ความเย็นชาที่เจ็บปวดกว่าเดิม

เสียงกระดาษรายงานบนโต๊ะทำงานราคาแพงถูกพลิกด้วยปลายนิ้วเรียวยาวที่สวมแหวนเพชรเม็ดโต มันไม่ใช่เสียงที่ดังนัก แต่ทุกครั้งที่กระดาษแผ่นนั้นกระทบกัน มันกลับดังสะท้อนก้องกังวานอยู่ในโสตประสาทของรินรดา ราวกับเสียงนาฬิกาจับเวลาถอยหลังที่กำลังนับถอยหลังสู่ความพินาศของหัวใจตัวเอง รินรดายืนตัวตรง แผ่นหลังเหยียดตรงราวกับนางพญาที่กำลังเดินขึ้นลานประหาร ดวงตากลมโตคู่สวยจดจ้องไปยังร่างสูงโปรดของประธานสาวที่นั่งไขว่ห้างอยู่หลังโต๊ะทำงานตัวใหญ่ เกรซในยามนี้สวมชุดสูทเข้ารูปสีเทาเข้มที่ขับเน้นออร่าความเย่อหยิ่งและทรงอำนาจออกมาจนน่าหมั่นไส้ แต่สิ่งที่ทำให้รินรดาแทบคลั่งไม่ใช่ความดุร้ายนั้น... แต่มันคือ ‘ความว่างเปล่า’ ที่อีกฝ่ายจงใจสร้างขึ้นต่างหาก "รายงานการประชุมโปรเจกต์ร่วมทุนกับพาร์ทเนอร์ต่างประเทศ ฉันตรวจดูแล้วค่ะ" น้ำเสียงของเกรซเรียบนิ่ง เย็นชา และราบเรียบ ราวกับกำลังพูดคุยกับหุ่นยนต์ไร้ชีวิต ไม่ใช่เลขานุการสาวที่เคยถูกเธอจูบจนสติหลุดไปเมื่อไม่กี่วันก่อนหน้านี้ และนั่นคือสิ่งที่รินรดาเกลียดที่สุด... ความพยายามอย่างสุดชีวิตที่จะตีเส้นแบ่งเขต "มีตรงไหนต้องแก้ไขเพิ่มไหมคะ ท่านประธาน" รินรดาจงใจเน้นเสียงคำว่า 'ท่านประธาน' ให้หนักแน่น เพื่อตอกย้ำระยะห่างที่อีกฝ่ายต้องการ เกรซเงยหน้าขึ้นจากแฟ้มเอกสาร ดวงตาคู่คมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาไร้กรอบมองลอดผ่านเลนส์มาด้วยความเรียเฉย ริมฝีปากสีพีชธรรมชาติเม้มเข้าหากันเล็กน้อย ก่อนจะเอื้อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ทำเอาคนฟังรู้สึกเหมือนโดนน้ำสาดหน้า "ไม่มีค่ะ... ทุกอย่างเป็นไปตามมาตรฐานที่คุณรินรดาควรจะทำ" เกรซเว้นจังหวะไปนิดหนึ่ง ก่อนจะเสริมด้วยประโยคที่เชือดเฉือนหัวใจคนฟังจนยับเยิน "ทำงานได้ดีและมืออาชีพมากค่ะ สมกับที่เราตกลงกันไว้ว่าจะรักษา ‘ขอบเขต’ ของเจ้านายกับลูกน้องให้ชัดเจน" รินรดาเม้มปากแน่นจนห่อเลือด ความโกรธปะปนกับความน้อยใจพุ่งพล่านขึ้นมาจนจุกอก มือเรียวที่ประสานกันไว้ข้างลำตัวกำเข้าหากันแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ หล่อนอยากจะกรี๊ดใส่หน้าผู้หญิงปากแข็งคนนี้เหลือเกิน ว่าไอ้ขอบเขตบ้าบออะไรนั่นน่ะ ตัวเองเป็นคนเริ่มขีดมันขึ้นมาใหม่ทั้งๆ ที่เพิ่งจะพังมันลงไปกับมือแท้ๆ! "ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ดิฉันขอตัวไปเคลียร์งานข้างนอกนะคะ" รินรดาเชิดหน้าขึ้น เลิกคิ้วสูงอย่างท้าทายตามประสาคนที่ไม่เคยยอมก้มหัวให้ใคร แม้ข้างในจะร้าวรานจนแทบแตกสลายก็ตาม "หวังว่าท่านประธานจะพอใจกับ ‘ความเป็นมืออาชีพ’ ของดิฉันไปนานๆ นะคะ... อย่าเพิ่งนึกเสียดายทีหลังล่ะ" พูดจบ รินรดาก็หมุนตัวเตรียมจะเดินสะบัดออกไปจากห้อง แต่วินาทีที่ก้าวเท้าออกไป เสียงทุ้มต่ำแต่ทรงพลังของเกรซก็ดังลอดไรฟันตามหลังมา "อย่าสำคัญตัวผิดไปเลยค่ะ คุณรินรดา... คนอย่างเกรซ ไม่เคยเสียดายอะไรที่ไม่มีค่าพอจะจดจำ" รินรดาชะงักฝีเท้า หัวใจกระตุกวูบราวกับตกจากหน้าผาสูงชัน หล่อนสูดหายใจเข้าลึกเพื่อระงับความสั่นเทาของเรียวปาก ก่อนจะหันกลับไปยิ้มหวานหยดย้อยให้เจ้านายตัวดี ยิ้มที่ไปไม่ถึงดวงตา ยิ้มที่เต็มไปด้วยหนามแหลมคม "ค่ะ ขอบคุณสำหรับคำเตือนนะคะ" ปัง! ประวัติศาสตร์ความซึนเดระของประธานสาวคงไม่มีวันจบสิ้น ถ้าหากเสียงปิดประตูห้องทำงานจะไม่ดังสนั่นจนทำให้เมย์ที่เพิ่งเดินถือแฟ้มเอกสารผ่านมาสะดุ้งโหยง เมย์มองรินรดาที่เดินหน้าบึ้งตึงออกมาด้วยสายตาจับผิด ก่อนจะกระตุกยิ้มมุมปากอย่างเยาะเย้ย "อ้าว รินรดา หน้าตาดูไม่ได้เลยนะยะ โดนท่านประธานเฉดหัวไล่ออกมาเหรอ ถึงได้ทำหน้าเหมือนคนอกหักแบบนั้น" เมย์แกล้งแซะด้วยน้ำเสียงดัดจริต ตั้งใจให้ดังพอที่คนข้างในห้องจะได้ยิน รินรดาตวัดสายตาคมกริบมองเมย์ทันที อารมณ์ที่กำลังคุกรุ่นอยู่แล้วยิ่งพุ่งทะยานขึ้นไปอีกสิบระดับ หล่อนก้าวเข้าไปประชิดเมย์ด้วยท่าทีคุกคาม จนเมย์ต้องผถอยหลังไปครึ่งก้าว "ถ้าว่างมากนัก ก็เอาเวลาไปตรวจตัวเลขงบประมาณที่ตัวเองทำผิดพลาดเมื่อเช้าเถอะค่ะคุณเมย์ อย่ามาเสร่อเรื่องของชาวบ้านเลย... อ้อ แล้วก็ระวังเก้าอี้เลขาฯ ใต้ก้นคุณไว้ให้ดีๆ ล่ะ เพราะฉันอาจจะฮุบมันมาเป็นของตัวเองทั้งหมดโดยที่คุณไม่รู้ตัวก็ได้" รินรดาเอ่ยกระซิบด้วยน้ำเสียงเยือกเย็นและเฉียบคม ก่อนจะเดินกระแทកไหล่เมย์ผ่านไปอย่างไม่ไว้หน้า ทิ้งให้เมย์ยืนหน้าเสีย กำแฟ้มในมือแน่นด้วยความแค้นเคือง ภายในห้องทำงานที่กลับมาเงียบสงบอีกครั้ง เกรซทิ้งตัวลงพนักเก้าอี้หนังราคาแพงอย่างคนหมดแรง แว่นสายตาถูกถอดออกแล้ววางไว้บนโต๊ะ นิ้วเรียวนวดขมับตัวเองเบาๆ เพื่อขับไล่ความปวดตุบที่แล่นริ้วขึ้นมา คำพูดเมื่อครู่... มันไม่ใช่สิ่งที่เธออยากพูดออกไปเลยสักนิด เกรซหลับตาลงแล้วภาพเหตุการณ์เมื่อคืนก่อนก็ย้อนกลับมาในหัว ภาพที่รินรดาร้องไห้สะอื้นอยู่ในอ้อมแขน ภาพที่ริมฝีปากนุ่มหยุ่นนั้นตอบรับสัมผัสของเธออย่างเต็มใจ มันคือความหวั่นไหวครั้งใหญ่ในชีวิตที่คนอย่างเกรซไม่เคยรับมือไหว และวิธีเดียวที่จะปกป้องหัวใจตัวเองจากความรู้สึกที่ลึกซึ้งเกินเลย ก็คือการสร้างกำแพงความเย็นชาขึ้นมาห่อหุ้มเอาไว้... กำแพงที่เธอบอกตัวเองว่ามันปลอดภัยที่สุด แต่ทำไมพอมันผลักไสอีกฝ่ายออกไปจริงๆ หัวใจเธอกลับรู้สึกเหมือนกำลังถูกบดขยี้ด้วยมือของตัวเองกันนะ? "โง่ที่สุดเลยเกรซ..." ประธานสาวพึมพำกับความว่างเปล่า ปล่อยให้น้ำตาหยดเล็กๆ ที่ไม่เคยยอมแพ้ใครไหลรินลงมาเงียบๆ ที่หางตา ก๊อกๆๆ! เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งสั้นๆ ก่อนที่ประตูจะถูกผลักเปิดออกโดยไม่รออนุญาต รินรดาที่ควรจะออกไปทำงานข้างนอกแล้ว กลับยืนอยู่ตรงกรอบประตูด้วยสีหน้าเรียบเฉย แววตาคู่สวยไม่ได้มีความโกรธเกรดหลงเหลืออยู่เลย แต่มันกลับฉายแววความมุ่งมั่นบางอย่างที่ทำให้เกรซต้องรีบปาดน้ำตาออกอย่างลิบลับ "คุณ... เข้ามาทำไมอีก ฉันบอกแล้วไม่ใช่เหรอว่าให้ไปทำงาน!" เกรซรีบปรับน้ำเสียงให้กลับมาแข็งกร้าวตามสัญชาตญาณการป้องกันตัว พร้อมกับสวมแว่นตากลับเข้าไปอย่างรวดเร็ว รินรดาไม่ตอบ หล่อนก้าวเข้ามาในห้องทีละก้าว ช้าๆ แต่หนักแน่น ปิดประตูห้องล็อกกลอนด้วยเสียงคลิเบาๆ ที่ดังก้องกังวานในความเงียบ ก่อนจะเดินตรงดิ่งเข้าไปหยุดยืนประชิดหน้าโต๊ะทำงานของประธานสาว จนเกรซต้องเงยหน้ามองด้วยความตกใจระคนหวาดหวั่น "คุณรินรดา จะทำอะไร..." รินรดาโน้มตัวลงมาใช้มือทั้งสองข้างยันขอบโต๊ะทำงานของเกรซไว้ โน้มใบหน้าเข้าไปใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน แววตาสั่นระริกแต่เต็มไปด้วยความดื้อรั้นคู่นั้นจ้องลึกเข้าไปในดวงตาสีเข้มของเกรซอย่างไม่มีใครยอมใคร "ท่านประธานบอกว่าเราต้องรักษาขอบเขตใช่ไหมคะ?" รินรดาเอ่ยเสียงกระซิบแผ่วเบา แต่ทว่าเฉียบขาดและเย้ายวนในเวลาเดียวกัน "งั้นฉันขอถามอะไรหน่อยสิคะ... ในเมื่อเราอยู่ในขอบเขตของความเป็น ‘เจ้านายกับลูกน้อง’ แล้วทำไม..." รินรดาเว้นจังหวะ ปล่อยให้ลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่บนพวงแก้มเนียนของอีกฝ่าย ก่อนจะยิ้มมุมปากอย่างท้าทาย "...หัวใจของท่านประธาน ถึงยังเต้นแรงจนฉันได้ยินเสียงมันชัดเจนขนาดนี้ล่ะคะ?" เกรซเบิกตากว้าง ลมหายใจสะดุดกึก ร่างกายแข็งทื่อราวกับถูกสาปให้กลายเป็นหิน เมื่อปลายนิ้วเรียวของรินรดาเอื้อมขึ้นมาแตะเบาๆ ที่ตำแหน่งเหนือหัวใจข้างซ้ายของเธอพอดี... จุดที่ความลับทั้งหมดกำลังถูกเปิดโปงอย่างไม่มีทางหลบหนี ขอบคุณที่อยู่เคียงข้างและเดินทางร่วมกันมาจนถึงตอนนี้ค่ะ --- **[โรสแมรี่พิษ]**