เมื่อเจ้านายไม่ปกป้อง

“ถ้าคุณเกรซไม่มีปัญญาปกป้องเลขาส่วนตัวจากคำครหาของคนอื่น ก็ไม่แปลกหรอกค่ะที่ตำแหน่งนี้จะว่างเว้นคนทำงานที่จงรักภักดี” เสียงของรินรดาดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันในห้องทำงานหรูหราบนชั้นสูงสุดของบริษัท ร่างบางไม่ได้ตะโกน แต่น้ำเสียงที่สั่นเครือด้วยแรงอารมณ์นั้นกรีดลึกลงไปในใจคนฟังเหมือนคมมีด เธอกำลังกอดอกแน่น พยายามสะกดกลั้นหยาดน้ำตาแห่งความน้อยใจที่มันพยายามจะเอ่อล้นออกมา เกรซวางปากกาในมือลงด้วยจังหวะที่นิ่งสนิท ดวงตาคู่คมดุจน้ำแข็งมองร่างบางตรงหน้าด้วยแววตาอ่านยาก “รินรดา อย่าใช้อารมณ์ตัดสินงาน ถ้าแค่นี้รับมือไม่ได้ ก็อย่ามาเป็นเลขาส่วนตัวของฉัน” “รับมือเหรอคะ?” รินรดาแค่นหัวเราะ เสียงหัวเราะที่บาดลึกยิ่งกว่าคำด่า “เมื่อกี้เมย์ตบหน้าฉันต่อหน้าพนักงานทั้งชั้น คุณเห็นไหมคะ? คุณเห็น แต่คุณเลือกที่จะหันไปมองเอกสารบนโต๊ะเหมือนฉันเป็นแค่อากาศธาตุ!” ความเจ็บปวดที่ฉายชัดในแววตาของรินรดาทำให้เกรซชะงักไปครู่หนึ่ง ทว่าความเย็นชาก็ถูกนำมาสวมทับอย่างรวดเร็วเกินกว่าที่ใครจะสังเกตเห็น เกรซลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เธอเดินอ้อมโต๊ะทำงานตัวใหญ่เข้ามาหาคนตรงหน้า กลิ่นน้ำหอมราคาแพงและไอความเย็นเยือกของประธานสาวที่แผ่ออกมาทำให้รินรดาถอยหลังกรูไปจนติดขอบหน้าต่าง “กฎของบริษัทคือการรักษาภาพลักษณ์” เกรซพูดเสียงเรียบ นิ้วเรียวยาวเชิดคางมนของรินรดาขึ้นมาให้สบตา “ฉันเป็นถึงประธานบริษัท จะให้ลงไปตบตีกับพนักงานเพื่อปกป้องเธอ? เธอคิดว่ามันสมควรหรือไง ริน?” “ฉันไม่ได้ขอให้คุณไปตบตีใคร!” รินรดาปัดมือเกรซออกอย่างแรง ความอัดอั้นตันใจที่สะสมมานานระเบิดออกมา “ฉันแค่ขอความเป็นธรรม! ในฐานะเจ้านายที่อ้างว่าฉันเป็นคนของตัวเอง คุณควรมีจุดยืน แต่ที่คุณทำอยู่ตอนนี้... มันแค่แสดงให้เห็นว่าฉันไม่มีค่าพอที่จะให้คุณเสียเวลาปกป้องด้วยซ้ำ” บรรยากาศในห้องตึงเครียดจนแทบหายใจไม่ออก รินรดารู้สึกเหมือนหัวใจถูกบีบจนแทบแหลกสลาย เธอไม่ได้ต้องการความรักที่หวือหวาจากเจ้านายสาวจอมซึนคนนี้หรอก แต่เธอต้องการ 'ความมั่นใจ' ว่าคนที่เธอทุ่มเททำงานให้จนแทบถวายชีวิต จะไม่ปล่อยให้เธอถูกเหยียบย่ำท่ามกลางฝูงหมาป่าในออฟฟิศนี้ “ถ้ามองว่าฉันไม่มีค่า... ก็เชิญคุณไปหาเลขาใหม่ได้เลยค่ะ” รินรดาเอ่ยเสียงสั่น พยายามรวบรวมเศษเสี้ยวความมั่นใจสุดท้ายของตัวเอง “ตั้งแต่วันพรุ่งนี้เป็นต้นไป ฉันจะขอลางานเพื่อพิจารณาตัวเองใหม่ ว่าการอยู่ที่นี่มันคุ้มกับศักดิ์ศรีที่เสียไปหรือเปล่า” “เธอพูดอะไรออกมา รู้ตัวไหมรินรดา?” เกรซขมวดคิ้วแน่น ดวงตาเปลี่ยนเป็นวูบไหวอย่างห้ามไม่ได้ ความซึนเดเระที่เคยใช้เป็นเกราะป้องกันกำลังจะพังทลายลงเพราะความดื้อรั้นของเลขาสาว “ฉันรู้ดีค่ะ... และฉันก็รู้ด้วยว่าคุณน่ะไม่ได้แคร์ใครนอกจากตัวเอง” รินรดาสะบัดหน้าหนี เตรียมจะเดินออกจากห้อง ทว่าในวินาทีที่มือบางแตะลงบนลูกบิดประตู เสียงของเกรซก็ดังไล่หลังมา ซึ่งมันไม่ได้มีความเย็นชาหลงเหลืออยู่อีกแล้ว “ถ้าเดินออกไปตอนนี้... ก็อย่าหวังว่าจะได้กลับมาอีก” รินรดาชะงักมือที่กำลังจะบิดลูกบิด เธอไม่ได้หันกลับไปมอง แต่แผ่นหลังที่สั่นเทานั้นสะท้อนความเสียใจได้อย่างชัดเจน เธอตัดสินใจเดินออกไปโดยไม่เหลียวหลังกลับมา ทิ้งให้เกรซยืนนิ่งอยู่กลางห้องเพียงลำพังด้วยความรู้สึกปั่นป่วนที่ควบคุมไม่ได้ เวลาผ่านไปเกือบชั่วโมงที่รินรดานั่งเก็บของใส่กล่องกระดาษด้วยความว่างเปล่า ทันใดนั้น เสียงเคาะประตูห้องทำงานของเธอก็ดังขึ้นก่อนที่มันจะเปิดออกโดยไม่ได้รับอนุญาต เมย์เดินเข้ามาด้วยรอยยิ้มเยาะเย้ย แววตาคู่สวยของศัตรูหัวใจคู่นี้จ้องมองกล่องในมือรินรดาด้วยความสะใจ “จะไปจริงๆ เหรอจ๊ะ? น่าเสียดายจัง... ยังไม่ทันจะได้ดูเลยว่าถ้าคุณเกรซรู้ความลับเรื่องที่เธอแอบเอาเอกสารสำคัญไปปล่อยข้างนอก เธอจะยังกล้าเก็บเธอไว้ไหม” รินรดาชะงักกึก หันกลับมามองเมย์ด้วยแววตาที่เปลี่ยนไปจากความเสียใจเป็นความตกตะลึง “เธอพูดเรื่องอะไร?” “อ้าว... ไม่รู้เหรอ?” เมย์ก้าวเข้ามาใกล้ กระซิบข้างหูด้วยน้ำเสียงที่ทำลายทุกความหวัง “ก็เรื่องหลักฐานที่คุณเกรซถืออยู่ในมือน่ะ... หลักฐานที่จะเอาผิดเธอได้ทุกเมื่อ ถ้าเธอคิดจะเดินหนีออกไปจากชีวิตของเขา... เกรซบอกฉันเองว่า เธอเป็นแค่เครื่องมือที่รอเวลาใช้งานเสร็จแล้วทิ้งเท่านั้นแหละ” วินาทีนั้น รินรดารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหยุดหมุน เธอหันกลับไปมองประตูห้องทำงานของเกรซที่แง้มไว้เพียงเล็กน้อย และเห็นเงาของร่างสูงที่ยืนนิ่งอยู่ในเงามืด... สายตาของเกรซที่มองมานั้นไม่ได้มีแต่ความเย็นชา แต่กลับมีความลับบางอย่างที่รินรดาไม่เคยอ่านออกซ่อนอยู่ ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมลุ้นไปกับรินรดานะคะ โรสแมรี่พิษสัญญาว่าจะไม่ทำให้ผิดหวังค่ะ