รอยร้าวในมิติ

“อย่าขยับ” เสียงนั้นทุ้มต่ำและราบเรียบราวกับเสียงสังเคราะห์ที่ถูกตั้งโปรแกรมไว้เพื่อทำลายล้าง มันไม่ใช่เสียงของเคนจิที่ผมรู้จัก แต่มันคือเสียงของความเป็นไปได้ที่เลวร้ายที่สุดที่ผมเคยคำนวณไว้ ร่างเงาที่ก้าวออกมาจากผนังไม่ได้เพียงแค่เลียนแบบรูปลักษณ์ภายนอก แต่มันกำลังสั่นไหวราวกับสัญญาณวิดีโอที่ถูกรบกวนด้วยคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้ามหาศาล เคนจิ—ตัวจริง—ชะงักค้าง มือของเขาหยุดอยู่กลางอากาศขณะที่นิ้วกำลังจะแตะแผงควบคุมมิติเอ็นโทรปี เขาไม่หันไปมองร่างแยกที่ยืนประจันหน้าอยู่ แต่สายตาของเขาสะท้อนภาพในหน้าจอกระจกเงาเบื้องหน้า “นายรู้ใช่ไหมว่าการเหนี่ยวไกในมิติที่ซ้อนทับกันแบบนี้จะเกิดอะไรขึ้น?” เคนจิถาม เสียงของเขานิ่งสนิทไร้ร่องรอยของความกลัว ทว่าดวงตาสีเทาเข้มกลับวาวโรจน์ด้วยตรรกะที่กำลังทำงานอย่างหนัก “ความเสียหายของระบบจะเป็นแบบเอกซ์โพเนนเชียล” ร่างเงาตอบโดยไม่มีการลังเล “แต่ถ้าต้องเลือกระหว่างความล้มเหลวของโปรเจกต์โอเมก้า กับการที่นายยังคงหายใจอยู่... ฉันเลือกอย่างหลังได้โดยไม่ต้องคำนวณซ้ำสอง” ดร.เอลาร่าที่ยืนอยู่ห่างออกไปเพียงไม่กี่ก้าวในเงามืด ขยับแว่นสายตาด้วยท่าทีสุขุม เธอไม่ได้แสดงอาการตื่นตระหนกแม้แต่น้อย ราวกับว่าฉากการเผชิญหน้าระหว่างเคนจิและตัวเขาส่วนกลับเป็นเพียงละครฉากหนึ่งที่เธอเขียนบทเอาไว้แล้ว “หยุดทั้งคู่ได้แล้ว” เอลาร่าเอ่ยขึ้น น้ำเสียงของเธอเย็นเยียบยิ่งกว่าอุณหภูมิของไนโตรเจนเหลว “แรงสั่นสะเทือนจากการระเบิดในชั้น Sub-level 9 กำลังกัดกินโครงสร้างมิติรอบตัวเรา ถ้าพวกคุณยังจะเอาปืนควอนตัมมาจ่อหัวกันเองแบบนี้ ไม่ต้องรอให้ใครฆ่าหรอก แค่แรงอัดอากาศจากรอยร้าวที่กำลังขยายตัว ก็ฉีกกระชากพวกคุณเป็นชิ้นๆ แล้ว” เคนจิเหลือบมองไปที่ผนังด้านข้าง ตามแนวเชื่อมของโลหะผสมไทเทเนียม ปรากฏเส้นใยแสงสีม่วงเรืองรองที่กำลังเต้นเร้า มันไม่ใช่แสงไฟธรรมดา แต่มันคือ ‘รอยร้าว’ ของกาลเวลาที่เกิดจากการที่มิติสองมิติพยายามจะยึดครองพื้นที่เดียวกัน *เปรี้ยง!* เสียงเหมือนแก้วแตกดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วห้องปฏิบัติการ แรงอัดมหาศาลผลักร่างของทั้งสองกระเด็นไปคนละทิศทาง เคนจิกลิ้งตัวหลบไปข้างหลังแผงควบคุม ในขณะที่ร่างเงาของเขากระแทกเข้ากับผนัง จนเกิดการบิดเบี้ยวของมวลสารบริเวณนั้น เคนจิหอบหายใจถี่ เขาคว้าอุปกรณ์ชิ้นหนึ่งที่วางอยู่ข้างตัว มือของเขาควานหาปืนพกพลังงานที่ทำไว้สำรอง “เอลาร่า! คุณทำอะไรลงไป! นี่ไม่ใช่แค่ความผิดพลาดจากการทดลอง คุณกำลังเปิดประตูสู่ความว่างเปล่า!” เอลาร่าเดินฝ่าความโกลาหลเข้าไปใกล้รอยร้าวที่กำลังขยายตัวราวกับเป็นเรื่องธรรมชาติ “เคนจิ เธอเรียกมันว่าความว่างเปล่า แต่ฉันเรียกมันว่าการเริ่มต้นใหม่ ลูปที่เธอพยายามแก้ไขน่ะ มันไม่มีวันจบสิ้นหรอกถ้าเธอยังยึดติดกับสมการเก่าๆ” ร่างเงาของเคนจิลุกขึ้นยืนอีกครั้ง ผิวหนังของมันเริ่มแตกสลายเป็นละอองพิกเซลสีดำ แต่ท่าทางของมันยังคงมุ่งมั่นที่จะทำตามคำสั่งเดิม มันก้าวตรงมาหาเคนจิอีกครั้งโดยไม่สนใจรอยร้าวที่กำลังฉีกกระชากทุกสิ่งในห้องนี้ “นายไม่เข้าใจหรือไง” ร่างเงานั้นคำราม เสียงของมันเริ่มบิดเบี้ยว “ฉันคือสิ่งที่นายหวาดกลัวที่สุด ฉันคือ ‘ความผิดพลาด’ ที่ถูกตัดทิ้งจากทุกลูปที่นายพยายามสร้างขึ้นมา!” เคนจิเล็งปืนไปที่อกของร่างเงา แต่เขากลับชะงักเมื่อเห็นบางอย่างในดวงตาของมัน—มันไม่ใช่ความเกลียดชัง แต่มันคือความเวทนา “นายฆ่าฉันไม่ได้หรอกเคนจิ เพราะถ้าฉันตาย นายก็จะหายไปจากเส้นเวลานี้ด้วย” ทันใดนั้น แรงระเบิดครั้งที่สองก็เกิดขึ้นที่ใจกลางห้อง ปริมาณพลังงานมหาศาลที่ถูกกักเก็บไว้ในแกนโอเมก้าพุ่งทะลักออกมา รอยร้าวสีม่วงขยายกว้างจนกลายเป็นพายุหมุนกาลเวลาที่ดูดกลืนทุกสรรพสิ่ง แรงดึงดูดนั้นรุนแรงจนเคนจิรู้สึกได้ถึงร่างกายที่กำลังถูกยืดออก ราวกับว่าอะตอมทุกตัวในร่างกายของเขากำลังถูกคัดค้านจากกฎฟิสิกส์ เขาเห็นเอลาร่ากำลังคว้าบางอย่างออกมาจากกระเป๋าเสื้อ มันคือชิปสีทองที่เขาเคยทำหายไปในลูปที่ 4 “เคนจิ! ถ้าอยากจะจบเรื่องนี้ให้เร็วขึ้น ก็เลิกใช้ตรรกะแบบมนุษย์ที่หวาดกลัวความสูญเสียเสียที!” เอลาร่าตะโกนแข่งกับเสียงคำรามของมิติที่กำลังแตกสลาย “จับมือกับมัน! หรือไม่ก็ปล่อยให้มันกลืนกินนายไปพร้อมกับลูปห่วยๆ นี่!” เคนจิยืนอยู่บนขอบเหวของความจริงที่พังทลาย ระหว่างการเลือกที่จะปฏิเสธตัวตนที่น่ารังเกียจ หรือการยอมรับความมืดมิดเพื่อก้าวไปสู่จุดหมายที่เขาอาจไม่เคยไปถึง ร่างเงาของเขายื่นมือมาข้างหน้า ฝ่ามือของมันสั่นไหวและจางหายไปในอากาศ แต่ความร้อนจากฝ่ามือนั้นกลับแผ่ซ่านเข้ามาในประสาทสัมผัสของเคนจิ ในเสี้ยววินาทีที่นิ้วของเขาจะแตะกับนิ้วของร่างเงานั้นเอง เสียงสัญญาณเตือนภัยที่ดังต่อเนื่องมาตลอดก็เงียบลงอย่างกะทันหัน ความเงียบงันเข้ามาแทนที่เสียงคำรามของมิติ ทุกอย่างในห้องหยุดนิ่งเหมือนภาพถ่าย เคนจิเบิกตากว้างเมื่อเห็นสิ่งที่อยู่เบื้องหลังร่างเงา เมื่อมิติที่บิดเบี้ยวเริ่มเผยให้เห็นเงาสะท้อนของสถานที่ที่ไม่ควรจะมีอยู่จริงในฐานทัพแห่งนี้—มันคือห้องนอนเก่าของเขา และร่างที่นอนไร้ลมหายใจบนเตียงนั้น ไม่ใช่ใครอื่นนอกจากตัวเขาเองที่กำลังถือจดหมายฉบับหนึ่งไว้ในมือ! จดหมายฉบับนั้นถูกเขียนด้วยลายมือของเอลาร่า ซึ่งวันเวลาบนหัวกระดาษคืออีกสามสิบปีข้างหน้า ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านรอยร้าวแห่งมิติไปกับผมในตอนนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ ควอนตัมคอร์