ของขวัญที่ไม่มีที่มา

กลิ่นหอมเย็นของดอกกุหลาบสีขาวบริสุทธิ์ลอยอบอวลตัดกับกลิ่นกาแฟเข้มข้นบนโต๊ะทำงานอย่างสิ้นเชิง รินรดากะพริบตาปริบ ๆ มองช่อดอกไม้ขนาดใหญ่ที่ถูกวางไว้อย่างโดดเด่นบนเก้าอี้ประจำตำแหน่งของเธอ โดยไม่มีการ์ดแนบมาด้วยแม้แต่ใบเดียว มีเพียงริบบิ้นสีเงินผูกไว้อย่างประณีตบรรจง ท่ามกลางสายตาสอดรู้สอดเห็นของพนักงานทั้งแผนกที่เริ่มจับกลุ่มซุบซิบกันตั้งแต่ก้าวเท้าเข้าออฟฟิศในยามสาย "อุ๊ย... ตายแล้ว! เลขาฯ รินมีหนุ่มกระเป๋าหนักที่ไหนมาส่งดอกไม้อีกแล้วคะเนี่ย น่าอิจฉาจัง" เมย์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่พยายามดัดให้ฟังดูหวานหยด แต่แววตากลับแข็งกร้าวและเต็มไปด้วยริษยาอย่างปิดไม่มิด หล่อนจ้องมองช่อกุหลาบราคาสูงลิบลิ่วสลับกับใบหน้าเรียบเฉยของรินรดา "หรือว่าเป็นท่านประธานเกรซแอบส่งให้เป็นรางวัลคนเก่งคะ? แหม... แต่ปกติบอสเราออกจะเย็นชา เป็นไปไม่ได้หรอกเนอะ" รินรดาปรายตามองเพื่อนร่วมงานตัวดีที่ขยันหาเรื่องมาหยอดแสลงหูเธอแต่เช้า เจ้าตัวแค่นอนหัวเราะในลำคอเบา ๆ มือเรียวยกขึ้นจัดเอกสารในมือให้เข้าที่โดยไม่แม้แต่จะชายตามองช่อดอกไม้เจ้าปัญหา "ถ้าว่างงานมากนัก เอาเวลาไปเคลียร์งบการตลาดที่ค้างไว้ให้จบก่อนดีกว่านะคะคุณเมย์ ประธานตรวจงานบ่ายนี้ ถ้ายังไม่เสร็จ เกรงว่าเก้าอี้ที่คุณนั่งอยู่ อาจจะไม่ได้อยู่ต้อนรับดอกไม้ของใครอีกเลยก็ได้ค่ะ" คำพูดเชือดเฉือนแบบนิ่ม ๆ แต่เจ็บจี๊ดถึงกระดูกดำทำเอาเมย์หน้าเสีย หุบยิ้มแทบไม่ทัน หล่อนสะบัดหน้าหนีด้วยความขัดเคืองก่อนจะเดินกระแทกส้นเท้ากลับโต๊ะทำงานของตัวเอง ท่ามกลางเสียงหัวเราะคิกคักของพนักงานคนอื่นที่แอบสะใจกับฝีปากกล้าของเลขาฯ สาว แต่ความวุ่นวายยังไม่ทันได้สงบ ร่างสูงโปรสงของใครบางคนก็ก้าวเข้ามาในโซนเลขาฯ ด้วยจังหวะก้าวที่หนักแน่นและแผ่รังสีความเย็นชาออกมารอบตัวจนอุณหภูมิในห้องลดฮวบลงหลายองศา คุณเกรซ... ประธานสาวสุดเพอร์เฟกต์ยืนหยุดนิ่งอยู่หน้าโต๊ะทำงานของรินรดา ดวงตาคมกริบใต้กรอบแว่นสายตาแฟชั่นกวาดมองช่อดอกไม้สีขาวสะอาดตาด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก แต่กรามเรียวที่ขบเข้าหากันแน่นจนขึ้นสันนูน บ่งบอกว่าเธอกำลังไม่สบอารมณ์อย่างรุนแรง "นี่อะไร" น้ำเสียงราบเรียบทว่าเย็นยะเยือกเอ่ยถามขึ้น สั้น ห้วน และกดดัน "รินก็ไม่ทราบเหมือนกันค่ะท่านประธาน มีคนเอามาวางไว้บนเก้าอี้ตั้งแต่เช้าแล้วค่ะ" รินรดาตอบตามความจริง พร้อมกับเงยหน้าขึ้นสบตาอีกฝ่ายอย่างไม่เกรงกลัว เกรซแค่นหัวเราะในลำคอ ท่าทางเย่อหยิ่งและดื้อรั้นถูกงัดขึ้นมาใช้กลบเกลื่อนความรู้สึกบางอย่างที่ตีรวนอยู่ในอก ดวงตาคู่สวยหรี่ลงมองช่อดอกไม้นั้นราวกับมันเป็นศัตรูตัวฉกาจ "ไม่รู้? สมสมัยนี้ของหายากเหรอคะ ถึงได้ไม่รู้ว่าใครส่งของราคาแพงแบบนี้มาให้ หรือว่า... แอบไปอ่อยใครไว้โดยที่ฉันไม่รู้" รินรดากะพริบตาช้า ๆ ความหงุดหงิดพุ่งปรี๊ดขึ้นมาทันทีเมื่อโดนกล่าวหาลอย ๆ แบบไม่มีสาเหตุ หญิงสาววางปากกาในมือลงกระแทกกับโต๊ะเบา ๆ ก่อนจะลุกขึ้นยืนเผชิญหน้ากับคนตัวสูงกว่าอย่างไม่ยอมแพ้ "ท่านประธานกรุณาใช้คำพูดให้เกียรติกันด้วยนะคะ รินจะไปอ่อยใครหรือใครจะส่งอะไรมาให้ มันก็เป็นสิทธิส่วนบุคคลของริน ไม่ได้ทำผิดกฎบริษัทสักหน่อย หรือว่าท่านประธาน... ร้อนตัวอะไรคะ?" คำว่า 'ร้อนตัว' เหมือนจี้ถูกจุดดำมืดในใจของคนปากแข็ง เกรซสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะรีบปรับสีหน้าให้กลับมาเรียบเฉย ทว่าดวงตากลับไหววับด้วยความไม่พอใจ เธอขยับเข้าไปใกล้โต๊ะทำงานของรินรดามากขึ้น จนระยะห่างระหว่างกันลดลงเหลือเพียงแค่เอื้อมมือ "ฉันเนี่ยนะร้อนตัว? อย่าสำคัญตัวเองผิดไปเลยรินรดา ฉันแค่กลัวว่าพนักงานของฉันจะไปรับของจากพวกมิจฉาชีพหรือพวกโรคจิต จนทำให้บริษัทเสื่อมเสียชื่อเสียงต่างหาก!" เกรซเถียงข้างๆ คูๆ ปากบางเม้มเข้าหากันแน่นเพื่อสะกดกลั้นอารมณ์บางอย่างที่กำลังปั่นป่วนอยู่ในท้อง "ถ้ากลัวนัก งั้นรินเอาไปทิ้งถังขยะให้หมดเรื่องหมดราวดีไหมคะ จะได้ไม่ต้องขัดหูขัดตาประธานผู้สูงส่งอีก" พูดจบ รินรดาก็ทำท่าจะเอื้อมมือไปคว้าช่อดอกไม้นั้นจริง ๆ ด้วยความหมั่นไส้ท่าทีหวงก้างแบบเนียน ๆ ของอีกฝ่าย "หยุดนะ!" เกรซร้องสั่งเสียงดังลั่นจนคนทั้งแผนกต้องสะดุ้งหันมามอง ประธานสาวเพิ่งรู้ตัวว่าเธอแสดงอาการ over-reaction มากเกินไป เธอจึงรีบกระแอมไอเบา ๆ เพื่อกลบเกลื่อนความมีพิรุธ "เอ่อ... หมายถึง... เสียของเปล่า ๆ ดอกไม้ตั้งแพง เอาไปไว้ห้องทำงานฉัน... ไม่ใช่! เอาไปไว้มุมห้องนู้นไป เกะกะลูกตา!" รินรดากลั้นยิ้มแทบไม่ไหว เธอแกล้งทำเป็นตีหน้าซื่อเอียงคอถามด้วยน้ำเสียงกวนประสาท "อ้าว ไหนว่ากลัวเป็นของมิจฉาชีพ ทำไมตอนนี้ถึงอยากเก็บไว้ล่ะคะ หรือจริงๆ แล้ว... ประธานเป็นคนส่งมาเอง อยากเซอร์ไพรส์เลขาฯ แต่ฟอร์มจัด เลยแกล้งทำเป็นดุเหรอคะ?" "เหลวไหลสิ้นดี!" เกรซเสียงDงขึ้นกว่าเดิมเพื่อกลบเกลื่อนความจริงที่ถูกจี้ใจดำเต็ม ๆ ใบหน้าเนียนขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างเห็นได้ชัดแม้จะพยายามตีหน้าตายแค่ไหนก็ตาม "ฉันไม่มีเวลามาเล่นอะไรไร้สาระแบบนี้หรอกนะ! เลิกงานแล้วเข้ามาหาฉันที่ห้องด้วย มีงานด่วนต้องเคลียร์!" พูดจบ ประธานสาวก็สะบัดหน้าหนี หมุนตัวเดินจ้ำอ้าวกลับเข้าห้องทำงานของตัวเองทันทีราวกับหนีเสือปะจระเข้ ทิ้งให้รินรดายืนอมยิ้มมองตามแผ่นหลังบางนั้นด้วยความรู้สึกหมั่นไส้แกมเอ็นดูในความปากแข็งของเจ้านายสาว เวลาล่วงเลยจนกระทั่งถึงช่วงหัวค่ำ แผนกอื่นๆ ทยอยปิดไฟกลับบ้านกันหมดแล้ว เหลือเพียงแค่แสงไฟสลัวจากห้องทำงานของประธานและโต๊ะด้านนอก รินรดาสูดหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนจะเคาะประตูห้องแล้วผลักเข้าไปตามคำสั่ง ภายในห้องทำงานเงียบสงบ เกรซนั่งไขว่ห้างอยู่หลังโต๊ะทำงาน กองเอกสารตรงหน้าถูกเปิดทิ้งไว้แต่เจ้าตัวไม่ได้สนใจมันเลยแม้แต่น้อย ดวงตาคู่สวยมองลอดแว่นมาที่รินรดาด้วยรังสีความกดดันที่ลดระดับลงเหลือเพียงความอึมครึม "มาช้า" เกรซเปิดฉากตำหนิ ทว่าน้ำเสียงกลับเจือความน้อยใจแปลกๆ ที่เจ้าตัวอาจไม่รู้ตัวด้วยซ้ำ "รินเคลียร์เอกสารตามที่คุณสั่งนั่นแหละค่ะ มีอะไรด่วนคะ ประธานถึงเรียกพบดึกดื่นแบบนี้" รินรดาก้าวเข้าไปยืนประชิดโต๊ะทำงาน เว้นระยะห่างพอสมควร เกรซไม่ตอบ เธอค่อย ๆ เลื่อนลิ้นชักโต๊ะทำงานออก หยิบซองจดหมายสีขาวสะอาดตาที่ซ่อนอยู่อีกมุมหนึ่งออกมาวางโปะลงบนโต๊ะ แรงกระแทกเบา ๆ ทำหารินรดาต้องก้มลงมอง นั่นคือการ์ดข้อความใบเล็กที่ถูกซ่อนอยู่ใต้ช่อดอกไม้กุหลาบขาวเมื่อเช้า... ชัดเจนว่ามันเพิ่งถูกเปิดอ่านโดยเจ้าของห้องคนนี้ รินรดายังไม่ทันได้เอ่ยปากถาม เกรซก็เงยหน้าขึ้นสบตาเธอ ดวงตาสั่นระริกด้วยความโกรธปนความหึงหวงที่ระเบิดออกมาจนปิดไม่มิด น้ำเสียงที่เปล่งออกมานั้นสั่นเครือเล็กน้อยแต่นิ่งสนิทจนน่ากลัว "อ่านซะ... แล้วบอกฉันที ว่าผู้ชายคนไหนมันกล้าส่งข้อความแบบนี้มาหาเลขาฯ ของฉัน" รินรดาก้มมองการ์ดในการ์ดเขียนด้วยลายมือหวัด ๆ ว่า... *‘ดอกไม้ช่อนี้... แทนคำขอโทษเรื่องเมื่อคืน และฉันหวังว่าเธอจะยังจำสัญญาของเราได้นะ, รินรดา’* หัวใจของรินรดากระตุกวูบ ทันทีที่อ่านจบ เธอยังไม่ทันได้อธิบายอะไร ประตูห้องทำงานที่ปิดสนิทก็ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้มารยาท พร้อมกับการปรากฏตัวของร่างสูงโปร่งของ "ใครบางคน" ที่ก้าวเข้ามาในห้องด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ "อุ๊ย... ดูเหมือนฉันจะมาขัดจังหวะเวลาส่วนตัวของท่านประธานกับเลขาฯ คนโปรดหรือเปล่าคะเนี่ย?" โรสแมรี่พิษหวังว่ารี้ดทุกคนจะเพลิดเพลินไปกับความสัมพันธ์อันแสนอลหม่านในตอนนี้นะคะ!