ความผิดพลาดในคืนฝนพรำ

กลิ่นแอลกอฮอล์จางๆ ผสมผสานกับน้ำหอมกลิ่นวานิลลาหรูหราที่ยังติดอยู่ปลายจมูก คือสิ่งเดียวที่รินรดาอยากจะปัดเป่าให้พ้นจากความทรงจำในเช้าวันนี้ ทว่าโลกใบนี้ช่างใจร้ายนัก เมื่อความจริงอันน่าตื่นตะลึงไม่ได้ถูกชะล้างหายไปกับสายฝนเมื่อคืน กลับยิ่งเด่นชัดขึ้นทุกวินาทีที่เธอก้าวเข้ามาในตึกระฟ้าใจกลางเมืองแห่งนี้ “รินรดา! เอกสารสรุปยอดขายไตรมาสสามอยู่ไหน ทำไมฉันยังไม่เห็นวางอยู่บนโต๊ะ!” เสียงแหลมสูงที่เจือความจิกกัดคุ้นหูดังขึ้นจากด้านหลัง พร้อมกับร่างเพรียวบางของเมย์—คู่แข่งคนสำคัญที่จ้องจะเหยียบหัวเธอขึ้นไปนั่งแท่นเลขาฯ ประธานบริษัท—ก้าวเข้ามาขวางทางเดินหน้าลิฟต์ สายตาดุจเหยี่ยวของอีกฝ่ายกวาดมองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยรอยยิ้มเยาะ “ถ้าเธอใช้เวลาเอาต์พุตสมองมาเช็กงาน แทนที่จะเอาเวลาไปยืนส่องกระจกเช็กความเรียบร้อยของขนตาปลอม ป่านนี้เอกสารคงกองอยู่บนโต๊ะเธอแล้วค่ะคุณเมย์” รินรดาตอบกลับทันควัน ใบหน้าสวยเฉี่ยวเชิดขึ้นเล็กน้อย นัยน์ตากลมโตฉายแววท้าทายโดยไม่มีทีท่าว่าจะเกรงกลัว “ปากดีนักนะยะ ระวังเถอะ... เจ้านายใหม่ที่เราจะได้เจอวันนี้ เขาขึ้นชื่อเรื่องความเนี๊ยบและเกลียดความผิดพลาดที่สุด ได้ข่าวว่าเป็น ‘ท่านประธาน’ คนใหม่ที่บินตรงมาจากลอนดอนด้วย ถ้าเธอทำงานพลาดแบบยายโก๊ะๆ ของเธอ เตรียมตัวเก็บกระเป๋าออกได้เลย!” เมย์กระแทกเสียงใส่ด้วยความหมั่นไส้ ก่อนจะสะบัดหน้าเดินเข้าลิฟต์ไปก่อน รินรดาพ่นลมหายใจออกมาเบาๆ มือบางยกขึ้นเสยผมยาวสลวยที่ปรกใบหน้าอย่างหงุดหงิด เธอไม่เคยกลัวใครหน้าไหนทั้งนั้น ไม่ว่าจะเป็นเจ้านายหน้าไหน หรือข่าวลือที่ว่าท่านประธานคนใหม่ดุราวกับพญายม เธอก็ไม่สน... เพราะปัญหาใหญ่ที่สุดในชีวิตของเธอตอนนี้ ไม่ใช่เรื่องงาน แต่เป็น ‘ความผิดพลาด’ ในคืนวันฝนพรำเมื่อวานต่างหาก คืนนั้น... เธอจำได้แค่บรรยากาศสลัวในบาร์หรู ความอัดอั้นตันใจที่โดนปฏิเสธโปรเจกต์ และผู้หญิงแปลกหน้าคนหนึ่งที่มีดวงตาสีรัตติกาลคมกริบ กลิ่นกายหอมกรุ่น และริมฝีปากที่ขโมยลมหายใจของเธอไปอย่างไร้ความปรานี ทุกสัมผัส รสชาติ และความรัญจวนใจในห้องพักโรงแรมม่านรูด (ที่เธอก็จำไม่ได้ว่าลากกันไปถึงที่นั่นได้อย่างไร) ยังคงวนเวียนอยู่ในหัว *บ้าจริง... เลิกคิดถึงเรื่องไร้สาระได้แล้วรินรดา ตั้งสติ! วันนี้เธอกำลังจะเข้าประชุมรับนโยบายจากท่านประธานคนใหม่นะ!* รินรดาสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ เพื่อเรียกสติ ก่อนจะก้าวขาเรียวยาวเข้าไปในลิฟต์ที่กำลังจะปิดลง ทว่าก่อนที่ประーフจะเลื่อนสนิท มือเรียวของใครอีกคนก็ยื่นเข้ามากดเปิด พร้อมกับร่างสูงโปรดในชุดสูทสีเทาเข้มตัดเย็บอย่างประณีตที่ก้าวเข้ามาอย่างเร่งรีบ กลิ่นน้ำหอมคุ้นจมูก... กลิ่นที่ทำให้หัวใจของรินรดากระตุกวูบ เธอหันขวับไปมองคนข้างกายทันที ทว่าอีกฝ่ายยังคงยืนหันหลังให้ กดปุ่มชั้นบนสุดด้วยนิ้วเรียวยาวที่สวมแหวนเพชรเม็ดงาม บรรยากาศรอบตัวของคนแปลกหน้าคนนี้แผ่รังสีความเย็นชาและกดดันออกมาอย่างชัดเจน จนคนในลิฟต์แทบไม่กล้าหายใจแรง ลิฟต์เคลื่อนตัวขึ้นอย่างเงียบเชียบ ทว่าความอึดอัดระหว่างคนทั้งสองกลับทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ รินรดาขยับตัวอึดอัด สายตาคมกวาดมองเสี้ยวหน้าด้านข้างของคนที่ยืนอยู่ใกล้ๆ สันจมูกโด่งเป็นคม ริมฝีปากบางเฉียบที่เม้มเข้าหากันเล็กน้อย และเส้นผมที่ถูกเซ็ตไว้อย่างเนี๊ยบ... *ไม่ใช่... คงไม่ใช่หรอกมั้ง* รินรดาบอกตัวเองในใจ พยายามปฏิเสธความคิดบ้าๆ ที่ผุดขึ้นมา ติ๊ง! เสียงสัญญาณเตือนดังขึ้น พร้อมกับประตูลิฟต์ที่เปิดออกที่ชั้น 55 ชั้นผู้บริหารสูงสุด ร่างสูงในชุดสูทก้าวออกไปก่อนอย่างสง่างาม รินรดากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบากก่อนจะก้าวตามออกไปเพื่อไปยังห้องประชุมใหญ่ ที่ซึ่งเมย์และพนักงานคนอื่นๆ กำลังยืนรอต้อนรับอยู่ “สวัสดีค่ะท่านประธาน” เสียงต้อนรับดังขึ้นพร้อมเพรียงกัน รินรดาก้มหน้าลงเล็กน้อยตามมารยาท มือบางกำแฟ้มเอกสารในมือแน่นด้วยความประหลาดใจที่บอกไม่ถูก “เชิญนั่งค่ะทุกคน” เสียงทุ้มต่ำที่เปล่งออกมาทำเอาเลือดในกายของรินรดาเย็นเฉียบ ใบหน้าที่เคยเชิดมั่นกลับชาหนึบ สมองขาวโพลนไปชั่วขณะ เธอค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมองผู้หญิงที่ยืนอยู่หัวโต๊ะประชุม—ผู้หญิงที่มีรอยยิ้มมุมปากเยρόหยันส่งมาให้เธอโดยเฉพาะ ดวงตาสีรัตติกาลคู่นั้น... ริมฝีปากคู่นั้น... และแววตาเจ้าเล่ห์ที่กำลังมองตรงมาที่เธออย่างมีความหมาย “หวังว่าเลขาฯ คนใหม่ของฉัน... จะจำ ‘บทเรียน’ เมื่อคืนได้ดีกว่าตัวเลขในรายงานพวกนี้นะคะ... คุณรินรดา” โ로서รี่พิษขอขอบคุณนักอ่านทุกท่านที่แวะมาติดกับดักความแซ่บในบทแรกนี้นะคะ!