คำสารภาพกึ่งประชด

เสียงกระแทกแฟ้มเอกสารบนโต๊ะทำงานกระจกใสตัวใหญ่ดังสนั่น กลิ่นน้ำหอมกลิ่นกุหลาบผสมความเย็นยะเยือกของเครื่องปรับอากาศในห้องพักผ่อนส่วนตัวของท่านประธานสาวไม่สามารถช่วยลดทอนอุณหภูมิความร้อนระอุที่กำลังแผดเผาระหว่างคนทั้งคู่ลงได้เลยแม้แต่น้อย รินรดายืนกอดอก แผ่นหลังบางแนบชิดบานประตูกระจกที่ถูกล็อกกลอนไว้แน่นหนา ดวงตากลมโตคู่สวยฉายแววท้าทายอย่างชัดเจน ไม่มีร่องรอยของความหวาดกลัวต่อสายตาดุประหนึ่งใบมีดโกนอาบน้ำผึ้งที่กำลังจ้องมองมาเลยแม้แต่น้อย ในเมื่อเมย์ตัวแสบกล้าเล่นเกมสกปรกนอกรอบเพื่อหวังเขี่ยเธอบอกลาตำแหน่งเลขาฯ คนสนิท รินรดาก็ไม่มีความจำเป็นต้องเก็บซ่อนความอึดอัดที่สุมอกมาตลอดหลายสัปดาห์นี้ไว้อีกต่อไปแล้วเช่นกัน "คุณเกรซจะเงียบไปถึงไหนคะ?" รินรดาเอ่ยทำลายความเงียบ น้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบคม บ่งบอกถึงความเหลืออด "ยืนมองฉันเหมือนอยากจะกินเลือดกินเนื้อ แต่พอถามเข้าหน่อยกลับอมพะนำ... หรือกลัวว่าถ้าพูดความจริงออกมาแล้วมันจะตรงกับสิ่งที่ฉันคิดคะ" เกรซเม้มริมฝีปากเป็นเส้นตรง สันจมูกโด่งรั้นเชิดขึ้นเล็กน้อยตามวิสัยของคนที่ไม่เคยยอมก้มหัวให้ใคร ร่างระหงในชุดสูทสั่งตัดเข้ารูปขยับตัวเข้าหาช้าๆ ส้นสูงกระทบพื้นห้องทำงานจนเกิดเสียงก้องกังวานน่าขนลุก ประธานสาวก้าวเข้าไปประชิดตัวรินรดาด้วยระยะห่างที่อันตราย ลมหายใจอุ่นร้อนเจือกลิ่นมินต์จางๆ ปะทะเข้ากับผิวแก้มใสจนคนตัวเล็กต้องเสหน้าหลบเล็กน้อย แต่มีหรือที่เกรซจะยอมปล่อย มือเรียวยาวเอื้อมไปทาบลงบนบานกระจกข้างศีรษะของรินรดา กักขังอีกฝ่ายให้อยู่ในอาณัติโดยสมบูรณ์ ดวงตาคมกริบหรี่ลงเล็กน้อยด้วยความไม่พอใจ "เธอชักจะล้ำเส้นใหญ่แล้วนะ รินรดา" เสียงทุ้มต่ำลอดไรฟันออกมาด้วยความเคืองขัด เกรซพยายามอย่างยิ่งที่จะควบคุมน้ำเสียงให้มั่นคงที่สุด ทว่าปลายนิ้วที่สั่นเทาเล็กน้อยบนกระจกกลับทรยศความนิ่งขรึมนั้นจนหมดสิ้น "คิดว่าตัวเองเป็นใคร ถึงกล้ามาออก3คำสั่งหรือคาดคั้นฉันแบบนี้?" "แล้วคุณเกรซล่ะคะเป็นใคร?" รินรดาย้อนถามทันควัน ดวงตากลมโตตวัดกลับมาประสานสายตาอย่างไม่เกรงกลัว เธอยืดตัวขึ้นเล็กน้อยเพื่อให้ความสูงไม่เป็นรอง "เป็นเจ้านาย... หรือว่าเป็นคนที่กำลังร้อนรนจนเก็บอาการไม่อยู่เพราะเห็นฉันยืนคุยกับคนอื่นกันแน่คะ?" ประโยคจี้ใจดำนั้นทำให้เกรซชะงักไปชั่วขณะ ริมฝีปากที่เม้มแน่นคลายออกนิดๆ เกรซจ้องมองใบหน้าหวานที่เชิดรั้นด้วยความรู้สึกหลากหลาย ทั้งหมั่นไส้ โกรธขืน และ... ความหวั่นไหวที่ตีรวนขึ้นมาในอกจนน่ารำคาญ ยิ่งคิดถึงภาพที่เมย์พยายามเข้าใกล้รินรดาเมื่อช่วงบ่าย ยิ่งทำให้ไฟริษยาที่เธอพยายามกดทับไว้แทบลุกโชนขึ้นมาเผาไหม้ทุกอย่าง ใช่... เธอกำลังหึง และเธอก็เกลียดตัวเองเหลือเกินที่ปฏิเสธความจริงข้อนี้ไม่ได้เลย "เธอมโนเก่งเกินไปแล้ว รินรดา" เกรซแค่นหัวเราะในลำคอ พยายามใช้เกราะกำบังความเย็นชามาตั้งรับ "ฉันจะไปร้อนรนอะไรกับพนักงานปากมากอย่างเธอ เมย์เขาทำงานเข้าตาฉันมากกว่า... และถ้าเธอไม่มีความสามารถพอจะรับมือ ก็แค่ไสหัวออกไปซะ ไม่ต้องมาตั้งคำถามงี่เง่าใส่ฉัน!" "ปากแข็ง..." รินรดาพึมพำออกมาเบาๆ แต่ชัดเจนพอกล่าวให้คนตรงหน้าได้ยินทุกพยางค์ รอยยิ้มเยาะหยันปรากฏขึ้นที่มุมปากอิ่ม "ปากเก่ง ปากคอเราะร้าย และปากแข็งที่สุดในสามโลก... นี่แหละค่ะตัวตนที่แท้จริงของคุณเกรซ" "รินรดา!" "ถ้าคุณเกรซไม่ได้คิดอะไรกับฉันจริง ๆ ถ้าเมย์เขามีความสำคัญกับคุณมากขนาดนั้น..." รินรดาจงใจเว้นจังหวะ เธอก้าวเท้าเบียดเข้าหาเกรซทีละน้อย จนแผ่นอกนุ่มแนบชิดกับเนื้อผ้าสูทราคาแพง หัวใจของทั้งสองดวงเต้นโครมครามแข่งกับความเงียบงันในห้อง "ทำไมตอนนี้มือคุณถึงได้เย็นเฉียบแบบนี้ล่ะคะ? แล้วทำไม... หัวใจของคุณถึงเต้นดังขนาดนี้ตอนที่ฉันยืนอยู่ใกล้ ๆ ล่ะคะ, คุณประธานคนเก่ง?" มือเรียวเล็กของรินรดาเอื้อมขึ้นไปแตะเบา ๆ ที่ตำแหน่งเหนือหัวใจของเกรซ สัมผัสนั้นเบาราวกับปีกผีเสื้อ แต่กลับมีอานุภาพทำลายล้างกำแพงน้ำแข็งทั้งหมดที่เกรซเพียรสร้างมาหลายปีลงในพริบตา เกรซสะดุ้งเฮือก ร่างกายแข็งทื่อราวกับถูกสาป ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกใจและความเขארอายที่ตีรวนขึ้นมาจนใบหน้าเนียนร้อนผ่าว ความลับที่เธอพยายามซ่อนเร้นมาตลอดถูกเปิดโปงออกอย่างง่ายดายด้วยฝีมือของเด็กสาวตรงหน้า "ฉัน..." เกรซอ้าปากจะเถียง แต่คำพูดทั้งหมดกลับติดอยู่ที่ลำคอเมื่อรินรดาเขย่งปลายเท้าขึ้นเล็กน้อย ระยะห่างระหว่างใบหน้าเหลือเพียงแค่ลมหายใจกั้น "ยอมรับมาเถอะค่ะ..." รินรดากระซิบเสียงพร่าข้างใบหูของคนตัวสูงกว่า น้ำเสียงเต็มไปด้วยความท้าทายและเย้ายวนในคราวเดียวกัน "ยอมรับสักทีว่าคุณหึง... และแคร์ฉันมากกว่าที่ปากพูด ไม่อย่างนั้น ฉันจะถือว่าที่คุณทำอยู่ทั้งหมดเป็นแค่เกม... และฉันจะลาออกไปรับข้อเสนอของเมย์ซะตอนนี้เลย" คำขู่กึ่งประชดนั้นทำให้เกรซสติหลุดกระเจิง ความกลัวที่จะสูญเสียรินรดาไปพุ่งทะยานเหนือความฟอร์มจัดทั้งหมดในตัวทันที มือบางที่เคยทาบกระจกเปลี่ยนมาคว้าต้นแขนเรียวของรินรดาไว้แน่น แรงบีบนั้นมากพอจะทำให้เจ็บแต่เกรซไม่สนใจอีกต่อไปแล้ว "เธอ... กล้ามากนะรินรดา!" เกรซเค้นเสียงลอดไรฟัน ดวงตาคู่คมฉายแวววาวโรจน์ด้วยความรักปนความโกรธจัด "คิดว่าฉันจะไม่กล้าทำอะไรเธอใช่ไหม หาส?" "ก็ลองดูสิคะ..." รินรดายิ้มรับอย่างไม่สะทกสะทราน "ถ้าคุณไม่พูด... ฉันก็จะเดินออกไปจากห้องนี้ แล้วอย่าหวังว่าจะได้เห็นหน้าเลขาฯ คนนี้อีก..." ยังไม่ทันที่รินรดาจะพูดจบประโยค เกรซก็หมดความอดทน ประธานสาวใช้มืออีกข้างประคองท้ายทอยทุยของคนอวดดีไว้มั่น ก่อนจะโน้มใบหน้าลงมาประกบปิดริมฝีปากที่เอาแต่พูดจาต่อล้อต่อเถียงนั้นด้วยความรุนแรงและเร่าร้อนเพื่อสั่งสอน สัมผัสอุ่นจัดบด เบียดลงมาอย่างไร้ความปรานี รินรดาลืมตาโพลงด้วยความตกใจระคนคาดไม่ถึง สมองขาวโพลนไปชั่วขณะเมื่อความนุ่มนวลและกลิ่นหอมหวานจากริมฝีปากของเกรซเริ่มละลายกำแพงความดื้อรั้นของเธอลงทีละน้อย จากการขัดขืนกลายเป็นการตอบรับอย่างไม่รู้ตัว รสจูบที่เต็มไปด้วยความอึดอัด ความหึงหวง และความรู้สึกที่เก็บกดมานานระเบิดออกท่ามกลางห้องทำงานที่เงียบสงบ ก่อนที่บรรยากาศจะลึกซึ้งไปมากกว่านั้น... *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* เสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างเร่งรีบจากภายนอก ตามมาด้วยเสียงแหลมสูงที่คุ้นเคยจนน่าหงุดหงิดของบุคคลที่ไม่ได้รับเชิญ "คุณเกรซคะ! เอกสารสรุปยอดโปรเจกต์ด่วนส่งมาแล้วค่ะ ให้เมย์เอาเข้ามาให้เลยไหมคะคุณเกรซ!" เสียงของเมย์ดังทะลุเข้ามาพร้อมกับเสียงบิดลูกบิดประตูด้านนอกที่พยายามจะเปิดเข้ามาในห้องทำงานส่วนตัวของท่านประธาน! เกรซผละริมฝีปากออกอย่างไม่เต็มใจนัก หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงด้วยแรงอารมณ์ ดวงตาคู่คมวาวโรจน์ด้วยความหงุดหงิดขั้นสุดที่ถูกขัดจังหวะในวินาทีสำคัญ เธอกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบากในขณะที่หันไปมองบานประตูที่เริ่มขยับตามแรงบิด รินรดาหอบหายใจเบาๆ ใบหน้าแดงก่ำลามไปถึงใบหู รอยยิ้มเจ้าเลื้อยปรากฏขึ้นที่มุมปากอีกครั้งแม้หัวใจจะเต้นรัวไม่เป็นจังหวะ เธอยื่นหน้าเข้าไปกระซิบข้างหูของคนที่กำลังหัวเสียสุดขีดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาแต่ชัดเจน "ดูเหมือนว่า... หมาป่าตัวแสบกำลังจะพังประตูเข้ามาแล้วนะคะ คุณเกรซจะตอบยัยนั่นว่ายังไงดีล่ะคะ... หืม?" -------------------- (ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างความแซ่บและคอยหมั่นไส้ยัยเมย์ไปพร้อมกับ "โรสแมรี่พิษ" นะคะ!)