เลขาฯ จอมแสบกับเจ้านายน้ำแข็ง

แฟ้มเอกสารปกหนังสีดำสนิทถูกกระแทกวางลงบนโต๊ะทำงานกระจกใส เสียงทึบหนักหน่วงนั้นดังพอจะสะท้อนก้องไปทั่วห้องทำงาน CEO ที่เงียบกริบจนได้ยินเสียงระบบปรับอากาศ รินรดาไม่แม้แต่จะกะพริบตา เธอยืนหลังตรง โค้งตัวเล็กน้อยตามมารยาทแต่มุมปากกลับยกยิ้มขึ้นบางเบา ราวกับท้าทายอำนาจมืดที่กำลังแผ่ซ่านออกมาจากร่างระหงของคนที่นั่งอยู่หลังโต๊ะ “หวังว่าเลขาฯ คนใหม่ของฉัน... จะจำ ‘บทเรียน’ เมื่อคืนได้ดีกว่าตัวเลขในรายงานพวกนี้นะคะ... คุณรินรดา” น้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบคมราใบมีดโกนของเกรซบาดลึกเข้าไปในความรู้สึก ประธานสาวผู้เพอร์เฟกต์ในชุดสูทเข้ารูปสีเทาเข้มกำลังส่งสายตาเยียบเย็นผ่านมาทางเธอ เส้นผมสีดำสนิทที่รวบตึงไว้ด้านหลังทำให้ใบหน้าคมคายนั้นดูดุและเข้าถึงยากเป็นทวีคูณ แต่สิ่งที่ทำให้รินรดารู้สึกเหมือนมีกระแสไฟฟ้าวิ่งพล่านใต้ผิวหนัง ไม่ใช่คำขู่คุกคามนั่นหรอก... แต่มันคือรอยแดงจางๆ ตรงซอกคอขาวผ่องที่โผล่พ้นปกเสื้อเชิ้ตของอีกฝ่ายต่างหาก หลักฐานชิ้นโบว์แดงจากค่ำคืนที่ผ่านมา ที่พวกเธอต่างก็รู้ดีว่าเกิดอะไรขึ้นหลังประตูห้องชุดหรูหราห้องนั้น “ดิฉันความจำดีเสมอค่ะ ท่านประธาน” รินรดาเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ทว่าแฝงความกวนประสาทไว้เต็มพิกัด เธอก้าวเข้าไปใกล้โต๊ะทำงานอีกนิดโดยไม่ได้รับอนุญาต จงใจทิ้งระยะห่างให้เหลือเพียงแค่เอื้อมมือ “โดยเฉพาะเรื่องตัวเลข... และเรื่องที่ว่าใครกันแน่ที่ควรเป็นฝ่ายจำบทเรียน” เกรซชะงักไปชั่วเสี้ยววินาที ดวงตาสีเข้มไหววูบอย่างรวดเร็วก่อนจะกลับมาเรียบเฉยดังเดิม เธอยกมือขึ้นจับปกเสื้อของตัวเองโดยอัตโนมัติราวกับเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าความลับกำลังจะรั่วไหล ความซึนปากแข็งที่ถูกห่อหุ้มด้วยมาดผู้บริหารระดับสูงกำลังทำงานเต็มที่เพื่อกลบเกลื่อนความวูบไหวในอก “สามห้าว...” เกรซพึมพำลอดไรฟันด้วยความหงุดหงิด ปลายลิ้นดันกระพุ้งแก้มขณะจ้องมองเด็กสาวตรงหน้าด้วยสายตาคาดโทษ “นี่คือทัศนคติของพนักงานที่เพิ่งผ่านโปรมาหมาดๆ อย่างนั้นเหรอคะ? อยากตกงานตั้งแต่สัปดาห์แรกหรือไง” “ถ้าไล่ออกเพราะทำหน้าที่เลขาฯ ได้ดีเกินคาด ดิฉันคงต้องฟ้องศาลแรงงานข้อหาใช้อำนาจโดยมิชอบนะคะ” รินรดายิ้มหวานหยาดเยิ้ม ดวงตากลมโตแพรวพราวไปด้วยความท้าทาย “แต่อันที่จริง... ดิฉันว่าท่านประธานคงไม่กล้าไล่ดิฉันออกหรอกค่ะ จริงไหมคะ?” คำพูดแทงใจดำนั้นทำเอาเกรซเม้มริมฝีปากแน่นจนเป็นเส้นตรง บรรยากาศรอบตัวลดฮวบลงจนแทบติดลบ ความอับอายผสมปนเปกับความโกรธที่ถูกเด็กกวนประสาทไล่ต้อนจนมุม ทำให้ประธานสาวผู้ไม่เคยยอมก้มหัวให้ใครต้องสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อระงับสติอารมณ์ เกรzผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูงโน้มตัวข้ามโต๊ะเข้ามาใกล้ จนใบหน้าสวยเฉี่ยวห่างกันเพียงคืบ กลิ่นน้ำหอมแบรนด์หรูผสมผสานกับกลิ่นอายเฉพาะตัวของอีกฝ่ายลอยเข้าแตะจมูกจนรินรดาต้องแอบกลืนน้ำลาย “อย่าลำพองใจให้มากนักเลยค่ะ รินรดา” เกรซกระซิบเสียงต่ำชิดริมฝีปาก ความใกล้ชิดนี้ทำให้หัวใจที่พยายามเต้นเป็นจังหวะของรินรดากระกระสนขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ “จำไว้ว่าฉันเป็นเจ้านาย... ส่วนคุณเป็นแค่ลูกน้อง” “ลูกน้องบนเตียงด้วยหรือเปล่าคะ?” “รินรดา!” เสียงหวีดร้องเบาๆ ด้วยความตกใจหลุดจากปากเกรซเมื่อถูกสวนกลับด้วยประโยคที่คาดไม่ถึง ดวงตาสองคู่ประสานกันแนบแน่น ท่ามกลางความเงียบงันที่เต็มไปด้วยแรงดึงดูดประหลาด ความโกรธเกรี้ยวเมื่อครู่ถูกแผดเผาด้วยความร้อนรุ่มที่ก่อตัวขึ้นในอกของคนทั้งคู่ เกรซหายใจสะดุดเล็กน้อยเมื่อปลายนิ้วเรียวของรินรดาเอื้อมขึ้นมาแตะเบาๆ ที่ปกเสื้อของเธอ จัดมันให้เข้าที่อย่างถือวิสาสะ “ทำตัวน่ารักแบบนี้... เดี๋ยวก็ยอมให้ขูดรีดสวัสดิการเพิ่มหรอกค่ะ” รินรดาหัวเราะในลำคอเบาๆ ก่อนจะผถอยหลังกลับไปยืนในระยะปลอดภัยอย่างรวดเร็ว ทิ้งให้ประธานสาวค้างเติ่งอยู่กับความหวั่นไหวที่ซ่อนไม่มิด เกรซกัดฟันกรอดด้วยความเจ็บใจที่ตนเองเป็นฝ่ายเพลี่ยงพล้ำอีกครั้ง เธอเตรียมจะพ่นคำด่าทอชุดใหญ่ออกมาเพื่อกู้หน้า แต่มือกำลังจะยกขึ้นชี้หน้าลูกน้องตัวแสบ เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นขัดจังหวะเสียก่อน ก๊อก ก๊อก! “ท่านประธานคะ ดิฉันเมย์เองค่ะ ขออนุญาตเข้ามาส่งเอกสารด่วนค่ะ” เสียงแหลมใสที่คุ้นเคยดังลอดเข้ามาพร้อมกับบานประตูที่กำลังถูกผลักเปิดออก เกรซสะดุ้งสุดตัวรีบดีดตัวกลับไปนั่งลงที่เก้าอี้ทำงานตามเดิมด้วยความเร็วแสง ขณะที่รินรดาหันไปมองผู้มาใหม่ด้วยรอยยิ้มเรียบเฉย เมย์ก้าวเข้ามาในห้องด้วยสีหน้ามั่นอกมั่นใจ หิ้วแฟ้มเอกสารมาเต็มมือและส่งยิ้มหวานหยาดเยิ้มให้เกรซ ก่อนจะปรายตามองรินรดาด้วยสายตาเหยียดหยามเล็กน้อยตามประכולคนไม่ชอบขี้หน้า “อ้าว รินรดา อยู่ด้วยเหรอคะ นึกว่ามาทำรายงานเฉยๆ เสียอีก” เมย์เอ่ยด้วยน้ำเสียงดัดจริตเล็กน้อย “พอดีดิฉันทำสรุปยอดขายไตรมาสนี้มาเสนอท่านประธานค่ะ คิดว่าน่าจะมีประโยชน์กว่ารายงานฉบับเก่านะคะ” เกรซขมวดคิ้วมุ่น ความหงุดหงิดที่ยังค้างคาจากเหตุการณ์เมื่อครู่บวกกับการมาขัดจังหวะของเมย์ ทำให้อารมณ์ของประธานสาวพุ่งปรี๊ดขึ้นมาอีกครั้ง เธอตวัดสายตาคมกริบมองเมย์ด้วยความรำคาญใจอย่างไม่ปิดบัง “ใครอนุญาตให้เข้ามาโดยไม่ได้รับอนุญาตคะ... คุณเมย์?” เกรซเอ่ยเสียงเย็นเยียบ บรรยากาศในห้องกลับมาหนתทึบและมาคุยิ่งกว่าเดิม เมย์ชะงักรอยยิ้มค้าง สีหน้าเปลี่ยนเป็นเจื่อนลงทันทีด้วยความคาดไม่ถึงกับการต้อนรับอันเย็นชา ทว่าก่อนที่เมย์จะได้แก้ตัวอะไร รินรดาก็ขยับตัวเข้ามาแทรกกลางระหว่างทั้งสองคน พร้อมกับเอื้อมมือไปหยิบแฟ้มเอกสารจากมือเมย์หน้าตาเฉย “ขอบใจนะคะที่หวังดี... แต่พอดีว่า ‘ยอดขาย’ ที่คุณเมย์พูดถึงน่ะ ท่านประธานตรวจทานกับดิฉันเสร็จเรียบร้อยหมดแล้วค่ะ” รินรดาเอ่ยด้วยน้ำเสียงฉอดๆ รอยยิ้มการค้าแปะอยู่บนใบหน้าอย่างสมบูรณ์แบบ “และที่สำคัญ... เอกสารชุดนี้ของคุณ มีข้อผิดพลาดทางตัวเลขถึงสิบสี่จุดด้วยกันค่ะ” “อะ... อะไรนะ! เป็นไปได้ยังไง!” เมย์หน้าถอดสี ร้องเสียงหลงด้วยความตกใจและอับอายต่อหน้าประธานสาว รินรดาไม่สนใจเสียงโวยวายของศัตรูตัวฉกาจ เธอยื่นหน้าเข้าไปใกล้เกรซที่กำลังนั่งกอดอกมองเหตุการณ์ทั้งหมดด้วยแววตานิ่งสนิท ทว่ามุมปากหยักสวยนั้นกลับกระตุกยิ้มขึ้นนิดๆ อย่างปิดไม่มิด รินรดาแกล้งโน้มตัวลงกระซิบข้างหูประธานสาวด้วยน้ำเสียงที่ได้ยินกันแค่สองคน “เห็นไหมคะ... ดิฉันทำงานคุ้มเงินเดือนจริงๆ นะคะ ท่านประธาน” เกรซนิ่งอึ้ง หัวใจเต้นแรงขึ้นมาอย่างไร้สาเหตุเมื่อลมหายใจอุ่นๆ ของเด็กสาวเป่ารดต้นคอ กลิ่นกายหอมหวานที่คุ้นเคยจากค่ำคืนนั้นตีรวนขึ้นมาในความรู้สึกจนเธอต้องเม้มปากแน่น เกรซช้อนสายตาขึ้นมองรินรดาที่กำลังส่งยิ้มร้ายกาจกลับมาให้ และในวินาทีที่เกรซกำลังจะอ้าปากเอ็ดลูกน้องจอมแสบ ประตูห้องทำงานก็ถูกผลักเปิดผางอีกครั้งอย่างแรงโดยไม่สนใจมารยาทใดๆ ทั้งสิ้น! ร่างสูงโปรดของใครบางคนก้าวพรวดพราดเข้ามาพร้อมกับเสียงหอบหายใจรุนแรง ใบหน้าซีดเผือดด้วยความตื่นตระหนก และคำพูดประโยคต่อมาก็ทำให้เลือดในกายของเกรซและรินรดาเย็นเฉียบลงพร้อมกัน “ท่านประธานครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ... ระบบเซิร์ฟเวอร์หลักของบริษัทโดนเจาะข้อมูล... ตอนนี้ข้อมูลลับทั้งหมดกำลังถูกถ่ายโอนออกไปข้างนอกครับ!” ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาจิกหมอนและลุ้นไปพร้อมกับความแซ่บในตอนนี้ เจอกันตอนหน้าค่ะ!