ความดื้อที่ไม่ยอมแพ้

เอกสารกองโตบนโต๊ะทำงานไม้โอ๊กสีเข้มไม่ได้ช่วยลดทอนความระอุในอากาศลงเลยแม้แต่น้อย ยิ่งเมื่อเสียงรองเท้าส้นสูงของใครบางคนหยุดลงตรงหน้าโต๊ะ รินรดาก็ยิ่งสัมผัสได้ถึงแรงกดดันที่แผ่ซ่านออกมาจากร่างระหงของประธานสาวผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเยือกเย็นและปากแข็งเป็นที่หนึ่ง “คุณรินรดา ฉันคิดว่าฉันสั่งงานชิ้นนี้ให้เสร็จภายในเที่ยง ไม่ใช่ปล่อยให้มันกองจนฝุ่นเกาะแบบนี้” น้ำเสียงเรียบนิ่งแต่เจือแววประชดประชันดังขึ้น เกรซยืนกอดอก ปลายคเชนทร์เชิดขึ้นเล็กน้อยตามวิสัยของคนที่ไม่เคยยอมก้มหัวให้ใคร แววตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาแฟชั่นจ้องมองเลขาฯ สาวตัวแสบอย่างจับผิด ทว่าสิ่งที่เกรซไม่คาดคิดคือ รินรดาไม่มีท่าทีลนลานหรือหวาดกลัวเหมือนพนักงานคนอื่นเลยสักนิด เด็กสาวค่อยๆ เงยหน้าขึ้นจากจอคอมพิวเตอร์ รอยยิ้มบางเบาที่ถูกจุดขึ้นที่มุมปากกลับยิ่งทำให้คนมองรู้สึกหงุดหงิดใจอย่างไร “ถ้าท่านประธานใช้สายตาที่จ้องจะจับผิดฉัน มาเปิดดูไฟล์อัปเดตบนหน้าจอเมื่อสิบนาทีที่แล้วสักนิด คุณก็จะเห็นนะคะว่างานชิ้นนั้นถูกส่งเข้าอีเมลของคุณตั้งแต่ก่อนเที่ยงตรงเสียอีกค่ะ” รินรดาตอบกลับด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล แต่ทว่าทุกคำพูดกลับคมกริบราวกับใบมีดที่เคลือบด้วยน้ำผึ้ง เกรซชะงักไปเล็กน้อย ดวงตากลมโตวาวโรจน์ขึ้นวูบหนึ่งด้วยความเสียหน้า มือเรียวที่กอดอกอยู่คลายออกโดยอัตโนมัติ หญิงสาวกัดริมฝีปากล่างเบาๆ อย่างนึกเจ็บใจที่ตนเองรีบร้อนพุ่งเข้ามาหาเรื่องอีกฝ่ายจนตกหลุมพรางที่อีกคนขุดดักไว้ “คุณ...!” เกรซเม้มปากแน่น พยายามเฟ้นหาคำพูดมาโต้กลับเพื่อรักษาฟอร์มของเจ้านายผู้ทรงอำนาจ “อย่ามาอวดดีนะคะรินรดา ถึงงานจะเสร็จ แต่มารยาทในการคุยกับเจ้านาย คุณควรจะมีมากกว่านี้!” “มารยาทเหรอคะ?” รินรดาแกล้งทำเป็นเอียงคอสงสัย ดวงตากลมโตใสซื่อแต่แฝงความร้ายกาจจ้องตรงไปยังนัยน์ตาของคนพี่ “แปลกจังนะคะ ทั้งที่ฉันทำตามหน้าที่ทุกอย่าง แต่คุณกลับเอาแต่หาเรื่องดึงดัน... หรือว่าที่จริงแล้วคุณไม่ได้หงุดหงิดเรื่องงานหรอกค่ะ แต่แค่... หาข้ออ้างมาเดินวนเวียนแถวโต๊ะฉัน เพื่อดูหน้าฉันเฉยๆ กันแน่คะ?” คำพูดนั้นพุ่งตรงเข้าเป้าหมายอย่างจังจนเกรซถึงกับสำลักลมหายใจตัวเอง ใบหน้าสวยเฉียบขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างรวดเร็ว ไม่ใช่เพราะความเขินอายเพียงอย่างเดียว แต่เป็นเพราะความโกรธที่ถูกจี้จุดดำมืดในใจต่างหาก เกรซรีบยกมือขึ้นปัดปอยผมที่ตกลงมาข้างแก้มเพื่อกลบเกลื่อนอาการพิรุธ “หลงตัวเองใหญ่แล้วรินรดา! ใครเขาจะอยากมามองหน้าเด็กปากดีอย่างคุณกัน ทัศนคติแย่แบบนี้ ระวังจะไม่ได้อยู่จนครบสัญญาจ้างนะคะ!” เกรซเสียงสูงขึ้นเล็กน้อยเพื่อกลบเกลื่อนความสั่นไหวในน้ำเสียงของตนเอง “ถ้าสัญญาจ้างมันจะหมดลงเพราะฉันพูดความจริงแทงใจดำคนแถวนี้ล่ะก็...” รินรดาค่อยๆ ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ระยะห่างระหว่างเคนกับเธอลดลงจนแทบจะแนบชิด กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ จากตัวของเด็กสาวลอยมาแตะจมูกของประธานสาวจนหัวใจเจ้ากรรมเต้นผิดจังหวะ “ฉันว่าคนคนนั้นคงไม่ใช่ฉันหรอกค่ะที่เป็นฝ่ายร้อนรน” เกรซถอยหลังไปครึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัวเมื่อรินรดาก้าวเข้ามาประชิด แรงกดดันจากเด็กสาวคนนี้มีอานุภาพรุนแรงเกินกว่าที่เธอจะรับมือไหว ยิ่งเห็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่มุมปากของอีกฝ่าย เกรซก็ยิ่งรู้สึกเหมือนตัวเองตกเป็นเบี้ยล่างในเกมนี้อย่างสมบูรณ์แบบ ปากที่เคยแข็งตอนนี้กลับหนักอึ้งจนหาคำพูดมาเถียงไม่ออก “คุณ... ถอยไปห่างๆ เลยนะ” เกรซพยายามทำเสียงดุ แต่มันช่างไร้พิษสงในสายตาของรินรดาเสียเหลือเกิน “ทำไมต้องถอยล่ะคะ? ในเมื่อท่านประธานเป็นคนเดินมาหาฉันถึงที่นี่เองแท้ๆ หรือว่า... กลัวคะ?” รินรดากระซิบเสียงแผ่วเบาด้วยน้ำเสียงที่จงใจยั่วเย้า เปลือกตาคู่สวยกะพริบปริบๆ อย่างท้าทาย บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกแช่แข็งด้วยความเงียบงัน มีเพียงเสียงหัวใจของเกรซที่เต้นระรัวราวกับกลองศึก หญิงสาวเม้มปากแน่น นัยน์ตาสั่นไหวด้วยความหวั่นเกรงต่อความรู้สึกแปลกประหลาดที่กำลังตีรวนอยู่ในอก เธอกำลังพ่ายแพ้... พ่ายแพ้ให้กับความดื้อรั้นและสายตาคู่นั้นอย่างราบคาบ ทว่า ในจังหวะที่เกรซกำลังจะอ้าปากเอ่ยคำสั่งเด็ดขาดเพื่อไล่อีกฝ่ายให้พ้นทาง ประตูห้องทำงานกระจกใสก็ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้ซึ่งมารยาท “พี่เกรซขา! เมย์เอาเอกสารสำคัญมาให้... อุ๊ย! ขอโทษค่ะ เมย์เข้ามาขัดจังหวะอะไรหรือเปล่าคะเนี่ย?” เสียงแหลมสูงของเมย์ที่ดังแทรกเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเสแสร้งทำเอาบรรยากาศมาคุเมื่อครู่พังทลายลงในพริบตา เกรซสะดุ้งสุดตัวและรีบผละถอยห่างจากรินรดาในทันทีราวกับถูกไฟลวก ใบหน้าที่ยังคงแดงก่ำหันไปมองผู้มาใหม่ด้วยความตกใจปนกระอักกระอ่วนใจ ขณะที่รินรดาหุบยิ้มฉับพลัน ดวงตาคู่สวยหันขวับไปจ้องมองศัตรูหัวใจตัวฉกาจที่ดันโผล่มาผิดเวลาด้วยแววตาเย็นเยียบที่ไม่เคยปรากฏมาก่อน โรสแมรี่พิษหวังว่ารี้ดทุกคนจะเตรียมหมัดไว้ซัดนยัยเมย์ตัวแสบในตอนหน้ากันแล้วนะคะ!