กฎเหล็ก 3 ข้อที่ห้ามแหก

หน้าจอโฮโลแกรมตรงหน้าสว่างวาบเป็นสีแดงฉาน ข้อความแจ้งเตือนสถานะ *‘CRITICAL SECURITY BREACH’* กระพริบถี่ระรัวสะท้อนบนนัยน์ตาสีเข้มของเกรซ ประธานสาวแห่งอาณาจักรเทคโนโลยี เธอยืนนิ่งสนิทอยู่หลังโต๊ะทำงานตัวใหญ่ ร่างเพรียวระหงภายใต้สูทสั่งตัดเข้ารูปแผ่ไอเย็นเยียบออกมาจนอุณหภูมิรอบตัวแทบลดฮวบลงไปถึงจุดเยือกแข็ง เสียงฝีเท้าเร่งรีบพร้อมเสียงหอบหายใจดังใกล้เข้ามา ก่อนที่บานประตูห้องทำงานกระจกนิรภัยจะถูกผลักเปิดออกอย่างไร้มารยาท "ท่านประธานคะ! แย่แล้วค่ะคุณเกรซ เซิร์ฟเวอร์หลักของแผนก R&D โดนเจาะเข้าอย่างจัง ข้อมูลลับโปรเจกต์ ‘Aether’ กำลังถูกถ่ายโอนออกไปที่ไอ피ปริศนาจากภายนอก... ตอนนี้ระบบป้องกันด่านสุดท้ายกำลังจะล่มแล้วค่ะ!" เสียงรายงานที่ตื่นตระหนกของทีมไอทีดังแทรกขึ้นมาทันทีที่พวกเขา दौड़เข้ามาในห้อง แต่เกรซกลับไม่ได้แสดงอาการลนลานอย่างที่ควรจะเป็น นัยน์ตาคมกริบหรี่ลงเล็กน้อย ขากรรไกรขบเข้าหากันจนสันนูน ก่อนที่เธอจะกวาดสายตานิ่งสนิทไปยังเป้าหมายเดียวที่ยืนกอดอกพิงกรอบประตูด้วยท่าทางสบายอารมณ์ราวกับกำลังชมละครสัตว์ฉากใหญ่ รินรดากำลังยิ้ม... รอยยิ้มบางเบาที่เปี่ยมไปด้วยความเยาะหยันและท้าทายในคราวเดียวกัน "ไม่ต้องตกใจไปค่ะทุกคน แค่หมาป่าหิวโซตัวหนึ่งกำลังพยายามขุดอุโมงค์ใต้บ้านหลังใหญ่เท่านั้นเอง" เสียงหวานใสเอ่ยขึ้นท่ามกลางความตึงเครียด รินรดาผละออกจากกรอบประตูแล้วเดินน่องสวยเข้ามากลางห้องทำงานโดยไม่ได้รับอนุญาต เธอก้าวเข้าไปใกล้โต๊ะทำงานของประธานสาวมากขึ้นเรื่อยๆ จนกระทั่งหยุดยืนอยู่ห่างจากเกรซเพียงแค่เอื้อมมือ "รินรดา! คุณรู้ตัวไหมว่ากำลังพูดถึงอะไรอยู่?" เกรซเค้นเสียงลอดไรฟัน ดวงตาสวยคมวาวโรจน์ด้วยความโกรธเกรดเอ มือเรียวบางกำเข้าหากันแน่นจนข้อต่อขึ้นสีขาว "หรือว่า... คุณมีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้?" "โอ๊ะ! ระวังคำพูดหน่อยนะคะท่านประธาน ข้อหาหมิ่นประมาทเนี่ย ฟ้องชนะฉันได้ค่าเสียหายเยอะอยู่นะคะ" รินรดาแสร้งทำเป็นตกใจ ยกมือเรียวขึ้นทาบอกด้วยท่าทางน่าหมั่นไส้ ก่อนจะโน้มตัวลงไปกระซิบด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาแต่ได้ยินกันสองคน "แต่ถ้าฉันบอกว่า... ฉันรู้ว่าใครเป็นคนเปิดประตูหลังให้หมาป่าตัวนั้นเข้ามาล่ะคะ?" เกรซชะงัก ลมหายใจของเธอสะดุดไปเสี้ยววินาทีเมื่อกลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ประจำตัวของอีกฝ่ายลอยมาแตะจมูก พร้อมกับใบหน้าหวานหยาดเยิ้มที่อยู่ใกล้จนเกินมารยาท ระยะห่างแคบๆ นี้ทำให้เกรซได้กลิ่นอายความดื้อรั้นที่แผ่ออกมาจากตัวของเลขาฯ หน้าใหม่คนนี้อย่างชัดเจน "พูดออกมา รินรดา" เกรซกดเสียงต่ำ ขยับตัวถอยหลังเล็กน้อยเพื่อรักษาพื้นที่ส่วนตัว แต่ทว่า... รินรดากลับก้าวตามมาติดๆ ไม่ยอมให้เธอถอยหนี "อยากรู้เหรอคะ?" รินรดาเอียงคอถามด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ นัยน์ตากลมโตแพรวพราวไปด้วยประกายความซุกซน "ตกลงกับฉันมาก่อนสิคะ ท่านประธานคนสวย" พนักงานไอทีที่ยืนอยู่รอบห้องต่างพากันกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก พวกเขาไม่เคยเห็นใครกล้าต่อรองหรือเล่นสงครามประสาทกับประธานสาวผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเด็ดขาดและไร้ความปรานีคนนี้มาก่อนเลยในชีวิต เกรซสูดหายใจเข้าลึกเพื่อควบคุมสติ อารมณ์กรุ่นโกรธเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความระแวงแกมหมั่นไส้ เธอปรายตามองลูกน้องคนอื่นๆ ในห้องด้วยหางตาก่อนจะออกคำสั่งเสียงเฉียบขาด "พวกคุณออกไปก่อน... รอรับคำสั่งข้างนอก ห้ามให้ใครเข้ามาเด็ดขาดจนกว่าฉันจะเรียก" สิ้นเสียงคำสั่ง พนักงานทุกคนก็รีบก้าวเท้าออกจากห้องอย่างรวดเร็วราวกับผึ้งแตกรัง ประตูห้องกระจกนิรภัยปิดสนิทลงอีกครั้ง ทิ้งให้ห้องทำงานกว้างใหญ่ตกอยู่ในความเงียบงันที่เต็มไปด้วยแรงกดดันทางอารมณ์อันมหาศาล เมื่อประตูห้องปิดสนิท เกรซก็หันกลับมาประจันหน้ากับตัวปัญหาทันที มือเรียวยาวทาบลงบนขอบโต๊ะทำงาน กักตัวรินรดาไว้กลายๆ ด้วยท่าทางคุกคาม "หมดคนนอกแล้ว... อยากเล่นเกมอะไร รินรดา พูดมา" เกรซกดเสียงต่ำ ดวงตาคู่สวยจ้องมองตรงเข้าไปในนัยน์ตาของอีกฝ่ายอย่างไม่หลบเลี่ยง "คุณรู้อะไรเกี่ยวกับเรื่องระบบล่ม และใครเป็นคนทำ" รินรดาไม่ได้แสดงอาการหวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย เธอกลับยกมือขึ้นกอดอก ปรายตามองท่าทีคุกคามของเจ้านายสาวด้วยรอยยิ้มมุมปากที่ชวนให้คนมองรู้สึกคันยุบยิบในหัวใจ "ใจร้อนจังเลยนะคะ ประธานเกรซ... คนแก่ เอ๊ย! คนสวยใจร้อนมักจะแก่เร็วนะคะรู้ไหม" รินรดาจงใจลากเสียงหยอกเย้า แกล้งทำเป็นเปลี่ยนคำพูดกลางคันเมื่อเห็นคิ้วเรียวสวยของอีกฝ่ายกระตุกขึ้นอย่างแรง "รินรดา!" "โอเคๆ ไม่แกล้งแล้วค่ะ" เด็กสาวหัวesเราะเบาๆ ในลำคออย่างอารมณ์ดี ก่อนที่แววตาจะเปลี่ยนเป็นจริงจังขึ้นมาเสี้ยววินาที "คนที่เจาะระบบไม่ใช่ใครที่ไหนไกลหรอกค่ะ... ก็คน ‘กันเอง’ ในบริษัทเรานี่แหละ คนที่กำลังนั่งยิ้มระรื่นอยู่ในห้องประชุมชั้นบน รอรับผลประโยชน์จากการล่มสลายของโปรเจกต์นี้ไงคะ" เกรซขมวดคิ้วแน่น สมองอันปราดเปรื่องประมวลผลอย่างรวดเร็ว "หมายถึง... เมย์?" "bingo! ตอบถูกรับไปเลยรางวัลเป็นรอยยิ้มสวยๆ จากฉันหนึ่งทีค่ะ" รินรดาปรบมือเบาๆ สองครั้ง "เธอนัดแนะกับคนนอกเพื่อหวังจะดิสเครดิตคุณ ทำให้บอร์ดบริหารเห็นว่าคุณไร้ความสามารถในการบริหารจัดการเรื่องความปลอดภัยของข้อมูล และแน่นอน... ตำแหน่งเลขาฯ คนสนิทของคุณ ก็คงจะตกเป็นของเธอตามระเบียบ" ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ เกรซขบกรามแน่นจนขึ้นสัน นักโทษประหารในใจของเธอกำลังถูกพิพากษา เมย์คือเพื่อนสนิท(ที่ตลบหลัง) และเป็นคนที่เธอเคยไว้ใจมากที่สุดคนหนึ่ง การหักหลังครั้งนี้ไม่ใช่เรื่องน่าแปลกใจ แต่สิ่งที่ทำให้เกรซหงุดหงิดยิ่งกว่าคือ... ทำไมรินรดาถึงรู้เรื่องนี้เร็วกว่าระบบรักษาความปลอดภัยของบริษัทเสียอีก? "แล้วทำไมฉันต้องเชื่อคุณ?" เกรซหรี่ตาลง ตั้งคำถามด้วยน้ำเสียงเย็นชา "คุณอาจจะเป็นคนร่วมมือกับเมย์ตั้งแต่แรกเพื่อมาตลบหลังฉันอีกทีก็ได้ ใครจะรู้" "โอ้โห ท่านประธานขา มองโลกในแง่ร้ายจังนะคะ" รินรดาถอนหายใจยาวอย่างเหนื่อยหน่าย ก่อนจะก้าวเข้าไปประชิดตัวเกรซอีกก้าว จนหน้าอกแทบจะชนกับแผ่นอกบางของอีกฝ่าย รินรดาก้มตัวลงเล็กน้อยเพื่อให้ใบหน้าอยู่ในระดับเดียวกัน ดวงตากลมโตพราวระยับจ้องลึกเข้าไปในดวงตาสีเข้ม "ถ้าฉันเป็นคนทำจริง ฉันคงไม่ยืนรอให้คุณมาสอบสวนแบบนี้หรอกค่ะ ฉันคงบินไปนอนรับเงินล้านอยู่ที่มัลดีฟส์นานแล้ว" เกรซสะท้านไปทั้งร่างเมื่อลมหายใจอุ่นๆ ของอีกฝ่ายปัดผ่านแก้ม ระยะห่างที่ใกล้ชิดจนเกินงามทำให้หัวใจที่ควรจะเต้นเป็นจังหวะปกติกลับรัวกระหน่ำอย่างไร้เหตุผล กลิ่นหอมหวานละมุนจมูกชวนให้เคลิบเคลิ้มผสมปนเปไปกับความดื้อรั้นที่แผ่ออกมาจากตัวของเด็กสาวคนนี้ มันเป็นความรู้สึกอันตราย... ความรู้สึกที่เกรซเกลียดนักหนาเพราะมันทำให้เธอกลายเป็นฝ่ายเสียการควบคุม "ถอยไปนะ..." เกรซเอ่ยเสียงสั่นเล็กน้อย พยายามดันไหล่บางของรินรดาให้ออกห่าง แต่ทว่า... มือเล็กกลับคว้าหมับเข้าที่ข้อมือเรียวของเธอไว้เสียก่อน "จะให้ถอยก็ได้นะคะ... แต่ก่อนหน้านั้น ท่านประธานต้องรับ ‘ข้อเสนอ’ ของฉันก่อนค่ะ" รินรดาฉีกยิ้มหวานหยาดเยิ้ม รอยยิ้มที่ทำให้เกรซรู้สึกเหมือนกำลังเดินเข้าสู่หลุมพรางที่อีกฝ่ายขุดเอาไว้อย่างเต็มใจ "ข้อเสนออะไรของคุณ?" "ฟังให้ดีๆ นะคะท่านประธาน... นี่คือ **กฎเหล็ก 3 ข้อ** ที่คุณต้องทำตาม ถ้าอยากให้ฉันช่วยกู้ระบบและกระชากหน้ากากยัยงูพิษข้างบนนั้นลงมา" รินรดาชูนิ้วขึ้นมาทีละนิ้ว น้ำเสียงจริงจังขึ้นมาทันที "ข้อแรก... เลิกทำหน้ายักษ์ใส่ฉันเวลาเราอยู่กันสองต่อสอง ข้อสอง... ห้ามสั่งให้ฉันทำโอทีอย่างไร้เหตุผลอีก และข้อสาม..." รินรดาเว้นจังหวะไว้เล็กน้อย นัยน์ตาสีเข้มพราวระยับด้วยประกายความเจ้าเล่ห์เกินต้านทาน เธอก้มลงกระซิบชิดริมฝีปากนุ่มของประธานสาวแสนซึนด้วยน้ำเสียงที่ทำเอาคนฟังขนลุกซู่ไปทั้งร่าง "ข้อสาม... เลิกปากแข็ง แล้วยอมรับซะดีๆ ว่าคุณ... **กำลังหวั่นไหว** กับฉันค่ะ" เกรซเบิกตากว้าง ความร้อนพุ่งพล่านขึ้นมาบนใบหน้าขาวเนียนจนลามไปถึงใบหู สมองของเธอน็อกสนิทไปชั่วขณะเมื่อเจอหมัดฮุกตรงๆ แบบไม่ทันตั้งตัว ร่างเพรียวแข็งทื่อทำอะไรไม่ถูก ได้แต่ยืนอ้าปากพะงาบๆ เถียงไม่ออกแม้แต่คำเดียว "ว่าไงคะท่านประธาน... จะรับข้อเสนอของเด็กคนนี้ หรือจะปล่อยให้บริษัทพังคามือดีล่ะคะ?" รินรดาเอียงคอถามด้วยรอยยิ้มผู้ชนะ ปลายจมูกของทั้งคู่ห่างกันเพียงแค่คืบเดียว ลมหายใจอุ่นร้อนผสานกันจนแทบแยกไม่ออก ในวินาทีที่เกรซกำลังจะอ้าปากตอกกลับด้วยถ้อยคำเจ็บแสบเพื่อกู้ฟอร์มประธานสาวผู้เย่อหยิ่ง จู่ๆ... ประตูห้องทำงานกระจกนิรภัยก็ถูกกระชากเปิดออกอย่างไร้มารยาทอีกครั้ง พร้อมกับเสียงร้องตื่นตระหนกของเลขาฯ อีกคนพุ่งทะลวงเข้ามา "คุณเกรซคะ! แย่แล้วค่ะ! คุณเมย์พาคณะกรรมการบริษัทบุกมาที่ห้องทำงานแล้วค่ะ! พวกเขาบอกว่าระบบเซิร์ฟเวอร์ล่มทำให้บริษัทเสียหายหลายร้อยล้าน และกำลังจะเรียกประชุมด่วนเพื่อ...!" ร่างของเมย์ก้าวเข้ามาหยุดยืนที่หน้าประตูด้วยรอยยิ้มเหนือกว่า พร้อมกับสีหน้าเสแสร้งตกใจเมื่อเห็นภาพอันแสนหมิ่นเหม่ของประธานสาวกับเด็กฝึกงานหน้าใหม่ยืนชิดติดกันจนแทบจะสิงร่างอยู่กลางห้องทำงาน เกรซสะดุ้งสุดตัว รีบผละออกจากรินรดาอย่างแรงจนเกือบเซไปชนโต๊ะทำงาน ใบหน้าสวยหวานแดงก่ำด้วยความเขินอายปนโกรธจัดที่ถูกขัดจังหวะในวินาทีเป็นตายเท่ากัน รินรดาถอยหลังกลับไปยืนเว้นระยะอย่างเรียบร้อยราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น เธอยกมือขึ้นกอดอก ปรายตามองเมย์ที่กำลังเดินเข้ามาด้วยรอยยิ้มเย็นเยียบที่มุมปาก ก่อนจะหันมาสบตากับเกรซที่กำลังหายใจหอบถี่ด้วยความโกรธ ริมฝีปากบางเฉียบของเด็กสาวขยับกระซิบแผ่วเบาโดยไร้เสียง ทว่าอ่านปากได้ชัดเจนว่า... *‘ตาคุณเลือกแล้วนะคะ... ท่านประธาน’* ************************************************** (ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาโดเนทและกดหัวใจให้นะคะ เลิฟยูที่สุดค่ะ!)