การเดินทางไปต่างจังหวัด

เสียงกระแทกแฟ้มเอกสารลงบนเบาะหนังราคาแพงดังขึ้นเบาๆ แต่กลับสร้างแรงสั่นสะเทือนมหาศาลให้กับบรรยากาศอึมครึมภายในรถตู้วีไอพีคันหรูคันนี้ค่ะ รินรดาเหลือบสายตาขึ้นมองเจ้านายสาวผู้ทรงอิทธิพลที่นั่งไขว่ห้างอยู่ฝั่งตรงข้าม ใบหน้าสวยเฉี่ยวของเกรซเรียบนิ่งสนิทจนแทบจะกลายเป็นน้ำแข็ง ขัดกับปลายนิ้วเรียวที่กำลังเคาะพนักวางแขนเป็นจังหวะกระชั้นชิดเพื่อระบายความหงุดหงิด "ถ้าคุณรินรดาคิดว่าจะใช้เวลาตลอดสามชั่วโมงบนรถคันนี้เพื่อจ้องหน้าฉันด้วยสายตาแบบนั้นล่ะก็... เก็บสายตาไร้มารยาทนั่นไว้ใช้ตอนประชุมงานที่รีสอร์ทน่าจะดีกว่านะคะ" เสียงหวานติดจะเยือกเย็นเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ รินรดาไม่สะทกสะท้านเลยสักนิด เธอกลับยกยิ้มมุมปาก ยืดตัวพิงเบาะแล้วเอียงคอมองประธานสาวด้วยแววตาท้าทายที่รู้ทัน "ก็บอสเล่นทำหน้ายักษ์ใส่ตั้งแต่ก้าวขึ้นรถแล้วนี่คะ ใครจะไปกล้าละสายตาจากผลงานศิลปะชิ้นเอกที่กำลังบึ้งตึงล่ะคะ... จริงไหมเอ่ย?" "รินรดา!" เกรซหันขวับมาปรามด้วยดวงตากลมโตที่วาวโรจน์ขึ้นมาทันที ปากบางเฉียบเม้มเข้าหากันแน่นอย่างขัดใจ ยิ่งเห็นรอยยิ้มกวนประสาทของเลขาฯ ตัวแสบที่ขยับเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด เกรซก็ยิ่งรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังเสียการควบคุม ทริปดูงานต่างจังหวัดสองวันหนึ่งคืนเพื่อตรวจความเรียบร้อยของรีสอร์ทในเครือ... ใครจะคาดคิดล่ะคะว่าคนจัดตารางงานอย่างเมย์จะ ‘บังเอิญ’ จัดให้เธอกับรินรดาต้องนั่งรถมาด้วยกันตามลำพังสองต่อสอง แถมห้องพักที่รีสอร์ทปลายทางยังเหลือแค่ห้องสวีทเตียงเดี่ยวขนาดใหญ่ห้องสุดท้ายที่ถูกจองไว้ในนามบริษัทอีกต่างหาก! คิดแล้วมันน่าหงุดหงิดนัก ยัยเมย์ตัวแสบ คงจงใจวางแผนนี้สินะคะ! รถตู้เคลื่อนตัวผ่านเส้นทางที่เริ่มห่างไกลจากความวุ่นวายของเมืองหลวงเข้าสู่เขตภูเขาและธรรมชาติสีเขียวขจี แสงแดดยามบ่ายสาดส่องกระทบกระจกหน้าต่าง เคลบร่างบางของทั้งสองคนให้จมอยู่ในแสงเงาสลัวที่ชวนให้บรรยากาศในรถดูน่าอึดอัดและชวนใจเต้นในเวลาเดียวกัน รินรดาแอบมองเสี้ยวหน้าด้านข้างของเกรซที่เอาแต่มองวิวทิวทัศน์นอกหน้าต่าง ปอยผมสีดำสนิทที่หลุดลุ่ยลงมาคลอเคลียแก้มเนียนทำให้คนที่ปกติจะดูดุและน่าเกรงขาม กลับมีมุมเปราะบางที่ซ่อนอยู่ลึกๆ จนคนมองเผลอใจเต้นแรงโดยไม่รู้ตัว ปากก็บอกว่ารำคาญ... แต่ตอนที่เมย์พยายามจะแทรกตัวเข้ามานั่งรถคันเดียวกับเธอเมื่อตอนเช้า ใครกันนะที่ส่งสายตาดุๆ ไล่ตะردให้เมย์ไปคันอื่นแทน? "มองอะไรคะ?" เกรซหันกลับมาเจอสายตาพินิจพพิเคราะห์ของรินรดาเข้าพอดี น้ำเสียงที่พยายามจะดุกลบเกลื่อนความประหม่าดังขึ้นทันที "ถ้าว่างมากนัก... เอาเอกสารสรุปยอดขายไตรมาสที่แล้วมาทบทวนซะ อย่ามานั่งเสียเวลาสำรวจหน้าฉันเลยค่ะ" "ก็บอสสวยนี่คะ... มองร้อยรอบก็ไม่เบื่อหรอกค่ะ" รินรดาตอบกลับด้วยน้ำเสียงเอื่อยๆ แต่สายตาพราวระยับ ปรี่ความกล้าเข้าไปกระซิบใกล้ๆ จนเกรซต้องเอนตัวหนีแทบไม่ทัน แผ่นหลังบางชนเข้ากับประตูรถอย่างจังเมื่อรินรดาขยับเข้ามาประชิดตัวมากขึ้น "ร...รินรดา ถอยไปเดี๋ยวนี้เลยนะคะ! คุณกล้าดียังไงมาเล่นไม่รู้กาลเทศะแบบนี้!" เกรซพยายามดันไหล่บางของอีกฝ่ายให้ออกห่าง แต่ทว่ารินรดากลับใช้มืออีกข้างรวบข้อมือบางทั้งสองข้างของเกรซไว้เหนือศีรษะได้อย่างง่ายดายด้วยพละกำลังที่เหนือกว่าเล็กน้อย ระยะห่างระหว่างใบหน้าลดลงจนแทบไม่มีช่องว่าง ลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่ริมฝีปากของกันและกัน ดวงตาคู่คมของเกรซสั่นไหวระริกด้วยความตื่นตระหนกปนความรู้สึกแปลกประหลาดที่วิ่งพล่านไปทั่วอก กำแพงความเย็นชาและท่าทีเย่อหยิ่งที่เคยมี พังทลายลงไม่เป็นท่าภายใต้รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ของเด็กสาวตรงหน้า "ไหนบอกว่ารังเกียจหนูนักไงคะ... ทำไมตอนนี้หน้าแดงถึงหูเลยล่ะคะ บอสเกรซ?" เสียงกระซิบแหบพร่าข้างใบหูทำเอาเกรซรู้สึกร้อนวูบวาบไปทั้งตัว ใจดวงน้อยเต้นระรัวราวกับจะหลุดออกมานอกอก เธอเม้มปากแน่น หัวใจประท้วงเสียงดังว่าอย่าหลงกลยัยเด็กเหลือขอคนนี้เด็ดขาด แต่ร่างกายกลับไม่ยอมขยับหนีตามที่สมองสั่งการเลยสักนิด รถตู้เคลื่อนเข้าสู่เขตภูเขาที่คดเคี้ยว ตัวรถโยกเยกเบาๆ ตามแรงเหวี่ยงของถนน ทำให้ร่างของทั้งคู่แนบชิดกันยิ่งกว่าเดิม เกรซหลับตาลงอัตโนมัติเมื่อริมฝีปากของรินรดาเคลื่อนเข้ามาใกล้จนสัมผัสได้ถึงไออุ่น... ก๊อกๆๆ! เสียงเคาะกระจกหน้าต่างรถจากภายนอกดังขึ้นกะทันหัน พร้อมๆ กับเสียงของคนขับรถที่เอ่ยขึ้นอย่างเกรงใจ "คุณเกรซครับ... ถึงรีสอร์ทแล้วครับผม" รินรดาชะงัก เธอยอมผละใบหน้าออกช้าๆ อย่างเสียดาย พร้อมกับปล่อยข้อมือของเกรซให้เป็นอิสระ เกรซรีบสูดลมหายใจเข้าปอดลึกเพื่อตั้งสติ ใบหน้าสวยเห่อร้อนด้วยความเขินอายปนความหงุดหงิดที่จังหวะเวลาช่างไม่เป็นใจเอาเสียเลย เกรซรีบจัดเสื้อผ้าและผมเผ้าของตัวเองให้เรียบร้อยอย่างลิบลับ พยายามปรับสีหน้าให้กลับมาเป็นประธานสาวผู้เยือกเย็นและน่าเกรงขามคนเดิม ทว่าริมฝีปากที่ยังคงเจ่อบวมเล็กน้อยจากการเม้มแน่นเมื่อครู่กลับทรยศเธอยิ่งนัก รถตู้จอดสนิทหน้าล็อบบี้รีสอร์ทหรูสไตล์โมเดิร์นลอฟท์ท่ามกลางขุนเขา รินรดาก้าวลงจากรถก่อนจะอ้อมมาเปิดประตูฝั่งของเกรซ พร้อมกับยื่นมือเรียวไปตรงหน้าพลางส่งยิ้มหวานหยดให้ "เชิญค่ะ... ท่านประธานคนสวย" เกรซค้อนใส่รินรดาวงใหญ่ สะบัดหน้าหนีแล้วก้าวลงจากรถโดยไม่ยอมจับมือที่ยื่นมานั้น แต่รินรดากลับหัวเราะเบาๆ ในลำคออย่างอารมณ์ดี เดินตามหลังเจ้านายสาวต้อยๆ เข้าไปในตัวรีสอร์ท พนักงานต้อนรับสาวสวยรีบเดินเข้ามาโค้งคำนับด้วยความนอบน้อมทันทีที่เห็นหน้าประธานบริษัท เกรซพยักหน้ารับเบาๆ ก่อนจะเอ่ยถามถึงกุญแจห้องพัก "ห้องพักที่จองไว้ในนามบริษัท... เรียบร้อยใช่ไหมคะ?" พนักงานต้อนรับชะงักไปเล็กน้อย สีหน้าปรากฏแวูลังเลอย่างเห็นได้ชัด ก่อนจะก้มลงมองหน้าจอคอมพิวเตอร์แล้วเงยหน้าขึ้นมาตอบด้วยรอยยิ้มเจื่อนๆ "เอ่อ... ทางเราต้องขออภัยคุณเกรซด้วยจริงๆ นะคะ พอดีเกิดความผิดพลาดในการประสานงานจากทางส่วนกลาง ทำให้ห้องสวีทเตียงเดี่ยวถูกยกเลิกการจองโดยระบบออโต้ และตอนนี้..." พนักงานกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบากเมื่อเห็นดวงตาคมกริบของเกรซเริ่มหรี่ลงอย่างน่ากลัว "ตอนนี้... ห้องพักเดี่ยวเต็มหมดทุกห้องแล้วค่ะ เหลือเพียงแค่ **'ห้องพูลวิลล่าเตียงนอนเดี่ยวขนาดคิงไซส์ห้องเดียว'** ที่เพิ่งมีแขกวีไอพีอีกท่านแจ้งเข้าพักร่วมกันเมื่อสักครู่นี้เองค่ะ!" เกรซเบิกตากว้าง หันขวับไปมองหน้าเลขาฯ ส่วนตัวทันที รินรดายกมือขึ้นกอดอก รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ผุดขึ้นที่มุมปากอีกครั้ง พร้อมกับดวงตาพราวระยับที่มองตรงมาที่เธอราวกับหมาป่ากำลังจ้องมองเหยื่ออันโอชะ ...และก่อนที่เกรซจะได้เอ่ยปากโวยวายอะไรออกมา เสียงทุ้มคุ้นเคยของใครบางคนที่ยืนรออยู่ตรงเคาน์เตอร์ด้านข้างก็ดังแทรกขึ้นมาเสียก่อน "อ้าวน้องเกรซ... บังเอิญจังเลยนะคะ ที่พักเต็มเหมือนกันเหรอคะเนี่ย?" เมย์ก้าวออกมาจากมุมเสา พร้อมกับรอยยิ้มหวานหยดที่เคลือบยาพิษในมือถือคีย์การ์ดห้องพักห้องเดียวกันนั้นไว้พัดไปมาเบาๆ ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับความสัมพันธ์ที่ทั้งแซ่บและฟินจนใจเจ็บนี้นะคะ!