เมื่อบอสสาวออกอาการหึง

เสียงตบแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะกระจกราคาแพงดังสนั่น จนรินรดาที่กำลังก้มหน้าตรวจสอบตัวเลขในสเปรดชีตต้องสะดุ้งสุดตัว เด็กสาวเงยหน้าขึ้นด้วยแววตาเรียบเฉยแต่แฝงไว้ด้วยความกรุ่นโกรธ ปลายเล็บเรียวสวยจิกเข้าหากันเล็กน้อยเพื่อระงับอารมณ์ เมื่อปะทะเข้ากับสายตาดุจดั่งพญาเสือดาวของประธานสาวผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเผด็จการ "เช็คตัวเลขใหม่อีกรอบค่ะ, คุณรินรดา" เสียงทุ้มต่ำติดจะเย็นชาของเกรซเอ่ยขึ้น ใบหน้าสวยเฉี่ยวนั้นนิ่งสนิทจนเดาอารมณ์ไม่ออก ทว่าสันกรามที่ขบเข้าหากันแน่นและปลายนิ้วที่เคาะโต๊ะเป็นจังหวะกระชั้นชิด กลับบอกเล่าเรื่องราวตรงกันข้ามอย่างสิ้นเชิง "ดิฉันตรวจสอบรอบนี้เป็นรอบที่สามแล้วนะคะ, ท่านประธาน" รินรดาตอบกลับทันควัน น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงความประชดประชันอย่างแนบเนียน ดวงตากลมโตสบตากับคนตรงหน้าอย่างไม่เกรงกลัว "และทุกบรรทัดก็ถูกต้องสมบูรณ์แบบจนไม่มีที่ติ... ถ้าคุณเกรซไม่มีข้อบกพร่องอื่นให้จับผิดอีก ดิฉันขอตัวนะคะ พอดีมีนธุระสำคัญที่ต้องไปจัดการต่อข้างนอก" คำว่า 'ธุระสำคัญ' ทำเอาอุณหภูมิในห้องทำงานส่วนตัวลดฮวบลงทันตาเห็น เกรซหรี่ตามองเลขานุการสาวคนเก่งที่วันนี้แต่งตัวสวยสะดุดตาเป็นพิเศษ ชุดเดรสสีพีชเข้ารูปขับผิวให้ดูโดดเด่น ยิ่งคิดว่าอีกฝ่ายกำลังจะแต่งสวยออกไปดินเนอร์กับใครบางคนหลังจากเลิกงาน ความหงุดหงิดพลุ่งพล่านจนต้องแค่นหัวเราะออกมาเบาๆ "ธุระสำคัญอะไรของคุณ? นัดเดดกับไอ้รุ่นพี่สถาปนิกคนนั้นสินะคะ?" เกรซพ่นคำพูดออกมาด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน พลางหยิบปากกา Montblanc ขึ้นมาหมุนเล่นในมือเพื่อซ่อนความสั่นไหวในแววตา "บริษัทจ้างคุณมาทำงานในฐานะเลขาฯ ส่วนตัวนะคะ ไม่ใช่จ้างมานั่งทำตัวเป็นผีเสื้อราตรีรอเวลาออกไปลั้ลลาที่ไหน" "ดิฉันทำงานล่วงเวลามาเกินสัปดาห์แล้วนะคะ, คุณเกรซ!" รินรดาหมดความอดทน เธอลุกขึ้นยืนเต็มความสูง มือบางเท้าสะเอวอย่างเอาเรื่อง "นี่มันเวลาหกโมงเย็นแล้วค่ะ! เวลาส่วนตัวของดิฉัน ไม่ใช่เวลาของบริษัท และที่สำคัญ... ดิฉันจะไปเดทกับใคร มันก็สิทธิ์ของดิฉันค่ะ!" บรรยากาศในห้องคุกรุ่นขึ้นมาทันที เคมีระหว่างทั้งคู่ระอุเสียจนแทบจะมีประกายไฟแลบออกมา รินรดาจ้องมองเจ้านายสาวด้วยความไม่เข้าใจ ทำไมช่วงนี้เกรซถึงคอยหาเรื่องขัดขวางและหาเรื่องเธอในทุกๆ เรื่องราวกับคนเป็นโรคประสาท ยิ่งพยายามถอยห่าง อีกฝ่ายก็ยิ่งรุกไล่เข้ามาหาด้วยข้ออ้างเรื่องงานบ้าบอพวกนี้ทุกที เกรซเม้มริมฝีปากแน่น ความริษยาและอาการ 'หวงก้าง' ที่เจ้าตัวไม่มีวันยอมรับกำลังแผดเผาอยู่ในอก เธอทนไม่ได้... ทนไม่ได้จริงๆ ที่จะจินตนาการว่ารินรดาจะต้องไปส่งยิ้มหวานหรือนั่งทอดสะพานให้ผู้ชายหน้าไหนทั้งสิ้น รอยยิ้มพวกนั้น สายตาคู่นั้น มันควรจะเป็นของเธอ—ไม่ใช่ของไอ้หน้าจืดคนอื่น! "นั่งลงค่ะ!" เกรซออกคำสั่งเสียงเฉียบขาด พร้อมกับโยนแฟ้มกองมหึมาลงตรงหน้าเลขาฯ สาว "ฉันเพิ่งได้รับอีเมลจากลูกค้าชาวสวิสเมื่อห้านาทีก่อน พวกเขาต้องการปรับแก้โครงสร้างงบประมาณด่วนที่สุด และคุณ... ในฐานะเลขาฯ ส่วนตัว ต้องทำสรุปภาษาอังกฤษเจ็ดสหน้าส่งให้ฉันก่อนสี่ทุ่มคืนนี้ค่ะ" รินรดาอ้าปากค้าง ดวงตาเบิกกว้างด้วยความเหลือเชื่อ "เจ็ดสหน้า? ก่อนสี่ทุ่ม? คุณเกรซ! นี่มันแบล็กเมล์กันชัดๆ!" "ไม่ใช่การแบล็กเมล์ค่ะ, แต่มันคืองาน" เกรซเชิดหน้าขึ้นอย่างเหนือกว่า รอยยิ้มมุมปากปรากฏขึ้นอย่างผู้ชนะเมื่อเห็นสีหน้าฮึดฮัดขัดใจของอีกฝ่าย "ถ้าคุณทำไม่เสร็จ หรือเลือกที่จะหนีไปเดท... พรุ่งนี้เช้าใบเตือนใบแรกจะวางอยู่บนโต๊ะทำงานของคุณแน่ค่ะ, เลือกเอาเองนะคะว่าจะเลือกอนาคตการทำงานที่นี่ หรือจะไปนั่งกินดินเนอร์ไร้สาระพวกนั้น" "คุณมันเผด็จการที่สุด!" รินรดาเค้นเสียงลอดไรฟันด้วยความคับแค้นใจ อยากจะหยิบแจกันดอกไม้แถวนั้นปาใส่หน้าสวยๆ ของคนใจร้ายเสียให้เข็ด แต่ติดที่ภาระหนี้สินและศักดิ์ศรีค้ำคออยู่ เธอสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เพื่อระงับสติอารมณ์ ก่อนจะคว้าแฟ้มหนาเตอะนั้นมากอดไว้แน่น "ได้ค่ะ! อยากได้งานด่วนนักใช่ไหมคะ? คืนนี้คุณจะได้เห็นนรกบนดินแน่ค่ะ, ท่านประธาน!" รินรดาหันหลังขวับเตรียมจะเดินกลับไปที่โต๊ะทำงานของตัวเองเพื่อจัดการกับกองงานนรกแตกที่อีกฝ่ายจงใจกลั่นแกล้ง ทว่าในจังหวะนั้นเอง... ก๊อกๆๆ! เสียงเคาะประตูดังขึ้นสองครั้งก่อนที่บานประตูไม้เนื้อดีจะถูกผลักเปิดออกโดยไม่ต้องรอให้อذنุญาต เมย์ เลขาฯ หน้าห้องอีกคนก้าวเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มหวานหยดและแฟ้มเอกสารในมือ โดยมีชายหนุ่มร่างสูงโปร่ง หน้าตาดีในชุดสูทเนี๊ยบยืนยิ้มละมุนอยู่ด้านหลัง "ขอโทษนะคะคุณเกรซ พอดีคุณกรณ์ จากฝ่ายพัฒนาธุรกิจขอเข้ามาปรึกษาโปรเจกต์เร่งด่วน... เอ๊ะ รินรดา ยังไม่กลับเหรอคะ นึกว่าออกไปเดทกับคุณทัน ภูมิพัฒน์ สถาปนิกคนนั้นซะอีก เห็นเขารออยู่ที่ล็อบบี้ข้างล่างนานแล้วนะคะ โทรตามใหญ่เลยว่าตกลงเราจะยกเลิกนัดหรือเปล่า" รินรดาชะงักกึก หันขวับไปมองหน้าเมย์สลับกับประธานสาวที่ตอนนี้ใบหน้าเรียบตึงจนน่ากลัว บรรยากาศในห้องเย็นเยียบลงในพริบตาเดียวเมื่อเกรซชะلاءตัวขึ้นยืนช้าๆ แววตาคมกริบกวาดมองไปที่ร่างบางของเลขาฯ สาวที่ตอนนี้ยืนตัวแข็งทื่ออยู่กลางห้อง รินรดากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เมื่อสังเกตเห็นว่าดวงตาคู่สวยของเจ้านายสาวไม่ได้เย็นชาไร้ความรู้สึกอีกต่อไปแล้ว แต่มันกำลังลุกโชนไปด้วยประกายไฟแห่งความหึงหวงที่ปิดไม่มิด... และก่อนที่ใครจะได้พูดอะไรออกมา เกรซก็ก้าวเท้าฉับๆ ตรงดิ่งเข้ามาหยุดยืนประชิดตัวรินรดา กลิ่นน้ำหอมแบรนด์หรูระคนกับความกรุ่นโกรธโชยปะทะจมูก จนรินรดาต้องผถอยหลังไปชนกับขอบโต๊ะทำงานโดยอัตโนมัติ "เดทเหรอคะ?" เกรซโน้มใบหน้าเข้าไปกระซิบชิดริมหูของรินรดา น้ำเสียงทุ้มต่ำพร่าพร่าแต่ทรงพลังจนคนฟังขนลุกซู่ "บอกผู้ชายคนนั้นไปเลยค่ะ... ว่าเลขาฯ ของฉัน 'ไม่ว่าง' เพราะคืนนี้ทั้งคืน คุณต้องอยู่ปรึกษางานกับฉัน... บนเตียงในห้องพักส่วนตัวชั้นบนสุดของตึกนี้เท่านั้น!" โรสแมรี่พิษหวังว่ารี้ดทุกคนจะนอนไม่หลับไปกับความซึนขั้นสุดของบอสสาวกันนะคะ!