ความรักที่ซ่อนไว้ใต้ความโกรธ

แรงผลักจากฝ่ามือบางไม่ได้ทำให้ร่างสูงของประธานสาวเซถอยหลังไปเพียงแค่สองก้าวอย่างที่คิด หากแต่มันคือการประกาศสงครามเงียบที่ทิ้งรอยความชาหนึบไว้บนอกเสื้อของเกรซ รินรดายืนหอบหายใจจนไหล่บางสะท้อนขึ้นลง ดวงตากลมโตที่เคยฉายแววดื้อรั้นตอนนี้กลับรื้นไปด้วยหยาดน้ำใสจากพิษไข้ที่รุมเร้าจนสมองแทบแยกไม่ออกว่าสิ่งไหนคือความจริงหรือความฝัน "คุณเกรซกลับไปเถอะค่ะ... อย่ามาทำแบบนี้กับรินเลย" น้ำเสียงที่พยายามจะแข็งกร้าวเพื่อปกป้องศักดิ์ศรีครั้งสุดท้าย กลับสั่นเครือและแหบแห้งเสียจนคนฟังรู้สึกเจ็บแปลบในอกอย่างประหลาด เกรซขบกรามแน่นจนสันกรามคมนูนเด่น ดวงตาคู่สวยที่เคยเย็นชาดั่งน้ำแข็งขั้วโลกเวลานี้กลับไหววับด้วยระลอกคลื่นแห่งความรู้สึกที่เจ้าตัวพยายามกดทับมันไว้ภายใต้หน้ากากความหยิ่งทะนง "คิดว่าฉันอยากมาเหยียบห้องรูหนูอับๆ นี่นักหรือไง รินรดา" เกรซแค่นหัวเราะด้วยน้ำเสียงเยียบเย็นเพื่อกลบเกลื่อนความร้อนรุ่มที่ตีตื้นขึ้นมาจุกอก "ถ้าพรุ่งนี้เธอไม่ไปทำงานแล้วทำเอกสารสรุปยอดบนโต๊ะฉันให้เรียบร้อย คนที่จะเดือดร้อนไม่ใช่เธอ แต่เป็นฉันที่ต้องมานั่งแก้ปัญหาเพราะเลขาฯ สำออย!" พูดจบ ประธานสาวก็สะบัดหน้าหนีแล้วก้าวฉับๆ ไปที่ประตูห้องพักขนาดกะทัดรัดทันที ราวกับกลัวว่าหากอยู่นานกว่านี้ ความแข็งกระด้างที่สร้างขึ้นมาเกราะกั้นจะพังทลายลงต่อหน้าเด็กสาวดื้อรั้นคนนี้ เสียงล็อกกลอนประตูดังขึ้นพร้อมกับความเงียบงันที่เข้าปกคลุมห้องทั้งห้องอีกครั้ง รินรดาทรุดตัวลงนั่งคู้เข่ากับพื้นห้องอย่างไร้เรี่ยวแรง พิษไข้เล่นงานจนสติของเธอดับวูบลงไปพร้อมกับหยดน้ำตาที่ไหลรินอาบแก้ม ทว่า... รินรดาไม่เคยรู้เลยว่า คนที่บอกว่าสะบัดก้นเดินหนีอย่างไม่ไยดี กลับไม่ได้ก้าวเท้าออกจากหน้าประตูตึกอพาร์ตเมนต์เลยแม้แต่น้อย เกรซยืนกอดอกพิงผนังปูนเปลือยเย็นเฉียบอยู่ตรงมุมบันไดหนีไฟ แสงไฟนีออนกะพริบติดๆ ดับๆ ส่องกระทบใบหน้าด้านข้างที่เต็มไปด้วยความกังวล มือเรียวบางภายใต้สูทแบรนด์เนมราคาแพงกำเข้าหากันแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ ความซึนเดย์ที่ฝังรากลึกในดีเอ็นเอกำลังกรีดร้องให้เธอกลับเข้าไปเช็ดตัวให้คนป่วย แต่ความทิฐิและอีโก้ค้ำคอตัวเท่าบ้านก็คอยดึงรั้งไว้ไม่ให้เธอดดูอ่อนแอ *“ให้ตายสิ ยัยเด็กดื้อเอ้ย... ดื้อด้านจนวินาทีสุดท้ายจริงๆ”* เกรซพึมพำกับความมืดในใจ ก่อนจะตัดสินใจควักโทรศัพท์มือถือราคาแพงออกมาต่อสายหาใครบางคนด้วยใบหน้าเรียบเฉย แต่น้ำเสียงที่เอ่ยออกไปกลับเฉียบขาดและไม่อนุญาตให้ปฏิเสธ "แม่บ้านที่คอนโดฉันใช่ไหม... จัดของใช้จำเป็น ยาแก้ปวดลดไข้ และข้าวต้มอุ่นๆ ใส่ปิ่นโตมาส่งที่ตึก [ชื่อตึก] ด่วนที่สุดภายในสิบนาทีนี้... ใช่ ฉันสั่งให้เอามาให้คนป่วย รีบมาซะ!" การรอคอยผ่านไปอย่างเชื่องช้าในความรู้สึกของประธานสาวผู้ไม่เคยต้องรอใคร เกรซเดินวนไปวนมาหน้าประตูห้องของรินรดาราวกับเสือสาวในกรงขัง หูเรียวพยายามเงี่ยฟังเสียงความเคลื่อนไหวจากด้านใน มีเพียงความเงียบและเสียงครางฮัมด้วยความทรมานเบาๆ เล็ดลอดออกมา ทำให้หัวใจที่แข็งกระด้างของเกรซกระตุกวูบอย่างแรง ความโกรธขึงเมื่อครู่มลายหายไปสิ้น เหลือเพียงความร้อนรนที่กัดกินหัวใจทีละน้อย ผ่านไปสิบห้านาที แม่บ้านวัยกลางคนก็วิ่งกระหืดกระหอบหิ้วถุงสัมภาระมาหยุดตรงหน้า เกรซรีบคว้าปิ่นโตและถุงยามาถือไว้เองโดยไม่รอให้ป้าแม่บ้านได้เอ่ยปากถามอะไรสักคำ มือเรียวยื่นธนบัตรสีม่วงหลายใบให้อย่างรวดเร็วแทนคำขอบคุณ ก่อนจะโบกมือไล่ให้แม่บ้านกลับไปทันที ประธานสาวสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกความมั่นใจ เธอใช้กุญแจสำรองที่แอบจี้ก็อปปี้ไว้ตั้งแต่ตอนที่รินรดาเผลอทำตกไว้ที่บริษัทไขเปิดประตูห้องเข้าไปอย่างเงียบเชียบที่สุด ความมืดสลัวภายในห้องเผยให้เห็นร่างบางของเลขาฯ ส่วนตัวที่นอนขดตัวสั่นเทาอยู่บนฟูกนอนปอกบางกลางห้อง ลมหายใจร้อนผ่าวถูกพ่นออกมาพร้อมกับเสียงครางเบาๆ ด้วยพิษไข้ เกรซวางปิ่นโตและถุงรูปลงบนโต๊ะใกล้ๆ อย่างเบามือที่สุด ก้าวเท้าย่างสามขุมเข้าไปใกล้ร่างที่นอนไร้เรี่ยวแรง หัวใจของคนตัวสูงกระหน่ำเต้นรัวรากับกลองเพลเมื่อเห็นคราบน้ำตาเปรอะเปื้อนอยู่บนแก้มใส แววตาที่เคยฉาบด้วยความเย่อหยิ่งบัดนี้เปลี่ยนเป็นความอ่อนโยนที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้ความกังวลอย่างมิดชิด "ทำไมถึงดื้อขนาดนี้นะ... รินรดา" เกรซพึมพำเบาๆ ขณะทรุดตัวลงนั่งคุกเข่าข้างฟูกนอน ฝ่ามือเรียวที่มักจะใช้เซ็นแฟ้มเอกสารสำคัญและชี้อนาคตของพนักงานนับร้อย บัดนี้กลับเอื้อมไปแตะหน้าผากมนที่ร้อนฉ่าราดด้วยไฟสุมอย่างทะนุถนอม สัมผัสความร้อนนั้นทำให้เกรซนิหน้าด้วยความตกใจ ไข้ขึ้นสูงขนาดนี้แต่ยังอวดเก่งไล่เธอออกจากห้องเนี่ยนะ! ร่างสูงจัดการหยิบผ้าขนหนูผืนเล็กในห้องน้ำมาซุบน้ำอุ่นบิดหมาด ก่อนจะเริ่มบรรจงเช็ดตามกรอบหน้าลำคอและเรียวแขนเนียนให้คนป่วยอย่างเบามือที่สุด สัมผัสอุ่นๆ ทำให้รินรดารู้สึกตัวตื่นขึ้นมาเล็กน้อย ดวงตากลมโตปรือขึ้นมองภาพตรงหน้าอย่างเลือนราง ภาพของประธานสาวผู้เย่อหยิ่งกำลังนั่งพับเพียบเช็ดตัวให้เธอด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความห่วงใย มันช่างดูไม่เหมือนความจริงเอาเสียเลย "คุณ... คุณเกรซ..." เสียงแหบพร่าเอ่ยเรียกชื่อนั้นเบาหวิว รินรดาขยับตัวหนีเล็กน้อยด้วยความเกรงใจปนความมึนงง "ทำไม... ทำไมคุณยังอยู่..." "หุบปากแล้วก็นอนนิ่งๆ ไปซะ ยัยตัวแสบ" เกรซดุเสียงเขียวเพื่อกลบเกลื่อนความเขินอายที่พุ่งพล่านขึ้นมาบนพวงแก้มขาวผ่อง "ฉันไม่ได้อยากมาดูแลเธอหรอกนะ แต่ถ้าพรุ่งนี้ไม่มีคนชงกาแฟรสชาติห่วยๆ ให้ฉันดื่ม แล้วใครจะมารองรับอารมณ์ฉันล่ะ?" รินรดายิ้มบางๆ ที่มุมปาก แม้พิษไข้จะทำให้สมองล้าแค่ไหน แต่เธอก็อ่านสายตาคู่นั้นออก ท่าทีปากแข็งแต่การกระทำสวนทางกันลิบลับแบบนี้ มันช่างน่าหมั่นไส้และน่ารักในเวลาเดียวกันเสียจริง มือบางที่ไม่มีเรี่ยวแรงเอื้อมไปควชายเสื้อสูทของเกรซไว้เบาๆ เป็นเชิงอ้อนวอน "ถ้าไม่ได้ชงกาแฟ... ให้เป็นอย่างอื่นแทนได้ไหมคะ..." เกรซชะงักกึก หัวใจกระตุกวูบเมื่อสบเข้ากับดวงตาพราวระยับที่แม้จะป่วยไข้แต่ก็ยังแพรวพราวไม่เปลี่ยน ประธานสาวเม้มริมฝีปากแน่น เตรียมจะอ้าปากเอ่ยคำดุเด็ดเผ็ดร้อนกลับไปเพื่อรักษาฟอร์มสาวมั่น ทว่า... ก่อนที่เกรซจะได้ทันเอ่ยคำใด เสียงเคาะประตูดังปึงปังจากด้านนอกก็ทำลายบรรยากาศอันน่าหวานชื่นลงทันที พร้อมกับเสียงแหลมสูงที่คุ้นเคยตะโกนแทรกเข้ามาในความเงียบ "คุณเกรซคะ! ดิฉันรู้ว่าคุณอยู่ในนั้น เปิดประตูให้เมย์เถอะค่ะ!" ดวงตาของเกรซเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความตกใจ ขณะที่รินรดาหุบยิ้มทันทีเมื่อได้ยินชื่อของ 'เมย์' คู่ปรับตัวฉกาจที่จังหวะเวลานรกส่งมาเกิดเสียนี่! ขอบคุณที่ติดตามอ่านผลงานของ "โรสแมรี่พิษ" นะคะ!