เกรซยืนยันความสัมพันธ์

"ถอยไปค่ะคุณรินรดา อย่าหาว่าฉันไม่เตือน" เสียงหวานที่เคลือบด้วยพิษร้ายของเมย์ไม่ได้ทำให้เด็กสาวเจ้าของชื่อถอยร่นแม้แต่เซนติเมตรเดียว กลับกัน รินรดากลับยกยิ้มมุมปาก ส่งสายตาท้าทายกลับไปอย่างไม่เกรงกลัว แม้สถานการณ์ตรงหน้าจะบีบคั้นหัวใจจนแทบหยุดหายใจก็ตาม ความกดดันในห้องทำงานกว้างขวางแผ่ซ่านจนแทบจะคว้าจับต้องได้ เมย์ตั้งใจจะใช้ความได้เปรียบเรื่องตำแหน่งชั่วคราวและเอกสารในมือเพื่อเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของเลขาฯ หน้าห้องคนโปรดให้จมดิน แต่ทว่า... เกมที่ถูกวางแผนมาอย่างดิบดีกลับต้องพังทลายลงในเสี้ยววินาที แกร็ก! เสียงเปิดประตูกระจกหนาหนักดังขึ้นโดยไม่มีแม้แต่สัญญาณเตือน รินรดาเบิกตากว้างเมื่อเห็นชัดเจนว่าใครคือผู้มาใหม่ ขณะที่เกรซขบกรามแน่นจนนูนเป็นสัน สายตาคมกริบเปลี่ยนเป็นคมมีดที่พร้อมจะเชือดเฉือนศัตรูให้แหลkคามในพริบตาเดียว! ประธานสาวก้าวเข้ามาในห้องด้วยจังหวะก้าวที่หนักแน่น ทว่าเชื่องช้า เยือกเย็น และทรงพลังราวกับพญาเสือดาวที่กำลังย่างสามขุมเข้าหาเหยื่อ รัศมีคุกคามรอบตัวของเกรซแผ่ขยายจนเมย์ถึงกับผะเผงถอยหลังไปก้าวหนึ่งโดยไม่รู้ตัว เอกสารในมือของคู่กรณีเกือบจะร่วงหล่นลงพื้น "นี่มันเกิดอะไรขึ้นคะ ในเวลาทำงาน ทำไมพวกคุณถึงมารวมตัวกันส่งเสียงดังอยู่ตรงนี้" น้ำเสียงของเกรซไม่ได้ดัง แต่กลับคมกริบและเย็นเยียบเสียจนคนฟังรู้สึกเหมือนโดนกรีดด้วยน้ำแข็งแห้ง เกรซไม่ได้ปรายตามองเมย์แม้แต่น้อย สายตาคู่สวยคู่นั้นกวาดมองสำรวจรินรดาตั้งแต่หัวจรดเท้าอย่างรวดเร็วเพื่อประเมินความเสียหาย ก่อนที่ดวงตาคู่คมจะหยุดนิ่งที่รอยยิ้มหยันบนใบหน้าของเมย์ "ท่านประธานคะ... คือว่าเมย์แค่..." เมย์พยายามจะแก้ตัว น้ำเสียงที่เคยแข็งกร้าวเมื่อครู่สั่นเครือลงอย่างเห็นได้ชัดเมื่อเผชิญหน้ากับแรงกดดันระดับพรีเมียมของบอสสาว "ฉันไม่ได้ถามคุณค่ะคุณเมย์" เกรซตัดบทอย่างไร้เยื่อใย ดวงตาสีนิลคู่สวยหันขวับกลับมาจ้องเขม็ง ประโยคสั้นๆ แต่เฉียบขาดทำให้ห้องทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงันชั่วขณะ "และที่นี่... ก็ไม่ใช่แผนกของคุณ มีธุระอะไรถึงได้ถ่อมาถึงหน้าห้องเลขาฯ ของฉัน" รินรดาลอบกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวจนแทบจะกระโดดออกมานอกอก แม้เธอจะเป็นคนปากจัดและสู้คนขนาดไหน แต่ยามที่เห็นเกรซแปลงร่างเป็น 'หวงก้าง' ตัวแม่เพื่อปกป้องเธอแบบนี้... บอกตามตรงว่ามันทั้งใจหายวาบและสั่นไหวไปถึงขั้วหัวใจอย่างห้ามไม่อยู่ "เมย์... เมย์แค่เอาเอกสารสำคัญมาให้ท่านประธานค่ะ แต่คุณรินรดาเธอ... เธอพยายามจะกีดกัน" เมย์ยังคงดึงดันที่จะสาดโคลนใส่คู่กรณี พยายามทำตัวน่าสงน่าเอ็นดูในสายตาเจ้านาย "กีดกัน?" เกรซทวนคำ เสียงหัวเราะในลำคอดังขึ้นเบาๆ แต่มันน่ากลัวเสียยิ่งกว่าเสียงคำรามของสัตว์ร้าย ประธานสาวก้าวเข้ามาประชิดตัวรินรดามากขึ้น ปลายศอกของเธอเฉียดผ่านไหล่บางของเลขาฯ สาวไปเพียงนิดเดียว ก่อนจะหันไปเผชิญหน้ากับเมย์แบบเต็มๆ ตา "เลขาฯ ของฉันมีหน้าที่คัดกรองงานทุกชิ้นที่จะมาถึงโต๊ะฉัน ถ้าคุณไม่มีนัดหมาย หรือไร้ซึ่งมารยาทในการเข้าพบ นั่นแปลว่าคุณต่างหากที่กำลังละเมิดกฎของบริษัท" "แต่ว่างานนี้..." "พอค่ะ!" เกรซยกมือขึ้นห้าม ปลายเล็บเคลือบเจลสีเข้มชี้ตรงไปที่ประตูทางออกอย่างไร้ความปรานี "เอกสารนั่น วางไว้ตรงนั้น แล้วออกไปจากห้องของฉันซะ ก่อนที่ฉันจะเปลี่ยนใจจากการแค่ตักเตือน เป็นการพิจารณาพักงานคุณฐานบุกรุกพื้นที่ส่วนตัว" คำขู่ที่เรียบเฉยแต่เด็ดขาดราวกับประกาศิตทำให้หน้าของเมย์เผือดสีลงทันที หล่อนเม้มริมฝีปากแน่นด้วยความแค้นเคืองที่ซ่อนไว้ไม่มิด แต่เมื่อสบเข้ากับดวงตาที่พร้อมจะฆ่าคนได้จริงๆ ของเกรซ เมย์ก็จำต้องยอมวางแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะใกล้ที่สุด ก่อนจะสะบัดหน้าเดินหนีออกจากห้องไปอย่างเสียหน้า ปัง! เสียงประตูปิดลงตามหลังการหายตัวไปของเมย์ ทิ้งให้บรรยากาศภายในห้องตกอยู่ในความเงียบงันอีกครั้ง ทว่าครั้งนี้มันเต็มไปด้วยความตึงเครียดอีกรูปแบบหนึ่ง—ความตึงเครียดที่เกิดจากความใกล้ชิดและความซับซ้อนในความสัมพันธ์ของคนสองคน รินรดายืนนิ่ง ขยับตัวไปไหนไม่ได้เมื่อรู้ว่าเกรซยังคงยืนขวางทางอยู่ ประธานสาวยังไม่ยอมขยับไปไหน ร่างสูงโปร่งในชุดสูทเข้ารูปยืนประชิดตัวเธอจนได้กลิ่นน้ำหอมราคาแพงลอยแตะจมูก เป็นกลิ่นหอมเย็นๆ ที่คุ้นเคยแต่มันกลับทำให้รินรดารู้สึกร้อนรุ่มไปทั้งตัวอย่างประหลาด "ยืนบื้ออะไรอยู่คะ" เกรซเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ น้ำเสียงไม่ได้ดุเหมือนตอนที่ไล่ตะردเมย์แล้ว แต่มันมีความกระเง้ากระงอดเจืออยู่เล็กน้อยอย่างปิดไม่มิด "ชอบให้คนอื่นมาเอาเปรียบหรือไง ถึงได้ยืนยอมให้เขาสาดคำพูดใส่หน้าอยู่ได้" "ใครยอมกันล่ะคะ..." รินรดาลอยหน้าลอยตาเถียงกลับตามนิสัย ถึงปากจะบอกแบบนั้นแต่ใบหูแดงแจ๋ของเจ้าตัวกลับทรยศคำพูดจนหมดสิ้น "ถ้าบอสไม่เข้ามาซะก่อน ฉันก็มีวิธีจัดการยัยนั่นในแบบของฉันเหมือนกันแหละค่ะ ไม่ต้องรอให้บอสมาโปรดหรอก" "ปากเก่ง" เกรซแค่น ริมฝีปากบางเฉียบยกยิ้มขึ้นเล็กน้อยด้วยความหมั่นไส้ ก่อนจะก้าวเข้าไปประชิดตัวเด็กสาวมากกว่าเดิมจนรินรดาต้องเอนหลังพิงกับขอบโต๊ะทำงานอย่างไร้ทางหนี ดวงตาคู่คมจ้องลึกเข้าไปในดวงตากลมโตราวกับจะค้นหาความจริงบางอย่าง "ปากเก่งแบบนี้... ถ้าวันไหนฉันไม่อยู่แล้วใครจะปกป้องคุณ" คำพูดนั้น... น้ำเสียงทุ้มนุ่มที่แฝงความห่วงใยแต่ยังคงความปากแข็งไว้ครึ่งหนึ่ง ทำให้รินรดาถึงกับชะงัก ลมหายใจของทั้งคู่ปะปนกันจนแทบจะเป็นสายเดียวกัน หัวใจของเด็กสาวเต้นแรงจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยินมัน "แล้ว... ทำไมบอสต้องมาปกป้องฉันด้วยล่ะคะ?" รินรดาช้อนสายตาขึ้นสบ แววตาไหวระริกด้วยความท้าทายปนความคาดหวัง "ในฐานะเลขาฯ... หรือว่าในฐานะ... อย่างอื่นกันแน่คะ?" เกรซนิ่งงันไปชั่ววินาที ดวงตาคู่สวยไหววับ ประธานสาวผู้เพอร์เฟกต์ไม่เคยจนมุมให้กับคำถามไหนมาก่อน แต่กับเด็กสาวตรงหน้า... เธอกลับรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังเพลี่ยงพล้ำให้อีกฝ่ายกุมบังเหียนความรู้สึกเอาไว้ทั้งหมด มือเรียวยาวเอื้อมออกไป หมายจะยกขึ้นมาสัมผัสแก้มเนียนใสเพื่อกลบเกลื่อนความประหม่าที่กำลังตีรวนอยู่ในอก ทว่า... ในจังหวะที่ปลายนิ้วแทบจะแตะโดนผิวแก้มของรินรดา เสียงโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะทำงานของประธานสาวก็แผดเสียงดังขึ้นทำลายบรรยากาศสีชมพูที่กำลังก่อตัวขึ้นอย่างฉับพลัน! เกรซชะงักมือค้างกลางอากาศ ดวงตาคมกริบเหลือบไปมองหน้าจอโทรศัพท์ที่สว่างวาบขึ้นมา พร้อมกับชื่อผู้ติดต่อที่ปรากฏหราอยู่บนนั้น—ชื่อที่ทำให้ร่องคิ้วของประธานสาวขมวดเข้าหากันด้วยความไม่สบอารมณ์อย่างรุนแรง รินรดาแอบมองตามสายตาของเจ้านาย และเพียงแค่เห็นชื่อบนหน้าจอ หัวใจที่เคยเต้นระรัวด้วยความหวานซึ้งเมื่อครู่ ก็กลับหล่นวูบลงไปอยู่ที่ตาตุ่มทันที! "...คุณแม่?" เกรซพึมพำชื่อนั้นออกมาเบาๆ ก่อนที่ดวงตาคู่สวยจะเงยขึ้นสบตากับรินรดาด้วยแววตาที่เปลี่ยนไปเป็นความกังวลอย่างเห็นได้ชัด... และก่อนที่ใครจะได้ทันตั้งตัว ประตูห้องทำงานบานเดิมก็ถูกผลเปิดผางขึ้นอีกครั้งโดยบุคคลที่สามที่ไม่มีใครคาดคิดว่าจะมาปรากฏตัวที่นี่ในเวลานี้! -------------------------------------------------- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาจิกหมอนและลุ้นไปกับความซึนของบอสสาวด้วยกันนะคะ!