กฎของเอนโทรปี

“เคนจิ หยุดคำนวณเสียที ความพยายามของคุณในรอบนี้... มันไม่ต่างอะไรกับการพยายามตักน้ำในมหาสมุทรด้วยตะแกรงเหล็กหรอกครับ” เสียงของดร.เอลาร่าราบเรียบ ทว่าแฝงไปด้วยความเวทนาที่กรีดลึกเข้าไปในโสตประสาท เคนจิไม่แม้แต่จะเงยหน้าจากหน้าจอโฮโลแกรมที่ฉายเส้นกราฟความหนาแน่นของพลังงานอนุภาค เขายังคงรัวนิ้วลงบนแผงควบคุมด้วยความเร็วที่เหนือมนุษย์ ดวงตาของเขาแดงก่ำจากการอดนอนมาหลายลูป แววตาที่เคยเย็นชาบัดนี้ฉายชัดถึงความแตกสลายที่พยายามกดทับไว้ด้วยตรรกะ “ตะแกรงเหล็กจะกักเก็บน้ำไม่ได้ ก็ต่อเมื่อรูของมันกว้างเกินไป เอลาร่า” เคนจิสวนกลับ น้ำเสียงของเขาแหบพร่า “แต่ถ้าผมปรับจูน ‘อัลกอริทึมสุดท้าย’ ให้มีค่าความถี่เท่ากับศูนย์สัมบูรณ์ ผมจะหยุดการสั่นไหวของเวลาได้” “คุณยังไม่เข้าใจอีกหรือครับ?” เอลาร่าก้าวเข้ามาใกล้ แสงไฟสลัวในห้องแล็บใต้ดินสะท้อนเงาของเธอบนพื้นเหล็กที่เริ่มขึ้นสนิมเร็วกว่าปกติ “ดูรอบตัวคุณสิ” เคนจิชะงัก นิ้วของเขาค้างอยู่กลางอากาศ เขาสังเกตเห็นสิ่งที่มองข้ามมาตลอด ผนังโลหะที่ควรจะแข็งแกร่งกำลังกะเทาะออกเป็นผุยผง เหมือนเหล็กที่ผ่านกาลเวลามานานนับศตวรรษ ทั้งที่เวลาในลูปนี้เพิ่งผ่านไปเพียงสามชั่วโมงเท่านั้น ไม่เพียงแค่นั้น อากาศในห้องเริ่มเจือจางลง กลิ่นของออกซิเจนถูกแทนที่ด้วยกลิ่นอับของเศษซากจักรวาล “เอนโทรปี” เขาพึมพำกับตัวเอง “ใช่ครับ กฎที่ไม่มีสิ่งใดหลีกเลี่ยงได้” เอลาร่าหยิบแผ่นชิปที่เสียรูปทรงขึ้นมาดู มันเป็นชิปหน่วยความจำที่เคนจิเพิ่งใช้ไปในลูปก่อนหน้า “ทุกครั้งที่คุณหมุนเข็มนาฬิกากลับ คุณไม่ได้แค่ย้อนเวลา แต่มันคือการ ‘ขุด’ เอาพลังงานจากอนาคตมาใช้โดยไม่จ่ายค่าตอบแทน จักรวาลกำลังทวงคืนส่วนต่างนั้น และทุกครั้งที่ลูปเริ่มต้นใหม่... อัตราการเสื่อมสลายของสรรพสิ่งจะเร่งตัวขึ้นทวีคูณ” เคนจิหันขวับมามองเธอ สายตาของเขาดุดันราวกับสัตว์ป่าที่จนตรอก “นั่นหมายความว่า...” “หมายความว่าถ้าคุณยังฝืนย้อนกลับไปอีกเพียงไม่กี่ครั้ง โลกใบนี้จะดับสูญก่อนที่ระบบจะทันได้เริ่มทำงานเสียด้วยซ้ำ” เอลาร่าโน้มตัวลงมา ใบหน้าของเธอห่างจากเขาเพียงคืบ แววตาที่อ่านไม่ออกของเธอกำลังสั่นไหว “คุณไม่ได้กำลังช่วยคนรักของคุณหรอกครับเคนจิ คุณกำลังเร่งให้เธอตายเร็วขึ้นด้วยซากปรักหักพังที่ย่อยสลายไปพร้อมกับจักรวาล” คำพูดนั้นเปรียบเสมือนมีดที่กรีดลงบนแผลเดิมในใจของเคนจิ ภาพใบหน้าของ ‘ฮานะ’ ในวินาทีสุดท้ายก่อนที่เธอกล่าวคำอำลาท่ามกลางแสงสีขาวโพลนผุดขึ้นมาในมโนภาพ ความรู้สึกผิดที่เขาพยายามฝังกลบด้วยตัวเลขกำลังตีตื้นขึ้นมาจนเขารู้สึกหายใจไม่ออก “ถ้าอย่างนั้น... ผมต้องหยุดมัน” เคนจิกำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อ “ถ้าผมไม่ย้อนเวลา ผมก็ต้องหาทางอื่นที่ทำให้เธอรอด โดยไม่ต้องขัดแย้งกับกฎเอนโทรปี” “ไม่มีทางอื่นแล้วครับ เพราะตัวคุณนั่นแหละ คือตัวแปรที่ผิดพลาดตั้งแต่แรก” เอลาร่าหัวเราะเบาๆ เป็นเสียงหัวเราะที่ดูเศร้าสร้อยที่สุดเท่าที่เคนจิเคยได้ยินมา “หมายความว่าอย่างไร...” เคนจิยังไม่ทันได้คำตอบ เสียงสัญญาณเตือนภัยที่ไม่ได้ยินมานานก็ดังสนั่นไปทั่วห้องแล็บ หน้าจอโฮโลแกรมทุกตัวพร้อมใจกันเปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน กราฟเส้นตายที่เขาพยายามยื้อไว้กำลังพุ่งดิ่งลงสู่ศูนย์ด้วยความเร็วที่ไม่เคยปรากฏมาก่อน พื้นห้องเริ่มสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงจนอุปกรณ์ต่างๆ บนโต๊ะร่วงหล่นลงมาแตกกระจาย เคนจิรีบคว้าคีย์การ์ดสำรองเพื่อจะปิดการทำงานของระบบ แต่ทว่า มือของเขากลับทะลุผ่านอุปกรณ์ไปราวกับว่าร่างกายของเขากำลังสูญเสียมวลสารไปพร้อมกับมิติที่กำลังล่มสลาย เอลาร่ามองดูเหตุการณ์นั้นด้วยท่าทีสงบนิ่ง เธอหยิบรีโมทขนาดเล็กขึ้นมาแล้วกดปุ่มเปิดใช้งาน ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ทำให้หัวใจของเคนจิหล่นวูบ “คุณถามหาทางเลือกเสมอมา... งั้นลองตอบผมสิครับเคนจิ ถ้าคนที่เป็นต้นเหตุของลูปทั้งหมดนี้ ไม่ใช่ผม... แต่เป็นร่างแยกของคุณอีกคนหนึ่งที่กำลังยืนมองดูคุณอยู่ในตอนนี้ล่ะครับ?” เงาที่ทอดยาวบนผนังด้านหลังเอลาร่าค่อยๆ บิดเบี้ยว ก่อนที่มันจะแยกตัวออกมาเป็นรูปร่างที่ชัดเจนขึ้น รูปร่างที่เหมือนกับเคนจิทุกประการ ทว่าแววตานั้นกลับไร้ซึ่งความรู้สึกและอาบไปด้วยรังสีอำมหิต ร่างนั้นเดินก้าวออกมาจากเงามืด ถือปืนควอนตัมที่เล็งตรงมาที่หัวใจของเคนจิโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามการเดินทางอันโดดเดี่ยวของเคนจิในครั้งนี้ ผมจะตั้งใจเขียนตอนต่อไปให้ดีที่สุดครับ - ควอนตัมคอร์