สัมผัสที่เกินเลย

"ถ้าคุณยังยืนจ้องฉันด้วยสายตาคุกคามแบบนั้นอีกแค่สามวินาที ฉันจะถือว่าคุณกำลังเรียกร้องความสนใจนะคะ คุณประธาน" น้ำเสียงของรินรดาไม่ได้สั่นเลยสักนิด แม้ว่าแผ่นหลังของเธอจะแนบติดกับบานกระจกเย็นเฉียบของห้องทำงานส่วนตัว ที่ซึ่งตอนนี้เหลือเพียงความมืดสลัวและแสงไฟสีส้มสลัวจากตึกระฟ้าด้านนอกลอดผ่านผ้าม่านโปร่งเข้ามา เกรซไม่ได้ถอยห่าง เธอกลับก้าวเข้าไปอีกก้าว จนพื้นที่ว่างระหว่างคนทั้งสองแทบจะหมดสิ้น ไอร้อนจากร่างกายของประธานสาวปะทะเข้ากับผิวเนื้อของรินรดา ราวกับเปลวไฟที่กำลังแผดเผาความเยือกเย็นทั้งหมดที่หญิงสาวพยายามสร้างขึ้นมากลบเกลื่อนความสั่นไหวในอก "ปากดีไม่เปลี่ยน..." เกรซเค้นเสียงลอดไรฟัน ดวงตาคู่คมกริบที่มักจะใช้มองกราฟธุรกิจและจัดการลูกน้องอย่างไร้ความปรานี ยามนี้กลับสั่นไหววับราวกับผิวน้ำยามต้องลม "เวลาที่เธอจนมุม ทำไมถึงยังชอบทำหน้าท้าทายฉันนักนะ รินรดา" "ก็เพราะรู้ว่าคุณเกรซไม่ได้อยากไล่ฉันออกจริงๆ น่ะสิคะ" รินรดาเชิดหน้าขึ้น รอยยิ้มเยาะหยันแต้มอยู่บนริมฝีปากที่เคลือบด้วยลิปสติกสีสว่าง แม้หัวใจในอกจะเต้นรัวเร็วจนแทบจะกระเด็นออกมาหลุดจากซี่โครง "ถ้าคุณอยากให้ฉันพ้นทาง เมย์คงได้เลื่อนขั้นเป็นเลขานุการเอกไปนานแล้ว ไม่ใช่มายืนติดกับดักทางคำพูดของฉันแบบนี้" ให้ตายเถอะ... เกรซเกลียดรอยยิ้มนั่น เกลียดความรู้ทันที่ฉายชัดอยู่ในดวงตากลมโตคู่นั้นที่สุด เกลียดที่เด็กนี่อ่านใจเธอทะลุปรุโปร่งยิ่งกว่าตำราพิชัยสงครามธุรกิจที่เธออ่านมาทั้งชีวิต มือเรียวบางที่เคยตวัดเซ็นเอกสารมูลค่าหลายร้อยล้าน ยกขึ้นทาบลงบนกระจกใสเหนือหัวของรินรดา กักขังร่างเพรียวบางเอาไว้ตรงกลางระหว่างแขนทั้งสองข้าง กลิ่นน้ำหอมกลิ่นกุหลาบป่าผสมกับความเย็นเยียบของเครื่องปรับอากาศในห้องทำงาน ยิ่งทำให้บรรยากาศรอบตัวอบอวลไปด้วยความอึดอัดที่อันตราย "อย่าเอาชื่อของเมย์มาพูดในเวลาแบบนี้..." เกรซโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกเกือบจะชนกัน ลลมหายใจอุ่นร้อนรดรินอยู่เหนือริมฝีปากของอีกฝ่าย ความถือดี ความเย่อหยิ่ง และมาดประธานผู้ทรงอำนาจถูกหลอมละลายหายไปจนเกือบหมดสิ้น เหลือเพียงความดื้อรั้นและแรงปรารถนาที่ถูกเก็บกดมานาน "เธอไม่รู้หรอกรินรดา... ว่าฉันต้องอดทนแค่ไหนกับการที่ต้องทำเป็นเก๊กขรึมใส่เด็กอวดดีอย่างเธอในทุกๆ วัน" รินรดาชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างขึ้นนิดหนึ่งด้วยความประหลาดใจ นี่เป็นครั้งแรกที่เกรซยอมปริปากพูดความจริงที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังท่าทางเย็นชาและคำพูดเชือดเฉือนเหล่านั้น ความซึนปากร้ายที่เธอเคยหมั่นไส้ แท้จริงแล้วมันคือเกราะป้องกันตัวที่เปราะบางยิ่งกว่ากระจก "ถ้าอย่างนั้น..." รินรดาผ่อนลมหายใจออกมาช้าๆ พยายามควบคุมน้ำเสียงไม่ให้สั่นพร่า แม้ว่าฝ่ามือของเธอที่กำเข้าหากันแน่นจนเล็บจิกเข้ากับเนื้อจะฟ้องว่าเธอตื่นเต้นแค่ไหน "ทำไมถึงไม่ลองถอดเกราะนั่นออกดูล่ะคะ? เลิกปากแข็งแล้วลองพูดความจริงออกมาให้หมดสิคะว่าคุณคิดยังไงกับฉันกันแน่" ความเงียบงันเข้าปกคลุมพื้นที่ระหว่างคนทั้งคู่ชั่วขณะ มีเพียงเสียงหัวใจที่เต้นรัวโครมครามจนแทบจะประสานเป็นเสียงเดียวกัน เกรซมองลึกลงไปในดวงตาของรินรดา มองหาความลังเลหรือร่องรอยของการล้อเล่น แต่สิ่งที่เธอเห็นมีเพียงความจริงจังที่รอคอยการพิสูจน์ ไม่มีคำพูดใดหลุดออกมาจากริมฝีปากที่เม้มเข้าหากันแน่นของเกรซ มีเพียงปลายนิ้วเรียวที่เลื่อนจากการทาบกระจก มาแตะเบาๆ ที่ข้างแก้มเนียนนุ่มของรินรดา สัมผัสที่แผ่วเบาแต่กลับสร้างความสั่นสะท้านไปทั่วร่างจนรินรดาเผลอหลับตาลงรับสัมผัส โลกทั้งใบราวกับหยุดหมุน เหลือเพียงความอบอุ่นจากปลายนิ้วนั้นและจังหวะหัวใจที่เต้นตรงกันอย่างสมบูรณ์แบบท่ามกลางความเงียบงันของราตรี เกรซขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด ริมฝีปากเรียวสวยเฉียดผ่านมุมปากของรินรดาไปอย่างจงใจ สร้างความวูบวาบในท้องจนรินรดาต้องเผลอหายใจติดขัด เธอกำลังจะเอ่ยปากแซวเพื่อกลบเกลื่อนความเขินอายที่กำลังตีตื้นขึ้นมา ทว่า... *กริ๊ก... แอ๊ด—* เสียงปลดล็อกประตูห้องทำงานดังขึ้นพร้อมกับบานประตูที่ถูกผลักเปิดออกอย่างกะทันหัน แสงไฟสว่างจ้าจากภายนอกสาดส่องเข้ามาภายในห้องที่มืดสลัว เกรซและรินรดาผละออกจากกันแทบจะไม่ทัน "คุณเกรซคะ! ดิฉันเอาเอกสารงบดุลไตรมาสหน้ามาให้เซ็น... อ๊ะ! ขอโทษค่ะ ดิฉันไม่คิดว่าคุณยังอยู่ในห้องกับ... รินรดา" ร่างของเมย์ยืนแข็งทื่ออยู่ตรงข้ามประตู ดวงตาคู่คมกวาดมองสภาพที่ชิดใกล้ผิดปกติของคนทั้งสองด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความตกใจระคนความริษยาที่ฉายชัดจนปิดไม่มิด เกรซดึงสีหน้ากลับสู่โหมดเย็นชาและตั้งกำแพงสูงลิบขึ้นมาอีกครั้งในเสี้ยววินาที เธอปัดเสื้อสูทให้เข้ารูปอย่างใจเย็น ก่อนจะหันไปสบตากับเมย์ด้วยแววตานิ่งสนิทที่กดดันจนอีกฝ่ายต้องเป็นฝ่ายหลบสายตา "วางเอกสารไว้บนโต๊ะแล้วออกไปซะ เมย์" เกรซเอ่ยเสียงเรียบเย็น ราวกับเหตุการณ์เมื่อสักครู่ไม่เคยเกิดขึ้น "และครั้งหน้า... หัดเคาะประตูก่อนเข้ามาทุกครั้งด้วย" รินรดายืนแอบยิ้มมุมปากอยู่ที่มุมโต๊ะทำงาน แม้หัวใจจะยังเต้นรัวไม่เป็นจังหวะจากเหตุการณ์เมื่อครู่ แต่สายตาที่เธอมองไปยังเกรซและเมย์กลับเต็มไปด้วยความท้าทาย... เกมนี้สนุกกว่าที่เธอคิดไว้เยอะเลยล่ะค่ะ ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและส่งกำลังใจให้ 'โรสแมรี่พิษ' มาโดยตลอดนะคะ รักค่ะ!