ะทำงานหน้าเสียลงทันที รอยยิ้มแห่งชัยชนะเลือนหายไปจากใบหน้าเมื่อเห็นว่าเกรซไม่ได้ตกลหลุมพรางความเกลียดชังอย่างที่เธอวางแผนไว้ รินรดากะพริบตาปริบๆ ความโกรธเมื่อครู่มลายหายไปเกือบครึ่งเมื่อได้ยินประโยคถัดมาของประธานสาวปากร้าย เธอกัดปากตัวเองเบาๆ เพื่อซ่อนรอยยิ้มที่เกือบจะหลุดออกมา "ส่วนคุณเมย์..." เกรซปรายตามองเลขาฯ ตัวแสบด้วยแววตาเยียบเย็นจนเมย์สะดุ้งสุดตัว "ตามฉันเข้ามาด้วยเหมือนกัน... เรามีเรื่องต้องเคลียร์กันยาว" ร่างสูงหมุนตัวเดินนำลิ่วกลับเข้าไปในห้องทำงานส่วนตัวโดยมีรินรดากับเมย์เดินตามหลังเข้าไปอย่างจำใจ ประตูห้องถูกปิดลงสนิท ตัดขาดจากสายตาอยากรู้อยากเห็นของพนักงานคนอื่นๆ ทว่า... ทันทีที่แผ่นหลังบางของเกรซหมุนกลับมาเผชิญหน้ากับทั้งสองคนอีกครั้ง รอยยิ้มเย็นยะเยือกที่ปรากฏขึ้นบนมุมปากของประธานสาว กลับทำให้รินรดารู้สึกว่า... เกมนี้มันเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นจริงๆ เท่านั้น และคนที่ซ่อนเอกสารตัวจริงเอาไว้อาจจะไม่ใช่คนนอกอย่างที่ใครคิด "เอาล่ะ..." เกรซทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้หนังราคาแพง ไขว่ห้างด้วยท่าทางทรงอำนาจ ดวงตากวาดมองคนทั้งคู่สลับกันไปมา "ในเมื่อเอกสารมันไม่ได้หายไปไหนไกล... เพราะฉันเจอ 'สำเนา' อีกชุดอยู่ในลิ้นชักส่วนตัวของใครบางคนเรียบร้อยแล้ว" คำพูดนั้นทำให้หน้าของเมย์ถอดสีซีดเผือดลงทันที ร่างบางเซถอยหลังไปชนกับชั้นหนังสือด้านหลังอย่างคนหมดแรง รินรดาเบิกตากว้าง หันขวับไปมองเมย์ที่กำลังสั่นเป็นเจ้าเข้า ก่อนจะเบนสายตากลับมาสบกับเกรซที่ส่งยิ้มเจ้าเล่ห์มาให้เธอแบบเนียนๆ ชนิดที่คนปากแข็งไม่มีวันยอมรับออกมาตรงๆ "ทีนี้..." เกรซเคาะนิ้วเรียวลงบนโต๊ะทำงานเป็นจังหวะช้าๆ แววตาสั่นระริกด้วยความขบขันและเอ็นดูที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้ท่าทีดุร้าย "พวกเธอจะอธิบายเรื่องนี้ว่ายังไงดีล่ะคะ... คุณเลขาฯ ตัวดี?" หัวใจของรินรดากระตุกวูบ เคมีร้อนระอุระหว่างเธอกับประธานสาวซึนพุ่งทะยานจนแทบจะหลอมละลายความตึงเครียดในห้องให้มลายหายไปในพริบตาเดียว --- *(ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างความซึนของยัยท่านประธานและยัยน้องรินมาจนถึงตอนนี้นะคะ!)*