ผู้ทรยศในกระจก

"นายไม่ได้กำลังพยายามหยุดมันหรอก เคนจิ นายแค่กำลังพยายาม ‘แก้ไข’ ความผิดพลาดของตัวเองในฐานะผู้สร้าง" น้ำเสียงของดร.เอลาร่าราบเรียบ ทว่าทุกคำพูดที่หลุดออกมาจากริมฝีปากของเธอกลับเปรียบเสมือนคมมีดที่กรีดลงบนความทรงจำของเคนจิ ในห้องแล็บใต้ดินที่ไร้ซึ่งแสงตะวัน มีเพียงแสงสีฟ้าจางๆ จากจอโฮโลแกรมที่ฉายกราฟความน่าจะเป็นแบบเรียลไทม์ ซึ่งตอนนี้มันกำลังสั่นไหวอย่างบ้าคลั่งราวกับสัญญาณชีพของผู้ป่วยที่ใกล้สิ้นใจ เคนจิยืนนิ่ง แผ่นหลังของเขาสัมผัสกับความเย็นเยียบของผนังโลหะ เขากำหมัดแน่นจนเส้นเลือดที่หลังมือปูดโปน ดวงตาของเขาจ้องมองเงาสะท้อนของตัวเองในกระจกเงาบานใหญ่ที่ติดอยู่ข้างแผงควบคุม ใบหน้าที่ดูเหนื่อยล้าดวงตาดำคล้ำจากการอดนอน และความสับสนที่ฉายชัดอยู่ในแววตา... มันไม่ใช่ใบหน้าของชายผู้พยายามกอบกู้โลก แต่มันคือใบหน้าของผู้ที่กำลังถูกไล่ล่าโดยปีศาจที่ตนเองเป็นคนสร้างขึ้น "พูดอะไรออกมาน่ะ เอลาร่า" เคนจิเค้นเสียงลอดไรฟัน "ฉันคือคนที่ติดอยู่ในลูปนี้เหมือนกับเธอ เรากำลังตามหาต้นตอของโปรเจกต์โอเมก้าเพื่อที่จะทำลายมัน" "งั้นเหรอ?" เอลาร่าก้าวเข้ามาใกล้ระยะประชิด กลิ่นน้ำหอมจางๆ ที่คุ้นเคยของเธอมันช่างขัดแย้งกับบรรยากาศที่ตึงเครียด เธอเอื้อมมือไปแตะหน้าจอโฮโลแกรม ปัดนิ้วผ่านโค้ดชุดหนึ่งอย่างคล่องแคล่ว "นายจำอัลกอริทึมตัวสุดท้ายในไดรฟ์เก็บข้อมูลสำรองไม่ได้แล้วงั้นสินะ? หรือว่านายเลือกที่จะลืมมันไปเอง เพราะถ้าวันหนึ่งนายค้นพบว่า ‘ผู้บงการ’ ที่นายไล่ล่าตลอด 13 ลูปที่ผ่านมา คือเงาในกระจกบานนั้น... นายจะยังกล้ากดปุ่มรีเซ็ตอยู่ไหม?" ความเงียบเข้าปกคลุมพื้นที่ชั่วขณะ มีเพียงเสียงพัดลมระบายอากาศที่ทำงานหนักจนเกิดเสียงหวีดหวิว เคนจิรู้สึกได้ถึงหยาดเหงื่อที่ซึมออกมาตามไรผม ตรรกะทุกอย่างที่เขาสร้างขึ้นเพื่ออธิบายเหตุการณ์ซ้ำซากนี้เริ่มพังทลายลงเหมือนโดมิโนที่ถูกผลัก "ถ้าฉันเป็นคนสร้างมัน... ทำไมฉันต้องทำให้ตัวเองเจ็บปวดขนาดนี้?" เคนจิถาม เสียงของเขาสั่นพร่า "ทำไมฉันต้องเห็นเธอตาย... ทำไมฉันต้องวนเวียนอยู่กับความรู้สึกผิดที่ไม่มีวันสิ้นสุด?" เอลาร่าหัวเราะเบาๆ เป็นเสียงหัวเราะที่ไร้ความสุข "บางทีการลงโทษตัวเองอาจเป็นอัลกอริทึมที่ซับซ้อนที่สุดของจิตใจมนุษย์ นายต้องการไถ่บาปในสิ่งที่นายทำลงไปในอดีต และวิธีเดียวที่จะไถ่บาปได้ก็คือการสร้างวงจรที่ไม่มีวันจบสิ้น เพื่อกักขังตัวเองไว้ในความล้มเหลวชั่วนิรันดร์" เคนจิถอยหลังไปหนึ่งก้าว สายตาของเขาจ้องเขม็งไปที่กระจกเงาบานนั้น ราวกับว่าตัวเขาในกระจกกำลังยิ้มเยาะให้กับความโง่เขลาของตัวเอง เขาเริ่มนึกถึงความทรงจำที่หายไปในเศษเสี้ยววินาทีก่อนการล่มสลายของแต่ละลูป เสียงคอมพิวเตอร์ที่รันคำสั่งสุดท้าย... เสียงคำสั่งที่ฟังดูคล้ายกับจังหวะการเต้นของหัวใจเขาเอง เขายกมือขึ้นสัมผัสกระจก ความเย็นของพื้นผิวมันดูสมจริงเกินกว่าจะเป็นเพียงการสะท้อน แต่ในวินาทีที่ปลายนิ้วสัมผัส เคนจิกลับรู้สึกถึงแรงดึงมหาศาลจากอีกฝั่ง เขาไม่ได้มองเห็นแค่ตัวเองในนั้น แต่เขากำลังเห็น ‘เคนจิ’ อีกคนหนึ่งที่กำลังนั่งหน้าคอมพิวเตอร์เครื่องเดิม ในห้องที่ดูสะอาดสะอ้านกว่านี้... และชายคนนั้นกำลังพิมพ์โค้ดด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความแค้น "เดี๋ยวก่อน..." เคนจิพึมพำ หัวใจของเขาแทบจะหยุดเต้นเมื่อเห็น ‘เคนจิอีกคน’ หันมามองเขาผ่านกระจก แล้วเลื่อนนิ้วขึ้นวางบนปุ่ม Enter ช้าๆ "ลูปที่ 14 กำลังจะเริ่มต้นขึ้น" เอลาร่ากระซิบข้างหูเขาด้วยน้ำเสียงที่เย็นเยียบ "และครั้งนี้... นายไม่ได้เป็นคนเลือกที่จะเริ่มมันด้วยตัวเอง แต่นายกำลังจะถูกแทนที่โดยตัวนายเองจากอดีตที่ตั้งใจจะแก้แค้นทุกสิ่ง" ก่อนที่เคนจิจะทันได้เหนี่ยวรั้งแขนของเธอไว้ เงาในกระจกก็ขยับตัวด้วยความเร็วที่เหนือกว่ามนุษย์ มือของ ‘เคนจิอีกคน’ พุ่งทะลุกระจกออกมาคว้าคอเสื้อของเขาไว้แน่น แรงดึงนั้นรุนแรงจนร่างของเขาเซถลาไปข้างหน้า พร้อมกับเสียงกระซิบที่ดังก้องอยู่ในหัวสมองของเขาด้วยความถี่ที่คุ้นเคย "ขอบคุณที่ทนทุกข์แทนฉันมาตลอดสิบสามรอบนะ เคนจิ... ถึงเวลาที่ฉันจะกลับไปเป็นคนกดปุ่มทำลายมันจริงๆ เสียที" เคนจิเบิกตากว้างเมื่อเห็นรอยยิ้มที่บิดเบี้ยวของตัวเองในอีกฝั่งของกระจก ในขณะที่ระบบรักษาความปลอดภัยของห้องแล็บเริ่มส่งเสียงสัญญาณเตือนภัยสีแดงฉาน บ่งบอกว่าเวลาในลูปนี้ได้สิ้นสุดลงเร็วกว่าที่คำนวณไว้... และทุกอย่างกำลังจะดับวูบลงเหลือเพียงความมืดมิด ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านรอยร้าวแห่งมิติไปกับผมในตอนนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ ควอนตัมคอร์