ยาขมในมือเจ้านาย

“เมย์เหรอคะ? ชื่อที่หลุดออกมาจากปากคุณเกรซเนี่ย ดูท่าจะสำคัญกว่าโปรเจกต์ตรงหน้าฉันเยอะเลยนะคะ” รินรดาวางปากกาลงบนโต๊ะไม้ราคาแพงจนเกิดเสียงดัง ‘ปึก’ อย่างจงใจ ดวงตาเรียวคมของเธอกวาดมองใบหน้าสวยเฉี่ยวของประธานสาวที่กำลังนั่งกอดอกอยู่หลังโต๊ะทำงาน ท่าทางที่ดูนิ่งสงบผิดปกติของเกรซไม่ได้ทำให้รินรดารู้สึกเกรงกลัว แต่มันกลับกระตุ้นสัญชาตญาณบางอย่างให้ตื่นตัว เกรซขยับตัวเล็กน้อย ดวงตาสีเข้มดุจน้ำหมึกนิ่งสนิท เธอไม่ได้หลบสายตา แต่กลับจ้องตอบด้วยความรู้สึกที่อ่านไม่ออก “เธอไม่มีสิทธิ์ก้าวก่ายเรื่องคนรู้จักของฉัน รินรดา” เสียงของเกรซเย็นเยียบ ทว่าปลายนิ้วที่เคาะบนโต๊ะจังหวะถี่รัวกลับฟ้องความผิดปกติบางอย่าง “และที่สำคัญ... หน้าที่ของเธอคือดูแลตารางงาน ไม่ใช่มานั่งจับผิดเรื่องส่วนตัวของเจ้านาย” “ถ้างั้นเจ้านายก็ควรหัดลบชื่อผู้หญิงคนนั้นออกจากสมองก่อนจะมาคุยงานกับหนูนะคะ เพราะสายตาคุณน่ะ... มันฟ้องว่ากำลังคิดถึง ‘คนสำคัญ’ จนไม่มีสมาธิ” รินรดาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เธอไม่เพียงไม่ถอย แต่ยังก้าวเข้าไปใกล้โต๊ะทำงานจนแทบจะประชิดตัวร่างบางที่นั่งอยู่ กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ที่คุ้นเคยของเกรซทำเอาหัวใจคนตัวเล็กกว่าเต้นผิดจังหวะ แต่นั่นยิ่งทำให้รินรดาต้องแกล้งทำเป็นใจกล้าเพื่อกลบเกลื่อนความหวั่นไหว เกรซชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะแค่นยิ้มเย้ยหยัน “มั่นใจเกินไปแล้ว... เธอคิดว่าตัวเองสำคัญขนาดที่ฉันจะไม่มีสมาธิเพราะเรื่องแค่นี้เหรอ?” “เปล่านะคะ หนูแค่คิดว่าถ้าคุณเกรซยังหน้าซีดเป็นไก่ต้มแบบนี้เพราะพิษไข้ ก็อย่าอวดเก่งดีกว่าค่ะ” รินรดาเปลี่ยนเรื่องฉับพลัน พร้อมกับหยิบแก้วน้ำอุ่นและยาที่เตรียมไว้ขึ้นมา “กินยาซะ ไม่อย่างนั้นหนูจะแจ้งบอร์ดบริหารว่าท่านประธานเสียชีวิตเพราะความดื้อรั้นของตัวเอง” เกรซมองยาในมือของเลขาสาว ก่อนจะมองเลยไปที่ใบหน้าเนียนใสที่ดูเป็นห่วงจนปิดไม่มิด แม้ปากจะร้ายกาจแค่ไหน แต่การกระทำของรินรดากลับตรงกันข้ามเสมอ “วางไว้ตรงนั้น” เกรซสั่ง แต่ไม่ยอมหยิบยา “ไม่ค่ะ” รินรดาปฏิเสธทันควัน มือเรียวสวยของเธอเอื้อมไปคว้าข้อมือของเกรซไว้เบาๆ ผิวสัมผัสที่ร้อนผ่าวจากพิษไข้ของอีกฝ่ายทำให้เธอขมวดคิ้ว “ถ้าคุณไม่กิน หนูจะถือว่าคุณอยากให้หนู ‘ป้อน’ ถึงปาก... อยากลองดูไหมคะ?” คำพูดท้าทายนั้นทำเอาเกรซนิ่งอึ้ง ดวงตาของประธานสาววูบไหวราวกับมีคลื่นลมพัดผ่าน เธอจ้องมองริมฝีปากสีระเรื่อของเด็กสาวตรงหน้า แล้วค่อยๆ โน้มตัวเข้ามาใกล้จนลมหายใจอุ่นๆ รดรินกันและกัน “เธอกล้าเหรอ?” เสียงกระซิบพร่าของเกรซเต็มไปด้วยแรงดึงดูด รินรดาไม่ตอบ เธอแกะยาออกจากแผงด้วยความนิ่งสงบก่อนจะจ่อเข้าที่ริมฝีปากของเกรซ “ลองดูไหมล่ะคะ ว่าหนูจะกล้าแค่ไหน... หรือคนที่จะเป็นฝ่ายเสียอาการน่ะ จะเป็น ‘เจ้านาย’ เอง” บรรยากาศในห้องทำงานที่เคยร้อนระอุด้วยความตึงเครียดกลับเปลี่ยนเป็นความอบอุ่นที่ชวนให้หายใจติดขัด เกรซมองนัยน์ตาสีน้ำตาลคู่สวยที่แฝงไปด้วยความรั้นและเสน่ห์ที่ยากจะต้านทาน เธอค่อยๆ อ้าปากรับยาและจิบน้ำตามช้าๆ ขณะที่มือของรินรดายังคงประคองท้ายทอยเธอไว้อย่างแผ่วเบา เป็นสัมผัสที่อ่อนโยนจนน่ากลัว... น่ากลัวว่าถ้าเผลอใจไปมากกว่านี้ เธออาจจะสูญเสียการควบคุมที่สั่งสมมาตลอดทั้งชีวิต ทันใดนั้น เสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย ทำลายภวังค์ความเงียบที่กำลังก่อตัวเป็นเส้นด้ายบางๆ ของคนทั้งคู่ *ก๊อก ก๊อก ก๊อก* “เกรซคะ... เมย์เองค่ะ ได้ยินว่าคุณไม่สบาย เมย์เลยเอาน้ำขิงมาให้” น้ำเสียงที่คุ้นเคยของ ‘เมย์’ ดังลอดผ่านประตูเข้ามา ราวกับระเบิดเวลาที่ถูกจุดชนวน เกรซชะงักกึก สีหน้าเรียบเฉยกลับมาสวมทับใบหน้าที่เพิ่งจะอ่อนโยนลงเมื่อครู่ รินรดารีบชักมือกลับทันทีราวกับถูกไฟลวก เธอจ้องมองคนตรงหน้าที่แววตาเปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว “เข้ามาสิคะ” เกรซตะโกนตอบโดยไม่แม้แต่จะปรายตามองรินรดาที่ยืนตัวแข็งทื่ออยู่ข้างโต๊ะ ประตูห้องทำงานถูกเปิดออกพร้อมกับร่างของหญิงสาวที่สวยสง่าไม่แพ้กัน เมย์ก้าวเข้ามาด้วยรอยยิ้มหวานหยด ทว่าสายตาที่เหลือบมองมาที่รินรดากลับแฝงไปด้วยความรู้สึกบางอย่างที่ทำให้บรรยากาศในห้องเย็นเยียบลงทันใด “รินรดา... เธอออกไปก่อนได้ไหม ฉันมีเรื่องจะคุยกับเมย์เป็นการส่วนตัว” คำสั่งของเกรซดั่งมีดที่กรีดลงกลางหัวใจของรินรดา เธอเม้มปากแน่น ความรู้สึกเจ็บจี๊ดแล่นขึ้นมาที่อก แต่ด้วยความเป็นมืออาชีพ เธอจึงทำเพียงก้มหัวให้น้อยๆ ก่อนจะหันหลังเดินไปที่ประตู ทว่าขณะที่เธอกำลังจะพ้นขอบประตู เสียงของเมย์ก็ดังขึ้นรั้งไว้ “เดี๋ยวก่อนค่ะรินรดา... พอดีเมย์มี ‘ข่าวดี’ จะบอกคุณเกรซด้วย หวังว่าเลขาสาวคนเก่งจะอยากรู้ด้วยเหมือนกันนะคะว่า ‘คนรักเก่า’ ของคุณเกรซคนนี้ เตรียมโปรเจกต์เซอร์ไพรส์อะไรมาให้” รินรดาชะงักเท้าทันที มือที่จับลูกบิดประตูแน่นขึ้นจนซีดขาว เธอหันกลับไปมองเกรซที่นั่งนิ่งไม่ไหวติง ความเงียบเข้าปกคลุมห้องทำงานอีกครั้ง แต่ครั้งนี้มันไม่ใช่ความเงียบที่โรแมนติก... แต่มันคือลางบอกเหตุของพายุใหญ่ที่กำลังจะโหมกระหน่ำในไม่ช้า หวังว่าทุกคนจะยังไม่วางมือจากตอนนี้นะคะ เพราะความสนุกที่แท้จริงเพิ่งจะเริ่มขึ้นเท่านั้นค่ะ! โรสแมรี่พิษ