ปากบอกไม่ชอบ แต่ใจเต้นแรง

“ถ้าจะขยับตัวแรงกว่านี้อีกนิด ก็ถอดกางเกงฉันออกไปเลยไม่ดีกว่าเหรอ รินรดา?” เสียงของเกรซเย็นเยียบเสียดแทง ทว่าลมหายใจที่หอบพร่ากลับสวนทางกับคำพูดอย่างสิ้นเชิง มือเรียวสวยของท่านประธานสาวกำขยำปกเสื้อของเลขาสาวไว้แน่นจนเห็นเส้นเลือด เกรซเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย ดวงตาคู่คมดุจน้ำแข็งกำลังละลายกลายเป็นหยาดน้ำผึ้งที่วาววับด้วยอารมณ์บางอย่างที่เจ้าตัวพยายามกดทับ รินรดาไม่สะทกสะท้าน เธอขยับยิ้มมุมปาก มือเรียวที่ยังค้างอยู่บนชายกระโปรงของเจ้านายสาวไม่ได้ขยับหนี ทั้งยังถือวิสาสะลูบไล้เบาๆ บนผิวเนื้ออ่อนนุ่มที่โผล่พ้นรอยยับย่นของชุดสูทราคาแพง “คนอย่างคุณเกรซน่ะเหรอคะจะกล้า... ปากบอกว่าเกลียดนักหนา แต่ดูสิคะ หัวใจคุณเต้นแรงจนฉันได้ยินผ่านอกเสื้อนี่แล้ว” รินรดาโน้มตัวเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด กลิ่นน้ำหอมราคาแพงประจำตัวของเกรซคลุ้งอยู่ในโพรงจมูก เป็นกลิ่นที่ทำให้นักล่าอย่างเธอรู้สึกกระหายอยากจะขยี้ให้จมเขี้ยว ความเงียบงันในห้องทำงานส่วนตัวที่ปิดตายก่อตัวเป็นแรงกดดันมหาศาล สัมผัสจากปลายนิ้วของรินรดาที่แตะผ่านผิวหนังทำให้เกรซต้องเม้มปากแน่นจนเป็นเส้นตรง “อย่าสำคัญตัวผิดไปหน่อยเลย รินรดา... ฉันแค่รำคาญที่เธอทำงานไม่เป็นสับปะรด จนฉันต้องมาจัดการเอง” เกรซเค้นเสียงตอบ มือที่กำปกเสื้ออยู่กระชากร่างของรินรดาให้ขยับเข้ามาจนหน้าผากเกือบชิดกัน “จำใส่หัวไว้ว่าเธอเป็นแค่คนใช้ในที่ทำงาน ไม่ใช่ ‘เจ้าของ’ ห้องนี้” “งั้นเหรอคะ?” รินรดาลากเสียงยาว นัยน์ตาคมสวยจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของอีกฝ่าย “ถ้าฉันเป็นแค่คนใช้ แล้วทำไมคุณถึงไม่ผลักฉันออกตั้งแต่นาทีแรกที่ฉันคุกเข่าลงตรงนี้ล่ะคะ?” คำถามนั้นราวกับคมมีดที่กรีดลึกลงไปในความทิฐิของเกรซ เธอชะงักไปชั่วครู่ แววตาไหววูบเพียงเสี้ยววินาทีก่อนจะถูกกลบด้วยความเย็นชาตามสัญชาตญาณของการเป็นผู้คุมเกม ทว่า ก่อนที่บทสนทนาจะเผ็ดร้อนไปมากกว่านั้น เสียงเคาะประตูจังหวะรัวและเร่งเร้าก็ดังขัดขึ้น ทำลายบรรยากาศที่กำลังเดือดพล่านจนหมดสิ้น “คุณเกรซคะ! เมย์เองค่ะ พอดีมีเอกสารด่วนที่ต้องให้คุณเซ็นอนุมัติทันทีค่ะ” เกรซสะดุ้งสุดตัว เธอรีบผลักรินรดาออกห่างทันทีราวกับถูกของร้อน รินรดาเซไปด้านหลังเล็กน้อยแต่ยังคงรอยยิ้มเย้ยหยันเอาไว้ เกรซรีบจัดเสื้อผ้าที่ยับยู่ยี่ของตัวเองอย่างลนลานจนดูผิดวิสัยคนเจ้าระเบียบ “เข้ามา” เกรซตะโกนตอบด้วยน้ำเสียงที่พยายามดัดให้กลับมานิ่งสนิทที่สุด เมย์ก้าวเข้ามาในห้องด้วยรอยยิ้มหวานหยาดเยิ้ม ทว่าทันทีที่เห็นรินรดายืนอยู่ใกล้กับโต๊ะทำงานของเกรซในสภาพที่ดูไม่เรียบร้อยนัก รอยยิ้มนั้นก็ชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะเปลี่ยนเป็นสายตาเหยียดหยาม “อุ๊ย... ขอโทษทีนะคะที่ขัดจังหวะ เห็นสภาพห้องแล้วนึกว่าคุณเกรซกำลัง ‘ตรวจงาน’ เลขาฯ อยู่เสียอีก” เมย์จงใจเน้นคำว่าตรวจงานพลางปรายตามองรินรดาด้วยความสมเพช รินรดายืดตัวขึ้นเต็มความสูง ปัดฝุ่นตามเสื้อผ้าตนเองอย่างไม่แยแส “การตรวจงานของท่านประธานน่ะเข้มข้นกว่าที่คุณคิดนะคะ คุณเมย์... ถ้าไม่เกี่ยวกับการเซ็นเอกสาร ก็เชิญออกไปได้แล้วค่ะ เพราะเราสองคนยังมี ‘งาน’ ที่ต้องทำต่อให้เสร็จ” “รินรดา!” เกรซตวาดเสียงแข็ง ทว่าสายตากลับหลบวูบไปทางอื่น “ออกไปข้างนอกทั้งคู่เลยไป! ฉันต้องการเวลาพักหายใจ” เมย์เม้มปากแน่น เธอไม่พอใจที่เกรซไม่ได้ดุด่ารินรดาอย่างที่ควรจะเป็น แต่กลับดูมีพิรุธจนน่าสงสัย ยิ่งเห็นแววตาที่เกรซมองรินรดาเพียงชั่วครู่ก่อนจะเบือนหนี เมย์ก็รู้ทันทีว่ามีบางอย่างเปลี่ยนไป เมื่อเมย์เดินกระแทกส้นสูงออกไป รินรดาก็ยังไม่ยอมก้าวตามออกไป เธอเดินอ้อมโต๊ะทำงานไปหยุดอยู่ด้านหลังเกรซที่นั่งฟุบหน้าลงกับฝ่ามือตัวเอง “ดูเหมือนคุณจะกังวลเรื่องคนอื่นมากเกินไปนะคะ” รินรดาเอ่ยเสียงนุ่ม ทว่าแฝงความนัย “หรือว่าคุณกลัว... กลัวว่าคนอื่นจะรู้ว่าคุณชอบสัมผัสของฉันมากกว่าคนอื่น?” เกรซเงยหน้าขึ้น ดวงตาที่เคยดุดันบัดนี้กลับเต็มไปด้วยความสับสนและร่องรอยของความอ่อนไหวที่ไม่อาจปิดบัง เธอพุ่งตัวขึ้นยืนเผชิญหน้ากับรินรดา แต่คราวนี้กลับไม่มีคำพูดใดๆ หลุดออกมา มีเพียงแววตาสั่นระริกที่ตะโกนก้องว่าเธอกำลังแพ้... แพ้ให้กับความซึนของตัวเองอย่างราบคาบ ทว่า ทันใดนั้นประตูห้องทำงานก็เปิดผางออกอีกครั้งโดยไม่มีการเคาะ เมย์ยืนอยู่ตรงนั้นอีกครั้ง ทว่าไม่ได้มาคนเดียว เธอกำลังควงแขนนักธุรกิจหนุ่มคู่ค้าคนสำคัญที่เกรซเพิ่งปฏิเสธนัดไปเมื่อวานเข้ามาในห้องด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม “ขอโทษทีนะรินรดา พอดีคุณธันวาเขาอยากจะมาเซอร์ไพรส์คุณเกรซด้วยตัวเองน่ะค่ะ เห็นบอกว่าที่ผ่านมาคุณเกรซคงยุ่งมากจนไม่มีเวลา ‘ออกเดท’ กับใครเลย” เมย์พูดพลางผลักตัวนักธุรกิจหนุ่มให้ก้าวเข้ามาในระยะประชิดที่รินรดาเพิ่งผละออกมา เกรซชะงักกึก มองรอยยิ้มของชายหนุ่มตรงหน้าสลับกับแววตาท้าทายของรินรดาที่ยืนกอดอกนิ่งราวกับต้องการดูว่า 'เจ้านายผู้ปากแข็ง' ของเธอจะรับมือกับสถานการณ์นี้อย่างไร โรสแมรี่พิษหวังว่ารี้ดทุกคนจะเพลิดเพลินไปกับความสัมพันธ์อันแสนอลหม่านในตอนนี้นะคะ!