กาแฟขมๆ กับคำสั่งดุๆ

“ฉันสั่ง ‘เอสเพรสโซช็อตเดียว ไม่ใส่น้ำตาล ไม่ใส่นม’... แต่ทำไมแก้วนี้ถึงรสชาติเหมือนขนมหวานในคาเฟ่เด็กอนุบาลล่ะคะ, คุณรินรดา” น้ำเสียงราบเรียบเย็นชาแต่กดต่ำจนน่าขนลุกดังขึ้นทันทีที่แก้วเซรามิกสีขาวถูกวางกระแทกจานรองบนโต๊ะทำงานกระจกใส เกรซ ปวริศา ประธานบริหารสาวแห่งอาณาจักรเพชรทอง ไม่ได้แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นจากกองเอกสารงบการเงินตรงหน้า นิ้วเรียวยาวใต้เสื้อเชิ้ตสีดำสนิทเคาะโต๊ะเป็นจังหวะเนิบนาบ ทว่าหนักหน่วงราวกับกำลังนับถอยหลังเวลาชีวิตของเลขานุการสาวป้ายแดง รินรดายืนกอดอกพิงขอบโต๊ะด้วยท่าทีสบายเกินกว่าจะเป็นลูกน้องที่กำลังโดนเฉ่ง ใบหน้าเรียวสวยเชิดขึ้นเล็กน้อย ดวงตากลมโตแพรวพราวด้วยประกายความท้าทายที่ปิดไม่มิด หล่อนปรายตามองแก้วกาแฟมีตำหนิฝีมือตัวเองอย่างไม่รู้สึกรู้สา “อ๋อเหรอคะ? พอดีมือมันเพลินไปหน่อยน่ะค่ะท่านประธาน คิดว่าคุณเกรซคงอยากได้อะไรที่มันหวานๆ มาช่วยเยียวยาชีวิตชีวาที่เหี่ยวเฉาตั้งแต่เช้าบ้าง ซِปเปอร์ความเครียดของคุณมันจะได้รูดลงได้ง่ายขึ้นไงคะ” รินรดาตอบเสียงใส รอยยิ้มมุมปากมีความกวนประสาทแบบร้อยเต็มร้อยจนคนฟังถึงกับชะงัก เกรซเงยหน้าขึ้นทันที ดวงตาคู่คมดุราวกับพญาเหยี่ยวจ้องมองใบหน้าอันลอยชายของเลขาฯ ตัวแสบอย่างเอาเรื่อง เธอดันแว่นกรอบทองบางเบาขึ้นเล็กน้อยเพื่อซ่อนความหงุดหงิดที่กำลังตีรวนอยู่ในอก สัมผัสแรกจากกาแฟแก้วนั้นไม่ใช่แค่หวานเลี่ยน แต่มันกวนอารมณ์เธอจนแทบอยากจะปาแก้วทิ้งใส่หน้าสวยๆ นั้นให้รู้แล้วรู้รอด แต่เกรซ... คนที่รักษาภาพลักษณ์ความเนี๊ยบและเยือกเย็นมาตลอด จะยอมเสียฟอร์มให้เด็กใหม่ปากดีคนนี้ไม่ได้เด็ดขาด “ความหวังดีของคุณรินรดานี่ล้นเหลือจนฉันเกรงใจเลยนะคะ” เกรซแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจเอ่ยลอดไรฟัน “แต่จำใส่สมองอันปราดเปรื่องของคุณเอาไว้ให้ดี... ฉันจ้างคุณมาเป็นเลขานุการ ไม่ได้จ้างมาเป็นบาริสต้าฝึกหัด และที่สำคัญ... ฉันเกลียดของหวาน” “อุ๊ย เสียดายจังค่ะ” รินรดาแสร้งทำตาโตยกมือทาบอก “นึกว่าช่วงนี้ชีวิตขาดความหวานซะอีก เห็นหน้าบึ้งตึงใส่ชาวบ้านเขาไปทั่วตั้งแต่เมื่อวาน... อ้อ หรือว่าที่หงุดหงิดเนี่ย ไม่ใช่เพราะกาแฟหรอกค่ะ แต่เป็นเพราะคำพูดของฉันเมื่อวานมันยังติดอยู่ในหัวกันแน่คะ?” รอยยิ้มของรินรดายิ่งกว้างขึ้นเมื่อเห็นกรามคมของเจ้านายสาวขบเข้าหากันแน่นจนขึ้นสันนูน ประโยคเด็ดจากเหตุการณ์เมื่อวานยังคงลอยวนเวียนอยู่ในอากาศ *‘ตาคุณเลือกแล้วนะคะ... ท่านประธาน’* มันคือลูกไม้ที่รินรดาจงใจโยนลงไปในบึงน้ำนิ่งๆ เพื่อดูว่าปลาตัวใหญ่จะตื่นตระหนกแค่ไหน และดูท่า... ปลากำลังจะฮุบเหยื่อเข้าเต็มเปลาะแล้ว เกรซลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แรงกดดันรอบตัวแผ่ซ่านจนอุณหภูมิในห้องทำงานส่วนตัวลดฮวบลงหลายองศา ร่างเพรียวระหงก้าวช้าๆ เข้ามาหารินรดาที่ยังคงยืนนิ่งไม่ไหวติม กลิ่นน้ำหอมแบรนด์หรูผสมผสานกับความเย็นชาเฉพาะตัวโชยเข้าแตะจมูกจนคนตัวเล็กกว่าแอบเผลอกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว ทว่า... รินรดาไม่มีวันถอย หล่อนเชิดหน้าขึ้นสู้สายตาที่ราวกับจะกินเลือดกินเนื้อนั้นอย่างไม่เกรงกลัว “คุณกล้ามากนะรินรดา ที่กล้าลองดีกับฉันซ้ำแล้วซ้ำเล่า” เกรซโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน เสียงกระซิบพร่าต่ำแต่เฉียบคมราวดาบอาบยาพิษลอดริมฝีปากที่เม้มเข้าหากันแน่น “คิดว่าตัวเองเก่งมากสินะ ถึงได้กล้าเล่นเกมบ้าๆ นี่กับฉัน” “ก็ไม่ได้เก่งหรอกค่ะ... แค่บังเอิญเป็นคนชอบเอาชนะ และที่สำคัญ...” รินรดาผ่อนลมหายใจอุ่นรดลาดไหล่ของอีกฝ่ายอย่างจงใจ แววตาคมกริบฉายแววดื้อรั้นเต็มพิกัด “ฉันเกลียดที่สุดคือพวกปากไม่ตรงกับใจค่ะ... ท่านประธาน” บรรยากาศระหว่างคนทั้งคู่ตึงเครียดจนแทบจะมีประกายไฟแลบออกมาจากปลายนัยน์ตา ความใกล้ชิดที่แนบ 10 เซนติเมตรทำให้หัวใจในอกของเกรซเต้นผิดจังหวะอย่างน่าหงุดหงิด เธอไม่ชอบความรู้สึกนี้ ความรู้สึกที่ควบคุมสถานการณ์ไม่ได้ ความรู้สึกที่เด็กเมื่อวานซืนคนนี้กำลังทำให้เธอกลายเป็นผู้หญิงใจสั่นเสียเอง เกรซยื่นมือเรียวออกไป หมายจะคว้าแขนเรียวของอีกฝ่ายให้หลุดจากการกอดอกเพื่อเป็นการตักเตือนขั้นเด็ดขาด แต่ทว่า... *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* เสียงเคาะประตูดังขึ้นขัดจังหวะความเป็นความตายระหว่างสองสาวอย่างไม่รู้กาลเทศะ เกรซสะดุ้งเล็กน้อย ผละถอยหลังกลับไปตั้งหลักอย่างรวดเร็วด้วยใบหน้าบึ้งตึงที่ถูกปรับให้กลับมาเรียบเฉยราวน้ำแข็งไวกว่าพลิกฝ่ามือ “เข้ามาค่ะ!” เกรซตวาดกร้าวด้วยความหงุดหงิดที่ถูกขัดจังหวะ ประวัติศาสตร์สีทองถูกผลักเปิดออกอย่างถือวิสาสะ ร่างเพรียวบางของ เมย์ ในชุดสูทเข้ารูปสีแซ่บก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มหวานหยดที่เคลือบยาพิษในแบบฉบับของเธอ สายตาร้ายกาจกวาดมองประธานสาวกับเลขาฯ มือใหม่ที่ยืนใกล้กันเกินความจำเป็นด้วยแววตาจับผิด ก่อนจะแสร้งทำเป็นอุทานออกมาเบาๆ “อุ๊ย... แย่จังค่ะคุณเกรซ เมย์เข้ามาขัดจังหวะอะไรรึเปล่าคะเนี่ย พอดีเอกสารด่วนจากฝ่ายการตลาดต้องให้ท่านประธานเซ็นด่วนน่ะค่ะ เห็นคุณรินรดายืนนิ่งอยู่ตรงนี้ นึกว่าทำงานไม่ไหวซะอีกนะคะเนี่ย” เมย์จิกตาส่งยิ้มเยาะใส่รินรดา รินรดาไหวไหล่อย่างไม่ใส่ใจ หล่อนหันไปส่งยิ้มหวานหยาดเยิ้มให้ศัตรูตัวฉกาจ ก่อนจะปรายตามองเกรซที่ตอนนี้สีหน้ามืดมนลงไปถนัดตา “เชิญตามสบายเลยค่ะคุณเมย์ พอดีฉันเพิ่ง ‘ชง’ อะไรอร่อยๆ ให้ท่านประธานชิมไปเอง... ดูท่าทางท่านจะติดใจจนไม่อยากให้ใครมาขัดเลยล่ะค่ะ” รินรดาเน้นเสียงคำว่า ‘ชง’ ชัดถ้อยชัดคำ พร้อมกับส่งสายตาหวานเชื่อมกลับไปหาคนตัวสูงที่ยืนหน้าตึงเป็นตูดทอด เกรซสูดหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นอารมณ์กรุ่นโกรธที่กำลังพุ่งพล่าน มือบางกำแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือตัวเอง เธอตวัดสายตาดุดันมองหน้าเลขาฯ ตัวแสบที่ลอยหน้าลอยตา ทว่าก่อนที่เกรซจะได้เอ่ยปากไล่ใครสักคนออกไปจากห้อง เอกสารในมือของเมย์ก็ถูกวางกระแทกลงบนโต๊ะ พร้อมกับรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่เอ่ยประโยคต่อมาทำเอาอุณหภูมิในห้องดิ่งฮวบทันที “อ้อ... เกือบลืมบอกค่ะคุณเกรซ ท่านรองประธานสั่งให้ฉันมาตามคุณลงไปที่ห้องประชุมใหญ่ตอนนี้เลยค่ะ เพราะ ‘แขกคนสำคัญ’ จากบริษัทคู่ค้าใหญ่เพิ่งบินตรงมาจากต่างประเทศ... และเขากำลังรอพบคุณด้วยตัวเองค่ะ” ดวงตาคมกริบของเกรซไหววูบไปชั่วขณะเมื่อได้ยินคำว่า ‘แขกคนสำคัญ’ เกรซหันขวับไปมองหน้าเมย์ทันที สีหน้าที่เคยเยือกเย็นกลับฉายแววตึงเครียดขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด รินรดาสังเกตเห็นปฏิกิริยาผิดปกตินั้น หัวใจดวงน้อยกระตุกวูบด้วยความสังหรณ์ใจบางอย่าง... ใครคือแขกคนสำคัญที่ทำให้ผู้หญิงที่หยิ่งยโสอย่างเกรซถึงกับสีหน้าเปลี่ยนสีได้ขนาดนี้? ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมลุ้นไปกับความแซ่บของยัยตัวแสบกับท่านประธานซึนนะคะ!