เช้าวันที่ทุกอย่างเปลี่ยนไป

"ถ้าคุณยังมองด้วยสายตาแบบนั้นอีกทีเดียว ฉันจะถือว่าคุณอยากโดนไล่อออกตั้งแต่ยังไม่ทันลงชื่อเข้างานค่ะ ท่านประธาน" น้ำเสียงติดจะหงุดหงิดเล็กน้อยดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันภายในห้องทำงานส่วนตัวของเพนต์เฮาส์หรู รินรดายกมือขึ้นกอดอก แน่นอนว่าพยายามอย่างยิ่งที่จะซ่อนรอยแดงจาง ๆ ตรงซอกคอที่เกิดจากฝีมือของคนตรงหน้าเมื่อคืนเอาไว้ใต้ปกเสื้อเชิ้ตสีขาวที่ติดกระดุมจนถึงเม็ดบนสุด แม้ความจริงมันจะไม่ได้ช่วยพรางอะไรมากนักในสายตาคมกริบคู่นั้น เกรซไม่ได้ตอบอะไรในทันที เธอยังคงนั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้หนังราคาแพง แผ่นหลังพิงพนักด้วยท่าทีผ่อนคลายราวกับผู้กุมชัยชนะ แต่ดวงตาสีเข้มคู่นั้นกลับพราวระยับด้วยประกายความกรุ่นขันที่ปิดไม่มิด นิ้วเรียวยาวเคาะโต๊ะทำงานเป็นจังหวะช้า ๆ เชิงหยอกเย้า "ไล่ออกเหรอคะ? แปลกจัง... ทั้งที่เมื่อคืนก่อน คุณเพิ่งบอกเองแท้ ๆ ว่าขาดฉันไม่ได้" รah! รินรดาอยากจะยกแฟ้มเอกสารในมือฟาดหน้าสวย ๆ นั่นสักทีให้หายหมั่นไส้ คำพูดคำจาหน้าตาเฉยแบบนี้มันช่างน่าหยิกนัก เกรซในยามปกติคือบอสสาวผู้เย็นชา ไร้ความปรานี และเป็นที่เกรงกลัวของพนักงานทั้งบริษัท แต่พอเป็นยามวิกาล... เธอกลับกลายเป็นยัยปีศาจเจ้าเล่ห์ที่ขโมยทั้งลมหายใจและสติสัมปชัญญะไปเสียหมด ความทรงจำจากค่ำคืนที่ผ่านมายังคงร้อนผ่าวอยู่ในกระแสเลือด กลิ่นน้ำหอมราคาแพงเคล้าคลอไปกับสัมผัสอุ่นร้อนที่ยังหลงเหลืออยู่บนผิวเนื้อ รินรดาเม้มริมฝีปากแน่น เธอยอมรับว่าตัวเองพลาด... พลาดที่ปล่อยให้ความเปราะบางในคืนนั้นครอบงำ จนเผลอแสดงด้านที่อ่อนแอและยอมจำนนต่อผู้หญิงจอมบงการคนนี้เข้าอย่างจัง "นั่นมันสถานการณ์เฉพาะกิจค่ะ และฉันถือว่าเราตกลงกันแล้วว่าจะให้มันจบแค่ในห้องนอน" รินรดาเชิดหน้าขึ้น พยายามดึงมาดเลขาสุดมั่นกลับคืนมาให้เร็วที่สุด "กรุณาแยกแยะระหว่างเรื่องส่วนตัวกับงานด้วยค่ะ บอส" เกรซแค่นหัวเราะเบา ๆ ในลำคอ รอยยิ้มมุมปากของเธอมันช่างชวนให้หมั่นไส้เสียจนรินรดาต้องเบือนหน้าหนีไปทางอื่น ประธานสาวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวเข้ามาใกล้ทีละก้าวอย่างเชื่องช้า แต่มันกลับสร้างแรงกดดันมหาศาลให้กับคนตัวเล็กกว่าที่ยืนตรึงอยู่กับที่ "เรื่องบนเตียงเหรอคะ?" เกรซจงใจกระซิบชิดริมหู น้ำเสียงทุ้มต่ำและแหบพร่าเล็กน้อยจงใจยั่วเย้า "แต่ฉันคิดว่าร่างกายของคุณมันดูจะซื่อตรงกว่าปากเยอะเลยนะคะ รินรดา... ตอนที่คุณครางชื่อฉันเมื่อคืน เสียงมันดังทะลุไปถึงห้องนั่งเล่นเลยนะ อยากให้ฉันเปิดคลิปเสียงให้พนักงานข้างนอกฟังไหมล่ะคะ" "คุณเกรซ!" หน้าหวานขึ้นสีจัดทันทีด้วยความโกรธปนความอาย เธอหันขวับกลับมาหมายจะต่อปากต่อคำให้เจ็บแสบ แต่กลับพบว่าระยะห่างระหว่างใบหน้าของพวกเธอมันใกล้กันเกินไปจนลมหายใจแทบจะผสานเป็นสายเดียวกัน ดวงตากลมโตสบเข้ากับนัยน์ตาคู่คมที่ฉายแววคลั่งรักอย่างปิดไม่มิด แม้ปากจะร้ายกาจและชอบหาเรื่องแกล้ง แต่สัมผัสอบอุ่นที่โอบกอดเธอไว้ตลอดทั้งคืน มันไม่ใช่เรื่องโกหก เกรซอาจจะเป็นคนซึนเดระระดับร้อยล้าน แต่วินาทีที่นิ้วเรียวนั้นเกลี่ยปอยผมออกจากแก้มให้เธออย่างเบามือ มันก็ทำให้หัวใจที่พยายามแข็งกระด้างค่อย ๆ ละลายลงอย่างน่าหงุดหงิด "เลิกทำหน้าเหมือนแมวหวงก้างสักทีค่ะ" เกรซเสียงอ่อนลงเล็กน้อย น้ำเสียงที่มักจะใช้สั่งการลูกน้องในบริษัทหายไป เหลือเพียงความอ่อนโยนที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความดื้อรั้น "ฉันรับผิดชอบในสิ่งที่ทำก็แล้วกัน... ไม่เบี้ยวค่าจ้างหัวใจคุณหรอกน่า" "ใครต้องการความรับผิดชอบจากคุณกันคะ ฉันแค่อยل..." ก๊อก ๆ ๆ! เสียงเคาะประตูดังขึ้นขัดจังหวะบทสนทนาอันตึงเครียดแต่หวานล้ำราวกับมีไฟสถิตอยู่ตรงกลาง รินรดาสะดุ้งสุดตัว รีบผลักอกเกรซให้ออกห่างทันทีอย่างลุกลี้ลุกลน ขณะที่ประธานสาวขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่สบอารมณ์อย่างยิ่งที่ถูกมารผจญเข้ามาขัดจังหวะเวลาส่วนตัว "เข้ามา!" เกรซปรับน้ำเสียงกลับมาเป็นโหมดเย็นชาและทรงอำนาจได้ภายในเสี้ยววินาที ประตูกระจกบานใหญ่ถูกผลักเปิดออก ปรากฏร่างของเมย์ เพื่อนสนิทและคู่อริตัวฉกาจที่ถือแฟ้มรายงานการประชุมก้าวเข้ามาด้วยรอยยิ้มหวานหยด แต่ดวงตากลับกวาดตามองสำรวจทั้งรินรดาและเกรซด้วยความสงสัยใคร่รู้ "ขอโทษที่ขัดจังหวะนะคะท่านประธาน พอดีเอกสารด่วนจากฝ่ายการตลาดต้องให้คุณเซ็นอนุมัติเช้านี้ค่ะ..." เมย์หยุดพูดชั่วขณะ สายตาคมกริบเหลือบไปเห็นปกเสื้อเชิ้ตของรินรดาที่ปิดไม่มิด รวมถึงท่าทางกระอักกระอ่วนของทั้งคู่ รอยยิ้มบนมุมปากของเมย์ก็ยิ่งกว้างขึ้นอย่างมีความหมาย "แหม... ดูเหมือนห้องทำงานของท่านประธานวันนี้ จะมีบรรยากาศร้อนแรงกว่าปกติเสียอีกนะคะเนี่ย รินรดา... สีหน้าเธอดูสดชื่นเป็นพิเศษนะเมื่อคืนคงนอนหลับสบายดีสินะคะ?" บรรยากาศในห้องดิ่งฮวบทันที ความเงียบเข้าปกคลุมราวกับมีกระแสไฟฟ้าสถิตอยู่รอบตัว รินรดากำมือแน่นด้วยความรู้สึกใจหายวาบ ขณะที่เกรซหรี่ตามองเมย์ด้วยแววตานิ่งสนิทที่แฝงไปด้วยความอันตรายขั้นสุด และก่อนที่ใครจะได้ทันเอ่ยคำพูดใดออกมาเพื่อทำลายความอึดอัดนี้ เสียงโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะทำงานของเกรซก็แผดเสียงดังขึ้นทำลายความเงียบ ประธานสาวก้มลงมองหน้าจอเพียงแวบเดียว ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตากับรินรดาด้วยสีหน้าที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง—เป็นแววตาที่ทำให้สัญชาตญาณเตือนภัยในหัวของรินรดากรีดร้องลั่นว่า "กำลังมีหายนะครั้งใหญ่รออยู่" "รินรดา..." เกรซเอ่ยเรียกชื่อเธอด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบแต่น่ากลัว "ทางด้านล่างแจ้งว่า... มี 'แขกที่ไม่ได้รับเชิญ' กำลังอาละวาดพยายามจะขึ้นมาหาคุณบนเพนต์เฮาส์ค่ะ" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามและร่วมลุ้นไปกับความสัมพันธ์ที่ทั้งแซ่บและชวนจิกหมอนนี้นะคะ รักค่ะ!