ห้องพักคืนเดียว

“ห้องเหลือแค่ห้องเดียว แล้วให้ฉันนอนกับคุณเนี่ยนะ? เมย์... นี่มันมุกตลกเกรดต่ำที่พยายามจะปั่นหัวกันใช่ไหมคะ?” รินรดาพุ่งสายตาไปที่คีย์การ์ดใบเดียวในมือของเมย์ ก่อนจะหันไปจ้องหน้าเกรซที่ยืนกอดอกนิ่งสนิทอยู่ข้างๆ ประธานสาวคนเก่งไม่มีท่าทีสะทกสะท้าน ดวงตาคู่สวยดุจน้ำแข็งนั่นอ่านยากเกินกว่าจะเดาใจว่าเธอกำลังรู้สึกอย่างไรกับสถานการณ์ ‘คับขัน’ (ที่ดูจะจงใจจัดฉาก) นี้ “โรงแรมระดับห้าดาวของเครือบริษัทเราดันมาห้องเต็มกะทันหันเพราะมีกรุ๊ปทัวร์วีไอพีเข้าพักฉุกเฉิน” เกรซเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าหางตากลับตวัดมองเมย์ที่ยืนยิ้มกริ่มอย่างรู้ทัน “เลขาฯ เมย์จัดการได้ดีมากเลยนะ... ที่ทำให้ฉันไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากต้องนอนกับ ‘เด็กในสังกัด’ แบบคุณ” น้ำเสียงประชดประชันของเกรซนั่นแหละที่ทำให้รินรดาเดือดปุด “เด็กในสังกัดงั้นเหรอคะ?” รินรดาแค่นยิ้ม หยัดกายยืนตรงประจันหน้ากับเจ้านายสาวโดยไม่หลบสายตา “ถ้าคุณเกรซอึดอัดใจนัก ก็เชิญไปนอนโซฟาในล็อบบี้ หรือไม่ก็ไปนอนกอดกับเมย์เขาแทนสิคะ รินไม่ได้ลำบากอะไรถ้าต้องนอนพื้น แค่อย่ามาหาเรื่องหักเงินเดือนรินตอนเช้าก็พอ” “ริน... พูดกับคุณเกรซแบบนั้นได้ยังไง” เมย์ขยับเข้ามาใกล้ ส่งยิ้มหวานหยดที่เคลือบด้วยยาพิษมาให้ “ฉันแค่หวังดีอยากให้พวกเธอได้ปรับความเข้าใจกัน เรื่องงานที่ผ่านมาเห็นว่าตึงเครียดกันเหลือเกินไม่ใช่เหรอคะ?” “หวังดีหรือหวังเหวอะคะ?” รินรดาโต้กลับทันควันโดยไม่เปิดช่องว่างให้หายใจ เกรซถอนหายใจยาวก่อนจะคว้าคีย์การ์ดจากมือเมย์มาไว้เอง “พอได้แล้วทั้งคู่... รินรดา ตามฉันมา ส่วนเธอ เมย์... กลับไปพักที่ห้องของเธอได้แล้ว อย่าให้ฉันต้องย้ำว่าหน้าที่ของเลขานุการคืออะไร” คำสั่งเฉียบขาดทำให้เมย์หน้าเสียไปเล็กน้อยก่อนจะแสร้งทำเป็นก้มหัวรับคำสั่งแล้วเดินจากไป ทิ้งไว้เพียงกลิ่นน้ำหอมฉุนกึ๊กที่อบอวลอยู่ในอากาศ รินรดาไม่รอช้า เธอคว้ากระเป๋าเดินทางแล้วก้าวตามแผ่นหลังเพรียวบางของประธานสาวเข้าไปในลิฟต์ บรรยากาศภายในลิฟต์อึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก มีเพียงเสียงแอร์ที่ทำงานอย่างเงียบเชียบ รินรดาจ้องมองเงาสะท้อนของเกรซผ่านประตูลิฟต์ที่เป็นกระจกเงา เห็นอีกฝ่ายยืนกอดอกแน่น ปลายคางเชิดรั้นเหมือนกำลังข่มอารมณ์บางอย่างที่พุ่งพล่านอยู่ภายใน “ทำไมถึงไม่ค้านคะ?” รินรดาถามขึ้นทำลายความเงียบ “ปกติคุณเกรซเป็นคนเจ้าระเบียบจะตาย... ห้องพักที่ต้องนอนกับ ‘คนที่ไม่ชอบหน้า’ แบบนี้ คุณยอมรับได้ง่ายๆ เลยเหรอ?” เกรซหันขวับมา ดวงตาคู่สวยสั่นไหววูบหนึ่งก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความเย็นชาตามแบบฉบับ “ใครบอกว่าฉันยอมรับ? แค่ตอนนี้ฉันเหนื่อยเกินกว่าจะไปทะเลาะกับฝ่ายต้อนรับ... และที่สำคัญ” ร่างสูงก้าวเข้าประชิดรินรดาจนหลังของเด็กสาวติดกับผนังลิฟต์ กลิ่นหอมสะอาดแบบผู้ดีจากตัวเกรซทำเอาหัวใจของรินรดาเต้นผิดจังหวะ เกรซโน้มใบหน้าลงมาจนปลายจมูกเฉียดผ่านใบหู ก่อนจะกระซิบเสียงต่ำด้วยน้ำเสียงที่ทำเอาขนลุกไปทั้งตัว “ฉันแค่อยากรู้ว่า ถ้าเราต้องอยู่ในห้องสี่เหลี่ยมแคบๆ ด้วยกันคืนนี้... ปากดีๆ ของเธอจะยังเก่งได้ตลอดรอดฝั่งหรือเปล่า” รินรดาใจกระตุก แต่ทิฐิที่สั่งสมมานานทำให้เธอกล้าที่จะจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่นั้น “งั้นก็เชิญพิสูจน์ดูสิคะ... คุณเกรซ” เมื่อลิฟต์เปิดออก เกรซไม่ได้พูดอะไรอีก เธอเดินนำเข้าห้องสวีทสุดหรูด้วยท่าทีดุดัน รินรดาเดินตามเข้าไปและพบว่าห้องนี้มีเตียงเดียวขนาดคิงไซส์ตั้งตระหง่านอยู่กลางห้อง แสงไฟสลัวจากโคมไฟหัวเตียงสะท้อนกับสีของผ้าปูที่นอนดูนุ่มนิ่มจนน่าหมั่นไส้ เกรซโยนแจ็กเก็ตสูททิ้งลงบนโซฟาอย่างไม่ใยดี ก่อนจะหันมามองรินรดาที่ยืนเก้ๆ กังๆ อยู่กลางห้อง “ไปอาบน้ำซะ” เกรซออกคำสั่ง “แล้วไม่ต้องมามองเตียงด้วยสายตาแบบนั้น ฉันไม่ได้จะปล้ำเธอหรอกนะ” “รินก็ไม่ได้จะคิดแบบนั้นกับคุณสักหน่อย!” รินรดาโต้กลับพลางเดินไปหยิบเสื้อผ้าเข้าห้องน้ำด้วยท่าทางกระฟัดกระเฟียด เวลาผ่านไปเกือบชั่วโมง รินรดาออกมาจากห้องน้ำด้วยชุดนอนเสื้อยืดตัวโคร่งที่ดูมิดชิดที่สุดเท่าที่จะหาได้ เธอก้าวออกมาและพบว่าเกรซอาบน้ำเสร็จแล้ว และกำลังนั่งพิงหัวเตียงอ่านแท็บเล็ตอยู่ แสงไฟสลัวขับเน้นให้ใบหน้าสวยคมของอีกฝ่ายดูอ่อนเยาว์ลงอย่างประหลาด ยิ่งเวลาที่ไม่มีแว่นสายตาหรือชุดทำงานที่เป็นทางการ เกรซก็ดูเหมือนผู้หญิงธรรมดาที่เปราะบางและน่าทะนุถนอมในเวลาเดียวกัน รินรดาตัดสินใจเดินไปที่มุมห้องเพื่อเตรียมจะนอนที่โซฟา แต่เสียงเย็นๆ ของเกรซก็หยุดเธอไว้ “จะทำตัวเป็นนางเอกละครน้ำเน่าหรือไง? มานอนบนเตียงนี่” “แต่ว่า...” “รินรดา... อย่าให้ฉันต้องสั่งซ้ำ ฉันไม่ใช่คนใจดีที่จะให้ลูกน้องมานอนป่วยเป็นหวัดบนโซฟาแข็งๆ เพื่อให้โดนตำหนิทีหลังว่าดูแลคนของตัวเองไม่ได้” รินรดากัดริมฝีปากแน่น แต่ก็ยอมเดินไปที่เตียงอย่างเลี่ยงไม่ได้ เธอทิ้งตัวลงนอนที่ขอบเตียงอีกฝั่ง เว้นระยะห่างระหว่างเขาสองคนไว้ราวกับมีกำแพงที่มองไม่เห็นกั้นกลาง ทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงัน มีเพียงเสียงลมหายใจที่สอดประสานกันอย่างประหลาด ผ่านไปสักพัก รินรดาที่พยายามข่มตานอนกลับรู้สึกได้ถึงแรงกดทับที่เบาะข้างๆ เกรซขยับเข้ามาใกล้... ใกล้เสียจนความร้อนจากร่างสูงแผ่ซ่านเข้ามาถึงตัวเธอ รินรดาเกร็งไปทั้งร่าง ก่อนจะสะดุ้งเมื่อมือเรียวยาวของเกรซเอื้อมมาจับแขนเธอไว้ “เธอน่ะ...” เสียงของเกรซแผ่วเบาลง สั่นเครือเล็กน้อยราวกับกำลังพยายามรวบรวมความกล้า “เวลาอยู่กับคนอื่น... ทำไมต้องยิ้มให้เขามากกว่ายิ้มให้ฉัน?” รินรดาชะงัก เธอค่อยๆ หันไปมองใบหน้าของประธานสาวที่ตอนนี้หลับตาพริ้ม แต่คิ้วขมวดเข้าหากันราวกับกำลังฝันร้าย หรือไม่ก็กำลังเผชิญกับความเจ็บปวดบางอย่างที่เก็บไว้ลึกสุดใจ “เพราะคุณใจร้ายกับรินก่อน...” รินรดาตอบเสียงแผ่ว พลางขยับเข้าไปใกล้ร่างนั้นโดยไม่รู้ตัว “เพราะคุณปากแข็งจนรินไม่รู้ว่าที่ทำไปทั้งหมด... คุณต้องการอะไรกันแน่” เกรซลืมตาขึ้นทันที ดวงตาคู่นั้นสั่นระริกและจ้องมองรินรดาด้วยความรู้สึกที่รินรดาไม่เคยเห็นมาก่อน มันไม่ใช่ความเย็นชา ไม่ใช่ความเกลียดชัง แต่มันคือ ‘ความโหยหา’ ที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้หน้ากากของความเพอร์เฟกต์ เกรซยันกายขึ้นคร่อมร่างของเด็กสาวไว้ มือเรียวบีบไหล่รินรดาเบาๆ ก่อนจะโน้มตัวลงมาจนลมหายใจอุ่นร้อนรดรินอยู่บนใบหน้า ระยะห่างที่เหลือเพียงไม่ถึงนิ้วทำให้รินรดารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังหยุดหมุน “อยากรู้เหรอว่าฉันต้องการอะไร...” เกรซกระซิบชิดริมฝีปากรินรดา “ถ้าฉันบอกตอนนี้... ต่อให้เธออยากหนีไปไหน เธอก็ไม่มีทางหนีพ้นแล้วนะ รินรดา” ทว่าก่อนที่รินรดาจะได้ทันเอ่ยตอบ ประตูห้องพักหรูที่ควรจะล็อกสนิทกลับถูกเคาะรัวๆ ตามด้วยเสียงไขกุญแจสำรองที่ดังแกรกกราก ร่างสูงของใครบางคนผลักประตูเข้ามาในจังหวะที่เกรซกำลังก้มลงไป... “คุณเกรซคะ! พอดีเมย์ลืมของไว้... อุ๊ย!” ภาพที่ปรากฏแก่สายตาของเมย์ คือเกรซที่กำลังคร่อมรินรดาอยู่บนเตียงในสภาพที่ดูยังไงก็ไม่ใช่การคุยงานปกติ เมย์ยืนนิ่งอ้าปากค้าง ส่วนเกรซที่ถูกขัดจังหวะหันมามองด้วยสายตาดุจคมมีดที่พร้อมจะเชือดทุกคนที่กล้าเข้ามาแทรกกลางในวินาทีที่เป็นตายแบบนี้! ติดตามตอนต่อไปในตอนที่ 15 แล้วมาลุ้นกันนะคะว่ารินรดาจะเอาตัวรอดจากสถานการณ์สุดเพลี่ยงพล้ำนี้ได้อย่างไร! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและส่งกำลังใจให้ 'โรสแมรี่พิษ' มาโดยตลอดนะคะ รักค่ะ!