ข่าวลือในออฟฟิศ

เสียงหัวเราะคิกคักที่ดังลอดผ่านรอยแง้มของบานประตูห้องทำงานท่านประธานไม่ได้ทำให้รินรดาตกใจเท่ากับคำพูดของเมย์เมื่อครู่ ร่างระหงของหล่อนยืนนิ่งค้างอยู่ในระยะประชิด ปลายนิ้วยังคงสัมผัสอยู่กับท่อนแขนแกร่งของคุณเกรซที่เพิ่งจะผละออกจากกันไม่ถึงเสี้ยววินาที บรรยากาศในห้องสี่เหลี่ยมกระจกใสกว้างขวางบัดนี้อวลไปด้วยกลิ่นอายความตึงเครียดที่พุ่งสูงจนแทบจะคว้ามาจับต้องได้ ดวงตาคมกริบดั่งพญาเหยี่ยวของคุณเกรซไหววูบไปชั่วขณะ ก่อนที่มันจะกลับมาเย็นชาสนิทราวกับน้ำแข็งขั้วโลกเพื่อกลบเกลื่อนความรัญจวนเมื่อครู่ "เมย์... เธอช่วยกรุณาเคาะประตูก่อนจะพรวดพราดย่างสามขุมเข้ามาในห้องส่วนตัวของฉันด้วยค่ะ" น้ำเสียงทรงอำนาจถูกกดต่ำลงจนน่ากลัว รินรดารีบขยับถอยหลังเว้นระยะห่างจากร่างสูงเพรียวของเจ้านายสาวทันที ทว่าหัวใจเจ้ากรรมกลับเต้นรัวโคมครามจนแทบจะกระโจนออกมานอกอก ไม่ใช่เพราะความกลัวยัยเมย์... แต่เป็นเพราะสายตาคู่คมที่กำลังจ้องมองเธอนิ่งราวกับจะคาดโทษ เมย์ยิ้มรับด้วยรอยยิ้มพิมพ์ใจที่เคลือบยาพิษ ดวงตาคู่สวยกราดมองรินรดาตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความหมั่นไส้ที่ปิดไม่มิด ก่อนจะเบนกลับไปสบตาประธานสาว "อุ๊ย ต้องขอประทานโทษด้วยนะคะคุณเกรซ พอดีเมย์ร้อนใจเรื่องงานแทนบริษัทน่ะค่ะ เลยเผลอเสียมารยาทไปหน่อย... แต่ดูท่าทาง เมย์คงเข้ามาขัดจังหวะอะไรสำคัญระหว่างท่านประธานกับ ‘เด็กใหม่’ คนนี้เข้าพอดีสินะคะเนี่ย ถึงได้เห็นภาพบาดตาบาดใจขนาดนี้" "ถ้าคิดว่าตัวเองว่างงานจนมีเวลามาสอดส่องเรื่องส่วนตัวของเจ้านาย ฉันว่าเธอควรเอาเวลาไปเคลียร์ยอดขายไตรมาสนี้ที่กำลังตกฮวบจะดีกว่านะคะ เมย์" รินรดาตอกกลับทันควัน ดวงตากลมโตฉายแวววาวโรจน์อย่างไม่ยอมคน รอยยิ้มหยันผุดขึ้นที่มุมปากสวย "หรือว่าที่รีบวิ่งแจ้นมาถึงนี่ เพราะกลัวคนอื่นเขาจะรู้ว่าความสามารถมันตามหลังคนอื่นเขาไม่ทันกันแน่คะ" "นี่เธอ...!" เมย์หน้าเสีย สีหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธจัดที่โดนเด็กฝึกงานตอกหน้าหงายกลางห้องประธาน หล่อนหันไปฟ้องด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "คุณเกรซดูรินรดาสิคะ กล้าปีนเกลียวเมย์ซึ่งเป็นรุ่นพี่ขนาดนี้ได้ยังไง ปากคอเราะร้ายแบบนี้ สงสัยคงต้องให้ฝ่ายบุคคลอบรมมารยาทกันใหม่เสียหน่อยแล้วค่ะ" รินรดาเชิดหน้าขึ้นอย่างไม่เกรงกลัว แม้ในใจจะแอบหวั่นอยู่บ้างว่าคนตัวสูงตรงหน้าจะเข้าข้างเพื่อนสนิทตัวเอง เกรซมักจะแสดงความเข้มงวดและเย็นชาใส่เธอเสมอมา... แต่ทว่า สิ่งที่เกรซทำกลับผิดคาด "พอค่ะ เมย์" เกรซเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ทว่าเฉียบขาดจนคนฟังต้องสะดุ้ง "เรื่องงานที่คุณบอกเมื่อครู่... หมายความว่ายังไงคะ ที่ว่า ‘เขาคนนั้น’ บินกลับมาแล้ว?" รอยยิ้มของผู้ชนะบนใบหน้าของเมย์กลับมาอีกครั้ง หล่อนปรายตามองรินรดาด้วยความสะใจก่อนจะหันไปรายงานเจ้านายสาวด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นเจือความนัย "ก็คุณภัทรพล... อดีตคู่หมั้นทางธุรกิจและมือขวาคนสนิทของคุณเกรซไงคะ เขาเพิ่งลงเครื่องมาจากนิวยอร์กเมื่อเช้าตรู่ แล้วตอนนี้เขากรอปกับกระเป๋าเดินทาง มารอเซอไพรส์คุณเกรซอยู่ที่ห้องรับแขกรับรอง VIP ชั้นล่างเรียบร้อยแล้วค่ะ! แถมเขายังบอกกับเมย์ด้วยนะฃะ ว่าการกลับมาครั้งนี้... เขาจะไม่ยอมปล่อยให้ใครหน้าไหนมาแย่งตำแหน่งข้างกายคุณเกรซไปเด็ดขาด!" สิ้นคำพูดนั้น อุณหภูมิในห้องทำงานก็ราวกับดิ่งลงติดลบในพริบตา รินรดานิ่งงัดไปชั่วขณะ หัวใจกระตุกวูบอย่างไม่ทราบสาเหตุ เมื่อได้ยินคำว่า ‘คู่หมั้น’ และ ‘คนสนิท’ ลอยเคว้งอยู่ในอากาศ ความรู้สึกเจ็บแปลบแปลกๆ แล่นริ้วขึ้นมาในอกอย่างห้ามไม่อยู่ เธอมันก็แค่เด็กในปกป้องที่โดนเจ้านายใช้งานหัวหมุน แล้วเธอกล้าไปรู้สึกอะไรกับผู้หญิงใจร้ายคนนี้กันเล่า? เกรซขมวดคิ้วมุ่น ใบหน้าสวยเฉียบตึงเครียดขึ้นมาทันที ดวงตาคู่คมฉายแววหงุดหงิดอย่างเห็นได้ชัด หล่อนไม่ได้แสดงท่าทีดีใจหรือตื่นเต้นตามที่เมย์คาดหวังแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม... เกรซกลับหันมามองรินรดาที่ยืนเงียบอยู่มุมห้องด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา "ออกไปก่อนค่ะ เมย์" เกรซออกคำสั่งเสียงเฉียบ "เอ๊ะ? แต่ว่าคุณภัทรพลเขารออยู่นะคะคุณเกรซ—" "ฉันบอกให้ออกไป! แล้วก็ช่วยกรุณารักษามารยาท อย่าเที่ยวนำเรื่องในห้องทำงานของฉันไปพูดพล่อยๆ ให้คนอื่นฟังอีก... ไม่อย่างนั้น ใบเตือนคงลอยมาวางบนโต๊ะเธอแน่ค่ะ" เมย์หน้าถอดสี เม้มปากแน่นด้วยความแค้นเคืองปนอับอาย หล่อนปรายตามองรินรดาด้วยสายตาอาฆาตมาดร้ายอีกครั้ง ก่อนจะสะบัดหน้าพรวดพราดเดินออกจากห้องไปกระแทกประตูปิดเสียงดังสนั่น ความเงียบงันกลับมาปกคลุมห้องทำงานอีกครั้ง รินรดากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เธอหลบสายตาดุๆ คู่นั้นแล้วเอ่ยเสียงเรียบ "ถ้าท่านประธานมีแขกคนสำคัญมารอพบ... งั้นดิฉันขอตัวไปเคลียร์งานเอกสารข้างนอกก่อนนะคะ" พูดจบ รินรดาก็หมุนตัวเตรียมจะเดินเลี่ยงไปทางประตู ทว่า... *พรึบ!* ข้อมือเล็กถูกกระชากด้วยแรงมหาศาล ร่างทั้งร่างถูกดึงกลับด้วยความเร็วสูงจนแผ่นหลังบางกระแทกเข้ากับอกอุ่นของคุณเกรซอย่างจัง ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดอยู่ข้างใบหู พร้อมกับวงแขนแข็งแรงที่สวมกอดรัดเอวเธอไว้แน่นราวกับคีมเหล็ก ห้ามไม่ให้เธอขยับเขยื้อนไปไหน "ปล่อยนะคะ! คุณเกรซทำบ้าอะไรเนี่ย แขกของคุณรอนอยู่ข้างล่างนะ!" รินรดาตื่นตระหนก พยายามดิ้นรนขัดขืนแต่ก็สู้แรงคนตัวโตกว่าไม่ได้ "เงียบค่ะ!" เกรซกระซิบเสียงพร่าข้างกกหู ลมหายใจร้อนผ่าวของอีกฝ่ายทำให้ขนลุกซู่ไปทั้งร่าง ใบหน้าคมคายซบลงบนลาดไหล่บางอย่างต้องการที่ยึดเหนี่ยว "อย่าเพิ่งพูดถึงเรื่องน่ารำคาญตอนนี้ค่ะ รินรดา..." "น่ารำคาญอะไรกันคะ นั่นมันคู่หมั้นคุณนะ!" รินรดาเม้มปากแน่น ความรู้สึกน้อยใจพรั่งพรูออกมาโดยไม่รู้ตัว "ปล่อยฉันเถอะค่ะ ไปต้อนรับ ‘คนสำคัญ’ ของคุณเถอะ ไม่ต้องมาสนใจเด็กกะโปโลอย่างฉันหรอก!" เกรซชะงักไปเล็กน้อยกับน้ำเสียงที่เจือความตัดพ้อนั้น ดวงตาคู่คมฉายแววไหวระริกอย่างที่หาดูได้ยาก ก่อนที่เรียวปากหยักจะได้รูปจะยกยิ้มมุมปาก คลายความเย็นชาลงจนน่าใจหาย หล่อนกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้น พร้อมกับกระซิบชิดริมหูด้วยน้ำเสียงที่ทำเอาคนฟังหัวใจแทบวาย "หึงเหรอคะ... หึ เด็กดื้ออย่างเธอนี่... ชักจะกำแหงใหญ่แล้วนะคะ" "ใครหึงคุณกัน! เพ้อเจ้อใหญ่แล้ว!" รินรดาหน้าแดงก่ำ เถียงกลับเสียงสั่นเพื่อกลบเกลื่อนความวูบไหวในอก ทว่า ในวินาทีที่ทั้งคู่กำลังยื้อยุดกันด้วยบรรยากาศคลุมเครือชวนใจเต้นนั้นเอง... *แกร๊ก—!* เสียงลูกบิดประตูห้องทำงานที่ถูกหมุนเปิดออกดังขึ้นอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย รินรดาเบิกตากว้างด้วยความตกใจสุดขีดเมื่อหันไปมอง ขณะที่ร่างสูงเพรียวของคุณเกรซก็ชะงักค้างไปทันที ที่หน้าประตูนั้น... ร่างสูงโปร่งของชายหนุ่มในชุดสูทสากลเนี้ยบกริบกำลังยืนยันตัวตนอยู่ เขากวาดสายตาคมปลาบเข้ามาภายในห้อง ก่อนจะชะงักกึกเมื่อเห็นภาพเจ้านายสาวคนสวยกำลังสวมกอดรัดฟัดเหวี่ยงกับเด็กฝึกงานสาวอย่างแนบชิด รอยยิ้มพึงใจบนใบหน้าของแขกผู้มาเยือนแข็งค้างไปชั่วขณะ ก่อนที่นัยน์ตาคู่คมจะหรี่แคบลงด้วยความไม่พอใจอย่างรุนแรง "เกรซ..." เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นด้วยความประหลาดใจแกแกมคุกคาม "ผมคงไม่ได้เข้ามาขัดจังหวะอะไร ‘สำคัญ’ ระหว่างคุณกับเด็กคนนี้ใช่ไหมครับ?" (ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างความแซ่บนี้เสมอนะคะ)