การเผชิญหน้ากับความจริง

กระดาษสีขาวขนาดเอสี่แผ่นนั้นดูมีน้ำหนักราวกับหินผาพันตันในความรู้สึกของรินรดา ตัวอักษรบนหัวกระดาษตราสัญลักษณ์ของบริษัททอดยาวนิ่งสนิท แต่กลับกรีดลึกลงไปในใจของเธอจนแสบร้อน หัวข้อเรื่อง *‘ใบลาออกจากตำแหน่งเลขาธิการประธานกรรมการบริหาร’* ถูกพิมพ์มาเสร็จสรรพโดยที่เธอไม่ได้เป็นคนจรendจรดปากกาเขียนขึ้นมาแม้แต่ตัวอักษรเดียว “เซ็นซะสิคะ รินรดา” เสียงหวานหยดย้อยแต่เย็นเยียบจนน่าขนลุกของเมย์ดังขึ้นจากอีกฟากของโต๊ะประชุมวีไอพี รอยยิ้มฉาบยาพิษบนริมฝีปากสีแดงสดของเพื่อนสนิทที่ผันตัวมาเป็นศัตรูหัวใจและศัตรูในหน้าที่การงานกำลังเหยียดกว้างอย่างผู้ชนะ “ทางฝ่ายบริหาร HR และบอร์ดบริหารเขาประเมินแล้วว่า ข่าวฉาวระหว่างคุณกับท่านประธาน... มันส่งผลกระทบต่อภาพลักษณ์องค์กรเกินกว่าจะเยียวยา การที่คุณก้าวลงจากตำแหน่งนี้ด้วยความ ‘สมัครใจ’ น่าจะเป็นทางออกที่งดงามที่สุดแล้วนะคะ” รินรดาเงยหน้าขึ้นสบตาอีกฝ่าย ดวงตากลมโตคู่นั้นไม่ได้ไหวระริกด้วยความหวาดกลัวอย่างที่เมย์คาดหวัง ตรงกันข้าม... มันกลับลุกโชนด้วยประกายไฟแห่งความกรุ่นโกรธที่พร้อมจะเผาผลาญทุกอย่างให้เป็นจุล “สมัครใจเหรอคะ เมย์?” รินรดาทวนคำ น้ำเสียงนุ่มนวลทว่าเย็นเยียบเสียจนอุณหภูมิในห้องประชุมติดแอร์ลดฮวบลงทันที เธอหัวเราะในลำคอเบาๆ แววตาสมเพชระคนเย้ยหยันฉายชัดจนคนที่นั่งยิ้มอยู่หุบยิ้มแทบไม่ทัน “คำนี้ดูตลกดีนะคะ สำหรับคนที่พยายามใช้เตียงนอนไต่เต้าแล้วโบ้ยความผิดมาให้คนอื่นอย่างเธอ” เพี๊ยะ! เสียงฝ่ามือกระทบแก้มขาวเนียนดังสนั่นหวั่นไหว รินรดาเบือนหน้าไปตามแรงปะทะ มุมปากของเธอมีรอยเลือดซึมจางๆ แต่ร่างบางกลับไม่ได้สะทกสะท้าน เธอยกมือขึ้นแตะรอยแดงบนแก้มช้าๆ ก่อนจะหันกลับมาจ้องหน้าเมย์ด้วยรอยยิ้มเยาะที่บาดลึกยิ่งกว่ามีดโกน “แรงดีนี่คะ... สงสัยช่วงนี้บริหารเสน่ห์เก่ง จนลืมไปแล้วมั้งว่าหลักฐานการทุจริตโปรเจกต์ล็อตล่าสุดที่เธอยักยอกเงินบริษัทไปเปย์ผู้ชาย... ยังนอนอยู่ในแฟ้มลับบนโต๊ะฉัน” รินรดากระซิบด้วยน้ำเสียงเฉียบคมราวกับใบมีดโกนอาบน้ำผึ้ง เมย์หน้าซีดเผือด สีหน้าที่เคยลำพองใจหดหายไปในพริบตา มือเรียวที่เคยตบหน้าเธอสั่นระริกด้วยความตื่นตระหนก “เธอ... เธอพูดเรื่องอะไร!” เมย์เสียงสั่น เผลอลุกพรวดขึ้นจากเก้าอี้ “ก็พูดเรื่องความจริงที่จะทำให้คนแถวนี้ไม่ได้เดินออกจากบริษัทนี้อย่างสง่างามยังไงล่ะคะ” รินรดาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แม้ส่วนสูงจะน้อยกว่าอีกฝ่ายเล็กน้อย แต่รัศมีออร่าความเด็ดเดี่ยวและพยศร้ายกลับแผ่ขยายจนเมย์ต้องถอยหลังกรูด “คิดเหรอคะว่าคนอย่างรินรดา จะยอมก้มหัวให้หมาลอบกัดอย่างเธอเขี่ยทิ้งง่ายๆ ฝันไปเถอะค่ะ!” ร่างบางสะบัดหน้าใส่เตรียมจะก้าวเดินออกไปจากห้องประชุมอัปยศแห่งนี้ แต่ทว่า... เมื่อผลักบานประตูหนาหนักออกไป ภาพเบื้องหน้ากลับทำให้ลมหายใจของเธอสะดุดกักค้าง ร่างสูงโปรดของเกรซ... ประธานสาวผู้เย็นชาและทรงอิทธิพลยืนนิ่งสนิทอยู่ตรงนั้น ดวงตาคู่คมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาแฟชั่นฉายแววซับซ้อนยากจะคาดเดา รัศมีเย็นชาที่แผ่ออกมาจากตัวเธอกดดันจนอากาศรอบตัวแทบจะกลายเป็นน้ำแข็ง บรรยากาศเงียบงันชั่วขณะก่อนที่น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่ทรงอำนาจจะเอ่ยขึ้น “คุยอะไรกันอยู่เหรอคะ ดูท่าทางจะ ‘สนุก’ กันน่าดูเลยนี่” หัวใจของรินรดากระตุกวูบ เกรซมายืนอยู่ตรงนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่? และประโยคที่เธอบอกว่า ‘สนุก’ นั้น... ได้ยินไปถึงไหนแล้ว? เมย์ที่ตั้งสติได้ก่อน รีบปรับสีหน้าให้กลับมาน่าสงสารในเสี้ยววินาที เธอแสร้งทำเป็นปาดน้ำตาเบาๆ แล้วพุ่งเข้าไปหาประธานสาวทันที “ท่านประธานคะ... คุณรินรดากำลังอาละวาดใหญ่เลยค่ะ แถมยังไม่ยอมเซ็นใบลาออกตามมติบอร์ดบริหารอีกต่างหาก เมย์พยายามพูดด้วยเหตุผลแล้วแต่เธอก็...” “หุบปากซะ เมย์” เสียงหวานทว่าเฉียบขาดดั่งประกาศิตของเกรซดังขัดขึ้นทันท่วงที ดวงตาคู่คมกริบกวาดมองลูกน้องคนสนิทด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเหยียดหยาม จนเมย์ถึงกับกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบากและหุบปากฉับในทันที จากนั้น เกรซจึงเบนสายตากลับมาที่รินรดา ร่างสูงก้าวเข้ามาประชิดตัวเด็กสาวทีละก้าวอย่างเชื่องช้า ทว่ากดดันจนรินรดาต้องเผลอถอยหลังชนขอบโต๊ะประชุม กลิ่นน้ำหอมแบรนด์หรูประจำตัวของประธานสาวลอยกรุ่นแตะจมูก ผสมผสานกับความตึงเครียดที่ปกคลุมไปทั่วบรรยากาศ เกรซโน้มใบหน้าลงมาใกล้ กระซิบข้างหูของรินรดาด้วยน้ำเสียงที่ทำเอาคนฟังขนลุกซู่ไปทั้งแผ่นหลัง “ใครอนุญาตให้คุณยอมแพ้ง่ายๆ แบบนี้คะ... รินรดา?” รินรดาชะงัก เงยหน้าขึ้นสบตาคนที่ขึ้นชื่อว่าเป็นเจ้านายปากแข็ง หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวจนแทบจะกระเด็นออกมานอกอก เมื่อปลายนิ้วเรียวเย็นเฉียบของเกรซยื่นเข้ามาแตะที่มุมปากข้างที่แตกช้ำเบาๆ สัมผัสแผ่วเบาแต่กลับร้อนรุ่มจนน่าประหลาด “ถ้าคุณกล้าเซ็นใบลาออกใบนั้นออกจากบริษัทนี้แม้แต่ตัวอักษรเดียว... ฉันนี่แหละค่ะที่จะเป็นคนฉีกมันทิ้งคาหน้าคุณเอง” เกรซกระซิบชิดริมหู น้ำเสียงทุ้มต่ำนั้นเปี่ยมไปด้วยความหวงก้างและความดุดันที่ซ่อนความห่วงใยเอาไว้จนมิดชิด “จำเอาไว้ว่า... คนที่จะไล่คุณออกจากชีวิตฉันได้ มีแค่ตัวฉันคนเดียวเท่านั้นค่ะ” รินรดานิ่งงัน ปลายจมูกแทบจะชนกับปลายจมูกของคนตรงหน้า ความโกรธเกรี้ยวเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยคลื่นความวาบหวิวที่ตีตื้นขึ้นมาจนตั้งตัวไม่ติด เธอมองลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยที่กำลังสั่นไหวเล็กน้อยอย่างปิดไม่มิด ทว่า ในวินาทีที่บรรยากาศกำลังระอุจนแทบหลอมละลาย เสียงปรบมือดังขึ้นจากมุมมืดของทางเดิน นำมาซึ่งร่างสูงของบุคคลที่สามที่ก้าวออกมาจากเงาผนึก พร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่ส่งตรงมายังพวกเธอทั้งสองคน “โอ้โห... ภาพยนตร์รักดราม่าเคล้าน้ำตานี่มันน่าประทับใจจริงๆ เลยนะครับท่านประธาน” น้ำเสียงกวนประสาทเอ่ยขึ้น พร้อมกับสายตาคมกริบที่มองตรงมาที่รินรดาด้วยความท้าทาย “ถ้าบอร์ดบริหารรู้ว่าท่านประธานกำลังเอาตำแหน่งหน้าที่มาปกป้อง ‘เด็กพิเศษ’ คนนี้แบบออกนอกหน้า... หุ้นบริษัทในตลาดหลักทรัพย์พรุ่งนี้ คงสนุกน่าดูเลยนะครับ” รินรดาเบิกตากว้างเมื่อเห็นชัดเจนว่าใครคือผู้มาใหม่ ขณะที่เกรซขบกรามแน่นจนนูนเป็นสัน สายตาคมกริบเปลี่ยนเป็นคมมีดที่พร้อมจะเชือดเฉือนศัตรูให้แหลکคามในพริบตาเดียว! โปรดติดตามตอนต่อไปนะคะ --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างความแซ่บและคอยซัพพอร์ต "โรสแมรี่พิษ" เสมอมานะคะ!