ความทรงจำในวันวาน

กลิ่นอายจางๆ ของชาคาโมมายล์ที่ยังหลงเหลืออยู่บนโต๊ะทำงานตัวใหญ่ในห้องชุดเพนต์เฮาส์หรู คือสิ่งเดียวที่เชื่อมโยงรินรดากับความวุ่นวายตลอดสัปดาห์ที่ผ่านมา นิ้วเรียวสวยเคาะลงบนแก้วเซรามิกเคลือบเงาเบาๆ สมาธิของเธอไม่ได้อยู่ที่ตัวเลขงบประมาณมหาศาลบนหน้าจอแท็บเล็ต หากแต่กำลังถูกดึงทึ้งด้วยภาพเหตุการณ์เมื่อหลายเดือนก่อน—ช่วงเวลาที่เธอยังเป็นแค่พนักงานสัญญาจ้างโนมเนมในแผนกบัญชี ผู้หญิงคนนั้น... คนที่ขึ้นชื่อว่า ‘ท่านประธานจอมเผด็จการ’ เคยยื่นร่มคันใหญ่สีดำสนิทมาให้ในวันที่ฝนตกกระหน่ำจนร่างทั้งร่างเปียกปอน ทั้งที่ปากก็ยังคงพ่นคำพูดเชือดเฉือนทำนองว่า *‘อย่าทำตัวเป็นภาระให้บริษัทต้องมาตามเช็ดตามล้าง’* ปากแข็ง... ช่างเป็นผู้หญิงที่ปากแข็งและใจร้ายที่สุดเท่าที่รินรดาเคยพบเจอมาในชีวิต “เหม่ออะไรอยู่คะคุณเลขาฯ หรือว่าตัวเลขในงบมันน้อยเกินไปจนทำให้สมองคุณประมวลผลไม่ทัน” เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยดังขึ้นจากกรอบประตูห้องทำงานส่วนตัว ร่างระหงของเกรซก้าวเข้ามาด้วยจังหวะก้าวที่มั่นคง ชุดสูทเข้ารูปสีเทาเข้มขับเน้นออร่าความน่าเกรงขาม ทว่าแววตาคู่คมกลับฉายประกายความห่วงใยเจือความหงุดหงิดไว้อย่างมิดชิด—หรือพยายามจะมิดชิด แต่มันตบตารินรดาไม่ได้หรอกนะคะ รินรดาเงยหน้าขึ้นสบตาอีกฝ่ายทันที รอยยิ้มบางเบาถูกจุดขึ้นที่มุมปากอย่างท้าทายตามสไตล์คนที่ไม่เคยคิดจะยอมก้มหัวให้ใคร “ดิฉันแค่กำลังทบทวนความทรงจำค่ะท่านประธาน... ทบทวนดูว่า ที่ผ่านมาดิฉันทนทำงานกับคนปากร้ายใจดีคนนี้ไปได้อย่างไรตั้งนาน” เกรซชะงักไปนิดหนึ่ง ปฏิกิริยาทางกายแค่นั้นก็เพียงพอแล้วที่จะทำให้รินรดารู้ว่า คำพูดเมื่อครู่นี้ไปสะกิดโดนปมความรู้สึกบางอย่างเข้าอย่างจัง เกรซเม้มริมฝีปากแน่น เผลอหลบสายตาไปเสมองานบนโต๊ะก่อนจะเชิดหน้าขึ้นตามฟอร์ม “อย่าสำคัญตัวผิดไปเลยรินรดา ฉันก็แค่ไม่อยากให้ลูกน้องคนสนิทมาล้มป่วยคาออฟฟิศให้เป็นเสนียดจัญไรสายตาคนอื่นก็เท่านั้น” ประธานสาวตอกกลับด้วยน้ำเสียงเยียบเย็น พยายามสร้างกำแพงน้ำแข็งกั้นกลางระหว่างกันเหมือนเช่นเคย แต่รินรดากลับไม่รู้สึกสะทกสะท้านเหมือนเก่าอีกต่อไป หัวใจดวงน้อยกลับเต้นแรงขึ้นด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน ทั้งหมั่นไส้ ทั้งเอ็นดู และ... หวั่นไหวอย่างน่าประหลาด ยิ่งนึกย้อนไปถึงตอนที่เธอป่วยหนักแล้วเกรซแอบแวะมาดูแลหายามาให้เงียบๆ โดยไม่ยอมบอกใคร ความรู้สึกอุ่นวาบก็แล่นพล่านขึ้นมาในอกจนน่ากลัว “ปากแข็งแบบนี้ ระวังนะคะ... สักวันถ้าดิฉันเกิดเบื่อแล้วลาออกจริงๆ คนที่จะต้องมานั่งกลืนน้ำลายตัวเองอาจจะไม่ใช่ดิฉันก็ได้” รินรดาแกล้งเอ่ยหยอกเย้า พร้อมกับลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก้าวเข้าไปประชิดร่างสูงโปร่งของอีกฝ่ายทีละน้อยจนเกรซต้องถอยหลังไปชนกับขอบโต๊ะทำงาน “เธอกล้าขู่ฉันเหรอ รินรดา!” เกรซเสียงแข็งขึ้นมาทันที ดวงตากลมโตฉายแววตื่นตระหนกเล็กน้อยเมื่อร่างของเลขาฯ สาวเข้ามาใกล้เสียจนได้กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ที่คุ้นเคย “เปล่าขู่ค่ะ แค่เตือนด้วยความหวังดีในฐานะ... คนที่เคยได้รับความใจดีจากคุณก็เท่านั้นเอง” รินรดาจงใจเน้นเสียงตรงคำว่าใจดี พร้อมกับโน้มใบหน้าเข้าไปกระซิบชิดริมหูของคนตัวสูงกว่า “จำได้ไหมคะ วันนั้นที่คุณบอกว่ารำคาญฉันนักหนา แต่ก็ยังอุตส่าห์... วางยาแก้ปวดไว้ให้บนโต๊ะ” ร่างของเกรซแข็งทื่อไปในทันที เลือดในกายสูบฉีดขึ้นมาบนใบหน้าจนพวงแก้มเนียนขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างเห็นได้ชัด ความลับที่อุตส่าห์เก็บซ่อนไว้ถูกขุดคุ้ยขึ้นมาต่อหน้าต่อตาแบบนี้ ทำให้ประธานสาวผู้เย่อหยิ่งไปไม่เป็นเลยทีเดียว “เธอ... เพ้อเจ้ออะไร ใครเขาใส่ใจเธอกัน!” เกรซรีบปฏิเสธเสียงสูง มือเรียวพยายามจะผลักไหล่บางให้ออกห่าง แต่รินรดากลับไวทันคว้าข้อมือนั้นไว้เสียก่อน แรงปะทะระหว่างทั้งคู่สร้างบรรยากาศที่ร้อนรุ่มและชวนให้หัวใจเต้นผิดจังหวะในห้องทำงานส่วนตัว ทว่า... ในจังหวะที่สายตาของทั้งสองกำลังประสานกันอย่างไร้คำพูด และระยะห่างระหว่างริมฝีปากเหลือเพียงแค่คืบเดียว— *ก๊อกๆๆ* เสียงเคาะประตูดังขึ้นขัดจังหวะอย่างไม่รู้กาลเทศะ ตามด้วยการเปิดพรวดเข้ามาอย่างไร้มารยาทของเมย์ ที่ก้าวเข้ามาพร้อมกับแฟ้มเอกสารในมือและรอยยิ้มเยาะ “อุ๊ย! ขอโทษค่ะท่านประธาน พอดีฉันมีเอกสารด่วนต้องให้เซ็น... ไม่คิดว่าพวกคุณจะกำลัง ‘เคลียร์งาน’ กันอย่างใกล้ชิดขนาดนี้” เมย์หยุดยืนอยู่ที่หน้าโต๊ะ สายตากวาดมองทั้งคู่ด้วยความรู้สึกอิจฉาริษยาที่ปิดไม่มิด รินรดาถอยหลังกลับมายืนเว้นระยะทันที ใบหน้าเรียบเฉยแต่แววตาฉายความกรุ่นโกรธขึ้นมาอย่างชัดเจน เกรซเองก็ปรับสีหน้ากลับมาเป็นท่านประธานผู้เย็นชาได้อย่างรวดเร็ว แม้ว่าจังหวะการหายใจจะยังคงติดขัดอยู่ก็ตาม “วางไว้แล้วออกไปซะ เมย์” เกรซสั่งเสียงเฉียบขาด เมย์ยิ้มมุมปาก วางเอกสารลงบนโต๊ะก่อนจะเหลือบมองรินรดาด้วยสายตาเหยียดหยาม “ระวังหน่อยนะคะรินรดา ช่วงนี้ยิ่งมีข่าวลือหนาหูอยู่ด้วยว่าเลขาฯ บางคนกำลังใช้วิธีสกปรกไต่เต้า... ระวังตำแหน่งที่ยืนอยู่ตอนนี้ จะหลุดลอยหายไปโดยไม่รู้ตัวนะคะ” บรรยากาศในห้องดิ่งลงติดลบในพริบตา รินรดากำมือแน่นเตรียมจะสวนกลับให้หน้าชา แต่ทว่า... เกรซกลับขยับตัวก้าวออกมายืนบังร่างของเธอไว้ครึ่งหนึ่ง สายตาคมกริบที่ส่งไปยังเมย์น่ากลัวเสียจนคู่กรณีถึงกับผงะถอยหลัง “ถ้ายังไม่อยากตกงานในอีกสามวินาทีข้างหน้า กรุณาไสหัวออกไปจากห้องของฉันซะ... เดี๋ยวนี้!” อ่านตอนต่อไปแล้วเตรียมจิกหมอนพร้อมฟาดฟันกับปมปัญหาที่กำลังเดือดพล่านในตอนหน้ากันต่อได้เลยนะคะ! *(ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างและสนับสนุน "โรสแมรี่พิษ" มาโดยตลอดนะคะ)*