การคำนวณครั้งใหม่

"ถ้าความน่าจะเป็นในการรอดชีวิตยังคงเท่ากับศูนย์ การที่เรายังวิ่งหนีอยู่แบบนี้ ก็เป็นเพียงแค่การยืดเวลาตายให้นานขึ้นอีกหน่อยเท่านั้นเองครับ เอลาร่า" เสียงของเคนจิทุ้มต่ำ ก้องกังวานอยู่ในห้องควบคุมใต้ดินที่เต็มไปด้วยแสงไฟสีแดงกะพริบถี่ระรัว เขายืนค้ำโต๊ะโฮโลแกรมที่มีแผนภาพโครงสร้างของ 'โปรเจกต์โอเมก้า' หมุนวนอยู่ ดวงตาคมกริบใต้กรอบแว่นโลหะจ้องมองตัวเลขถอยหลังที่ปรากฏเป็นสีแดงฉาน—*00:14:32* และกำลังลดลงอย่างไม่ปรานีปรานี ดร.เอลาร่า ชะงักมือที่กำลังพิมพ์ชุดคำสั่งรีเซ็ตลูป เธอนิ่งเงงไปชั่วขณะ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาอดีตเพื่อนร่วมงาน สายตาของเธอเต็มไปด้วยความสับสนระคนตกใจ ริ้วรอยแห่งความเหนื่อยล้าจากการตายและฟื้นคืนชีพซ้ำแล้วซ้ำเล่าปรากฏชัดบนใบหน้า "คุณหมายความว่าอย่างไร เคนจิ? ลูปที่แล้วเราเพิ่งจะคำนวณเส้นทางหนีไปยังสถานีอวกาศสำรองได้สำเร็จนะ ถ้าเราออกเดินทางตอนนี้ เรายังมีเวลา..." "ไม่มีประโยชน์หรอกครับ" เคนจิทวนคำเสียงเรียบแต่เฉียบขาด เขาขยับตัวเข้าใกล้หน้าจอโฮโลแกรม ปลายนิ้วเรียวยาวกวาดผ่านอากาศเพื่อขยายข้อมูลดิบจากการระเบิดในลูปที่ผ่านๆ มา "ทุกครั้งที่เราเลือกหนี อัลกอริทึมของโอเมก้าจะปรับตัวตาม มันไม่ได้ถูกออกแบบมาให้ทำลายล้างแค่พื้นที่ตรงนี้ แต่มันถูกตั้งโปรแกรมให้ไล่ล่า 'จุดจบ' ของไทม์ไลน์ การหนีจึงเท่ากับการพาตัวซวยวิ่งไปรอบๆ บ้านที่กำลังจะพังถล่มลงมาทับเราอยู่ดี" ความเงียบเข้าปกคลุมพื้นที่ชั่วขณะ มีเพียงเสียงฮัมต่ำของเครื่องยนต์ควอนตัมที่สั่นสะเทือนอยู่ใต้พื้นคอนกรีต เอลาร่ากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เธอกัดริมฝีปากจนห่อเลือด ตรรกะของเคนจิเย็นชาเกินกว่าจะยอมรับได้ง่ายๆ แต่มันกลับถูกต้องจนน่ากลัว "ถ้าไม่หนี... แล้วคุณจะให้เราทำอะไร?" เสียงของเคนลั่นสั่นเครือเล็กน้อย "หยุดมันงั้นเหรอ? เคนจิ ระบบระเบิดนั่นฝังอยู่ใจกลางแกนกลางพลังงานมืด แรงดันระดับนั้นต่อให้เอาเรือรบทั้งกองทัพไปกั้น ก็ไม่สามารถหยุดยั้งปฏิกิริยาลูกโซ่ได้หรอก" "เราจะไม่กั้นมันครับ... เราจะเข้าไปข้างใน" เคนจิหันกลับมาเผชิญหน้ากับเธอเต็มตัว แววตาที่เคยเต็มไปด้วยความรู้สึกผิดและความลังเลในลูปก่อนๆ บัดนี้ถูกแทนที่ด้วยความเด็ดเดี่ยวระดับที่แม้แต่ความตายก็ไม่อาจสั่นคลอนได้ "ผมได้คำนวณรอยแยกของคลื่นความถี่ในระบบระเบิดแล้ว ทุกๆ 3 นาที แกนกลางจะเกิดช่องว่างทางควอนตัมความหนาแน่นต่ำเป็นเวลา 0.4 วินาที หากเรายิงชุดคำสั่งลบเส้นตายสวนเข้าไปในจังหวะที่มีช่องว่างนั้นพอดี เราจะสามารถบังคับให้ระบบเกิดการ 'ลัดวงจรตัวเอง' ก่อนที่ระเบิดลูกใหญ่จะทำงาน" เอลาร่าเบิกตากว้าง เธอถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว "คุณบ้าไปแล้วเหรอ นั่นมันหมายความว่าคุณต้องเอาตัวเองไปยืนอยู่หน้าจุดศูนย์กลางการระเบิดเลยนะ! 0.4 วินาทีมันสั้นเกินกว่าที่ประสาทสัมผัสมนุษย์จะตอบสนองด้วยซ้ำ แม้แต่ AI ช่วยคำนวณก็ยังมีความเสี่ยงพลาดสูงถึงเก้าสิบเก้าเปอร์เซ็นต์!" "แต่ยังเหลืออีกหนึ่งเปอร์เซ็นต์ไม่ใช่หรือครับ?" เคนจิย้อนถาม มุมปากหยักลึกขึ้นเล็กน้อยในลักษณะที่ชวนให้รู้สึกปวดร้าว "หนึ่งเปอร์เซ็นต์ที่ผมยอมแลก... เพื่อไม่ให้ต้องตื่นขึ้นมาเจอภาพที่คุณต้องตายในอ้อมแขนของผมอีก" คำพูดนั้นราวกับมีน้ำหนักเป็นตันกดทับลงกลางอกของเอลาร่า ภาพเหตุการณ์ในลูปที่สามผุดขึ้นมาในหัว—ภาพที่เคนจิกอดร่างไร้ลมหายใจของเธอท่ามกลางเปลวเพลิงสีฟ้า ขณะที่โลกทั้งใบกำลังแตกสลายเป็นเสี่ยงๆ ความเจ็บปวดที่ถูกบันทึกไว้ในความทรงจำร่วมกันทำให้ห้องทั้งห้องเย็นเยียบลงทันตา "เคนจิ..." เอลาร่ากระซิบเสียงแผ่ว ความแข็งกร้าวทั้งหมดของเธอมลายหายไป เหลือเพียงความหวาดกลัวลึกๆ ที่มีต่อชะตากรรม "เตรียมอุปกรณ์เชื่อมต่อประสาทซะครับ เอลาร่า" เคนจิกดเปิดใช้งานโหมดล็อกดาวน์ด้วยรหัสผ่านระดับสูงสุด เสียงระบบดิจิทัลประกาศก้องเตือนภัยสีเหลืองส้มไปทั่วบริเวณ "เราไม่ได้กำลังวิ่งหนีความตายอีกต่อไปแล้ว ในเมื่ออัลกอริทึมนี้มันถูกสร้างขึ้นมาเพื่อลบพวกเรา... งั้นผมจะเป็นคนเขียนบรรทัดสุดท้าย เพื่อทำลายมันทิ้งด้วยมือของตัวเอง" เขาเดินผ่านเธอไปหยิบชุดอุปกรณ์ปรับแต่งสนามแม่เหล็กควอนตัมที่วางอยู่บนแท่นชาร์จ แผ่นหลังที่ตั้งตรงนั้นแฝงไว้ด้วยภาระอันหนักอึ้ง แต่ทว่ามั่นคงอย่างยิ่งยวด เอลาร่ายืนมองแผ่นหลังของชายหนุ่ม เธอย่อมรู้ดีว่าการตัดสินใจครั้งนี้ไม่มีทางหวนกลับ หากพลาดพลั้ง พวกเขาจะไม่เพียงแค่ตาย แต่จิตวิญญาณและข้อมูลทางควอนตัมทั้งหมดจะถูกลบหายไปจากสารบบของจักรวาล ตลอดกาล นิ้วเรียวของเธอสั่นเทาขณะเอื้อมไปหยิบตัวส่งสัญญาณคลื่นสมองมาสวมทับขมับ เธอนับถอยหลังในใจเงียบๆ ขณะที่ตัวเลขบนหน้าจอหลักลดลงเหลือ *00:10:00* "ถ้าเราตาย... ขอให้มันเป็นการตายในแบบที่เราเลือกเองก็แล้วกันนะ" เอลาร่ากล่าวเสียงเรียบ พยายามควบคุมความสั่นเครือในน้ำเสียงให้กลับมาเป็นปกติ เคนจิพยักหน้ารับช้าๆ เขาเสียบสายเชื่อมต่อเข้ากับพอร์ตที่ต้นคอ ภาพโครงข่ายข้อมูลนับล้านเส้นพุ่งทะยานเข้าสู่สมองของเขาในเสี้ยววินาที ความเจ็บปวดจากการประมวลผลข้อมูลมหาศาลแผ่ซ่านไปทั่วประสาทสัมผัส แต่เขาขบกรามแน่น ฝืนทนความร้าวรานนั้นไว้ด้วยความมุ่งมั่น *00:05:00* เสียงเตือนภัยเปลี่ยนเป็นโทนเสียงแหลมสูงที่บาดแก้วหู แรงสั่นสะเทือนจากภายนอกเริ่มรุนแรงขึ้นจนฝุ่นละอองร่วงหล่นลงมาจากเพดาน "อีกสามนาที... เตรียมตัวเปิดประตูห้องนิรภัยแกนกลาง" เคนจิออกคำสั่ง เสียงของเขาราบเรียบแต่เด็ดขาดราวกับเหล็กกล้า เอลาร่าสูดหายใจเข้าลึก and วางมือลงบนแป้นพิมพ์ควบคุมหลัก เตรียมปลดล็อกประตูนิรภัยที่กั้นระหว่างพวกเขากับจุดระเบิดมรณะ ทว่าในจังหวะที่ปลายนิ้วกำลังจะกดลงไปนั้นเอง หน้าจอโฮโลแกรมตรงหน้าก็ดับวูบลงพร้อมกันทั้งหมด ความมืดมิดเข้าปกคลุมชั่วขณะ ก่อนที่หน้าจอหลักจะสว่างวาบขึ้นมาใหม่อีกครั้งด้วยแสงสีเขียวพาสเทล—สีที่ไม่ควรจะมีอยู่ในระบบของโปรเจกต์โอเมก้า และพร้อมกันนั้น เสียงฝีเท้าของใครบางคนก็ดังขึ้นจากทางเดินด้านหลังประตูนิรภัยที่ควรจะปิดตาย *ตึก... ตึก... ตึก...* เสียงรองเท้ากระทบพื้นโลหะดังชัดเจน ท่ามกลางบรรยากาศที่ใกล้ถึงจุดจบของเวลา เอลาร่าเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ขาทั้งสองข้างก้าวถอยหลังโดยอัตโนมัติ "เป็นไปไม่ได้... ทางเข้าถูกบล็อกด้วยรหัสผ่านระดับโอเมก้าแล้วนี่ ใคร..." เคนจิหรี่ตาลงทันที สัญชาตญาณนักฆ่าและนักคำนวณในตัวตื่นตัวถึงขีดสุด เขาดึงปืนเลเซอร์ออกจากซองข้างเอวอย่างรวดเร็ว พร้อมกับหันปากกระบอกปืนไปยังเงาร่างที่กำลังก้าวผ่านควันจางๆ เข้ามาในห้องควบคุม เงาร่างนั้นหยุดยืนอยู่ที่กรอบประตู แสงไฟสลัวสาดส่องกระทบใบหน้าครึ่งหนึ่ง เผยให้เห็นรอยยิ้มเย็นเยียบที่คุ้นเคยอย่างน่าขนลุก "ยินดีต้อนรับกลับสู่จุดเริ่มต้นครับ... เคนจิ" ร่างนั้นเอ่ยทักด้วยน้ำเสียงที่ทำเอาหัวใจของเคนจิหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม—เพราะเสียงนั้น เป็นเสียงของตัวเขาเองในลูปแรกที่ควรจะสลายหายไปนานแล้ว ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านรอยร้าวแห่งมิติไปกับผมในตอนนี้นะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ ควอนตัมคอร์