งานเลี้ยงที่ไม่มีใครอยากไป

กลิ่นอายของแชมเปญราคาแพงและเสียงหัวเราะเคลือบยาพิษในห้องโถงใหญ่ของโรงแรมหรูระดับห้าดาว ไม่ได้ช่วยให้บรรยากาศอึดอัดระหว่างคนสองคนที่ยืนเคียงคู่กันอยู่ ณ จุดนี้ผ่อนคลายลงเลยแม้แต่น้อย รินรดากวาดสายตามองชุดราตรีเกาะอกสีนู้ดขับผิวผ่องที่แนบเนื้อจนเห็นส่วนโค้งเว้าชัดเจน ก่อนจะเหลือบมองเจ้าของร่างสูงโปร่งในชุดสูทสั่งตัดพิเศษสีดำสนิทที่ยืนตีหน้าขรึมอยู่ข้างกัน ประธานสาวผู้เพอร์เฟกต์อย่าง ‘เกรซ’ กำลังใช้ปลายนิ้วเรียวยาวเคาะแก้วทรงสูงเบาๆ สายตาคมกริบกวาดมองฝูงชนในงานด้วยท่าทีหยิ่งทะนงราวกับราชสีห์ที่กำลังประเมินเหยื่อ “ถ้าคุณยังทำหน้าเหมือนอมยาขมหม้อใหญ่แบบนั้น นักข่าวสังคมคงเอาไปพาดหัวข่าวหน้าหนึ่งพรุ่งนี้แน่ค่ะ ว่าท่านประธานบริษัทกำลังถูกบังคับให้มาแต่งงานการเมือง” รินรดากระซิบเสียงเบา ริมฝีปากบางเฉียบคลี่ยิ้มหวานหยดให้กล้องโทรทัศน์ที่หันมาทางพวกเขา แต่คำพูดที่หลุดออกมากลับเชือดเฉือนชนิดที่คนฟังต้องขบกรามแน่น “หุบปากไปเลยรินรดา ถ้าคุณไม่ทำตัวมีพิรุธจนฉันต้องลากมาเป็นโล่กำบังความซวย ฉันคงไม่ต้องมายืนปั้นหน้าปั้นตาให้พวกไฮโซจอมปลอมพวกนี้แทะโลมด้วยสายตาหรอกค่ะ” เกรซสวนกลับทันควัน เสียงทุ้มต่ำลอดไรฟันด้วยความหงุดหงิด ดวงตาสีเข้มตวัดมองเลขาฯ สาวตัวแสบที่วันนี้แต่งตัวสวยหยาดเยิ้มจนสะดุดตาแขกเหรื่อทั้งงาน ยิ่งคิดว่ามีผู้ชายหลายคนแอบมองรินรดาด้วยความสนใจ เกรซก็ยิ่งรู้สึกหงุดหงิดพลุ่งพล่านในอกอย่างไม่มีสาเหตุ “อ๋อ ที่แท้ก็ลากหนูมาเป็นโล่กำบังเหรอคะ นึกว่ากลัวหนูเหงาซะอีก” รินรดาหัวเราะในลำคอ ดวงตากลมโตพราวระยับด้วยความท้าทาย “แต่เสียใจด้วยนะคะ พอดีคืนนี้หนูไม่ได้ตั้งใจมาเป็นแค่ตัวประกอบค่ะ” ยังไม่ทันที่เกรซจะได้ต่อปากต่อคำ ร่างระหงของ ‘เมย์’ ในชุดราตรีสีแดงเพลิงผ่าสูงก็ก้าวเข้ามาประชิด พร้อมรอยยิ้มอาบยาพิษที่ส่งตรงมาให้ทั้งคู่ “ตายจริง… คุณเกรซควงเลขาฯ คนเก่งมาออกงานด้วยเหรอคะเนี่ย นึกว่าพามาเดินแบบแฟชั่นโชว์ซะอีก แหม ดูชุดของน้องรินรดาสิคะ เซ็กซี่จนผู้ชายในงานมองตาค้างหมดแล้ว ไม่รู้ว่ามาทำงานหรือมาหาแขกกันแน่คะเนี่ย” เมย์จีบปากจีบคอพูด สายตากวาดมองรินรดาด้วยความเหยียดหยามอย่างไม่คิดจะปิดบัง รินรดาสบตากลับทันที ไร้ซึ่งความหวาดกลัว รอยยิ้มหวานฉ่ำถูกยกขึ้นประดับบนใบหน้าสวย “ขอบคุณสำหรับคำชมนะคะคุณเมย์ ชุดจะสวยหรือจะเซ็กซี่ก็ขึ้นอยู่กับไม้แขวนค่ะ พอดีว่าหนูหุ่นดีใส่อะไรก็สวยต่างจากบางคน ที่ต่อให้ใส่ชุดแพงแค่ไหนแต่ ‘ข้างใน’ ก็ยังดูโบโบร่วงโรยอยู่ดีค่ะ” “นี่เธอ!” เมย์หน้าเสีย กัดริมฝีปากแน่นด้วยความโกรธ เกรซที่ยืนเงียบมานานขยับตัวเล็กน้อย ร่างสูงก้าวเข้าไปบังรินรดาไว้ครึ่งหนึ่งโดยสัญชาตญาณ ก่อนจะปรายตามองเมย์ด้วยแววตาเย็นเยียบที่ทำให้อีกฝ่ายสะท้านวาบ “เลขาฯ ของฉันจะแต่งตัวยังไง และทำหน้าที่อะไร มันก็เรื่องของฉันค่ะคุณเมย์… ว่าแต่คุณเถอะค่ะ มางานนี้ลำพัง หรือว่าไม่มีใครเขาอยากควงมาร่วมงานด้วยคะ ถึงได้มาเดินวนเวียนหาเศษหาเลยแถวนี้” ประโยคเชือดเฉือนแบบนิ่มๆ แต่เจ็บจี๊ดถึงทรวงอกทำเอาเมย์หน้าชาซ่าน เกรซไม่ได้พูดเปล่า มือเรียวยังเอื้อมไปโอบเอวบางของรินรดากระชับเข้าหาตัวอย่างแสดงความเป็นเจ้าของ สัมผัสอุ่นร้อนผ่านเนื้อผ้าบางเบาทำเอารินรดาสะดุ้งเฮือก หัวใจดวงน้อยกระตุกวูบอย่างห้ามไม่อยู่ “เกรซ…” รินรดาเอียงหน้ากระซิบเสียงสั่นเล็กน้อยเมื่อใบหน้าของประธานสาวโน้มลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน กลิ่นน้ำหอมแพงระยับผสานกับกลิ่นกายเฉพาะตัวทำให้สติของเธอเตลิดไปชั่วขณะ “เงียบไปเลยค่ะ ถ้าไม่อยากให้ยัยนั่นหัวเราะเยาะ ก็ทำหน้าที่คู่ควงที่ดีซะ” เกรซกระซิบชิดใบหู น้ำเสียงดุๆ แต่กลับสั่นพร่าเล็กน้อยอย่างพิกล ทว่าในจังหวะที่หัวใจของรินรดากำลังเต้นไม่เป็นจังหวะจากสัมผัสแนบชิดนั้นเอง เสียงประกาศจากพิธีกรบนเวทีก็ดังขึ้นเรียกความสนใจจากคนทั้งฮอลล์ *“และในค่ำคืนนี้… เราได้รับเกียรติจากแขกคนสำคัญ ผู้ถือหุ้นรายใหญ่ที่สุดของกลุ่มบริษัทเรา ท่านเพิ่งเดินทางกลับมาจากต่างประเทศ และให้เกียรติมาร่วมงานเลี้ยงฉลองในค่ำคืนนี้ครับ… ขอเสียงปรบมือต้อนรับ ‘คุณคริส’ ครับ!”* สิ้นเสียงประกาศ รอยยิ้มมั่นใจบนใบศรของเกรซก็แข็งค้าง ร่างสูงโปร่งที่ยืนโอบเอวรินรดาอยู่ถึงกับชะงักกึก ลมหายใจสะดุดลงทันที ดวงตาสีเข้มเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความตกใจระคนหวาดหวั่นอย่างที่รินรดาไม่เคยเห็นมาก่อนในชีวิต รินรดาสังเกตเห็นปฏิกิริยาผิดปกตินั้นทันที หัวใจดวงน้อยกระตุกวูบด้วยความสังหรณ์ใจบางอย่าง เธอหันกลับไปมองทางบันไดวนสีทองที่แขกคนสำคัญกำลังก้าวลงมา… ใครคือแขกคนสำคัญที่ทำให้ผู้หญิงที่หยิ่งยโสและไม่เคยเกรงกลัวใครอย่างเกรซ ถึงกับสีหน้าเปลี่ยนสีและมือสั่นเทาได้ขนาดนี้? แล้วสายตาคมกริบของผู้หญิงคนนั้น ที่กำลังกวาดมองตรงมายังจุดที่พวกเธอยืนอยู่… ทำไมถึงเหมือนคมมีดที่พร้อมจะกรีดเฉือนทุกอย่างให้แหลกคามือ? ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมฟินไปด้วยกันนะคะ!